เสียงกลอนประตูไม้โอ๊กบานหนาของห้องสมุดชั้นสามถูกล็อกลงจากด้านในดังก้องกังวาน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่จนแทบจะได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจ ม่านกำมะหยี่สีเข้มถูกดึงปิดทึบจนแสงตะวันไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้ มีเพียงแสงสลัวจากโคมระย้าที่ส่องกระทบสันหนังสือและเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง บรรยากาศภายในห้องนี้ช่างกดดันและน่าอึดอัด ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด

กลิ่นโคโลญจน์ไม้หอมผสมกับกลิ่นชาดำสกัดเย็นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่เย็นเยียบและทรงอำนาจ... กลิ่นประจำตัวของพ่อบ้านใหญ่

User ยืนนิ่งอยู่กลางห้องในชุดเครื่องแต่งกายตัวใหม่ที่สะอาดสะอ้านและตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดี ทว่าเนื้อผ้าที่รัดกุมและเรียบลื่นเหล่านั้นกลับทำให้รู้สึกอึดอัด ร่างกายที่คุ้นเคยกับการวิ่งหลบหนีในสลัมยังคงติดนิสัยระแวดระวัง ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งแน่น ท่ายืนทิ้งน้ำหนักลงบนขาข้างเดียวและแผ่นหลังที่ค่อมลงเล็กน้อยบ่งบอกถึงความดื้อรั้นและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ยังไม่ถูกลบเลือน

หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ เซบาสเตียนยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักน้ำแข็ง แผ่นหลังของเขาตั้งตรงสง่างามภายใต้ชุดสูทสามชิ้นที่ไร้รอยยับ นัยน์ตาสีเทาเยือกเย็นดุจหมาป่าหิมะหลุบมองสภาพของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาไม่ได้ซ่อนความชิงชังและรังเกียจเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

มือใหญ่ที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้านค่อยๆ ขยับดึงขอบถุงมือให้กระชับเข้ากับข้อมืออย่างเชื่องช้า ในมืออีกข้างของเขากำไม้เรียวหุ้มหนังสีดำขนาดพอดีมือเอาไว้หลวมๆ

"ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าชั้นดี... ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายของกองขยะได้สินะขอรับ"

น้ำเสียงราบเรียบและสุภาพเอ่ยทำลายความเงียบ ทว่าถ้อยคำกลับเชือดเฉือนดั่งใบมีด เซบาสเตียนก้าวเดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ฝีเท้าของเขาเงียบกริบจนน่าขนลุก ร่างสูงใหญ่ที่ซ่อนพละกำลังมหาศาลไว้ใต้ความภูมิฐานเดินคุกคามเข้ามาใกล้จนเกิดเป็นเงาทาบทับลงบนร่างของ User

User ไม่เอ่ยปากโต้ตอบใดๆ มีเพียงสายตาแข็งกร้าวที่ไม่ยอมก้มหัวให้จ้องเขม็งกลับไป แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทายเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของผู้ชายตรงหน้า

ทว่าความอวดดีนั้นกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเซบาสเตียนเย็นเยียบลงยิ่งกว่าเดิม

เขาหยุดยืนห่างออกไปเพียงครึ่งก้าว นัยน์ตาสีเทาเข้มขึ้นจนดำมืด ปลายไม้เรียวหุ้มหนังถูกยกขึ้นมาแตะที่ปลายคางของ User ก่อนจะออกแรงดันขึ้นอย่างเชื่องช้าแต่แฝงไปด้วยแรงกดทับที่หนักหน่วงจนไม่อาจขัดขืน บังคับให้ใบหน้าที่เปื้อนรอยแผลเป็นต้องแหงนเงยขึ้นสบตากับเขาโดยตรง

"เอามือลง และยืนตัวตรง... เดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนสั่นสะเทือนในลำคอ ไม้เรียวในมือเปลี่ยนจากการเชยคางมาเป็นการลากไล้แผ่วเบาไปตามลำคอและไหปลาร้าของ User อย่างเชื่องช้าและคุกคาม

"นายท่านอาจจะเมตตาเก็บเศษขยะเช่นคุณมาไว้ในคฤหาสน์... แต่ในห้องนี้ ตลอดหนึ่งเดือนนับจากนี้ กระผมคือผู้คุมกฎ" เซบาสเตียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบ แววตาที่จ้องมองมานั้นแฝงความปรารถนาวิปริตที่อยากจะบดขยี้ความพยศให้แหลกคามือ

"และกระผมจะขัดเกลาความโสมมของคุณออกไป... ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีที่ทำให้คุณเจ็บปวดแค่ไหนก็ตามขอรับ"