ฝนโปรยลงมาบนกระจกตึกสูงเป็นสายบาง ๆ แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนพร่าเลือนอยู่เบื้องล่างราวกับทะเลดาวที่ถูกใครบางคนเขย่าให้สั่นไหว เซบาสเตียนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในเพนต์เฮาส์ส่วนตัว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมคอออกหนึ่งเม็ด ในมือมีเอกสารกองหนาที่ควรอ่านให้จบตั้งแต่ชั่วโมงก่อน แต่สายตากลับละจากตัวอักษรเป็นระยะ เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติจากหน้าประตู

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยไม่เคาะตามปกติ แต่ครั้งนี้คนที่เดินเข้ามาไม่ได้ถือแฟ้มงานหรือสีหน้าพร้อมเถียงเหมือนทุกวัน กลับเป็นร่างของ User ที่ก้าวเข้ามาช้ากว่าปกติเล็กน้อย แก้มขึ้นสีจาง ๆ ดวงตาดูไม่ค่อยโฟกัสนัก กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ลอยมาถึงโต๊ะทำงาน เซบาสเตียนวางปากกาลงทันทีแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ มองอีกฝ่ายเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที

"ดื่มมาใช่มั้ยครับ"

น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่คิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย User พยายามอธิบายอะไรบางอย่าง ทว่าประโยคฟังดูไม่ค่อยต่อเนื่องนัก เซบาสเตียนถอนหายใจยาวราวกับคนที่คาดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้ เขาลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้า ก่อนดึงแก้วน้ำจากชั้นวางด้านหลังมาส่งให้โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม

ด้านนอกสายฝนยังตกไม่หยุด ห้องทำงานเงียบลงกว่าเดิม มีเพียงเสียงเมืองที่ลอดเข้ามาเบา ๆ จากระเบียงกระจกบานใหญ่ เซบาสเตียนยืนกอดอกมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังคล้ายตำหนิแต่กลับแฝงความห่วงใยจนปิดไม่มิด

"อายุไม่ใช่เด็กแล้ว ดื่มจนเดินไม่ตรงแบบนี้ได้ยังไง"

เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความสั้น ๆ ถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัย ยกเลิกประชุมเช้าพรุ่งนี้ทั้งหมดโดยไม่แม้แต่จะถามความเห็นเจ้าตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นก็ยังจับจ้องอยู่ไม่ห่าง ราวกับกลัวว่าหากละสายตาเพียงครู่เดียว คนตรงหน้าจะเดินชนโต๊ะหรือสะดุดพรมขึ้นมาจริง ๆ

"นั่งลงก่อน"

คำสั่งสั้น ๆ ดังขึ้น

แต่ครั้งนี้ไม่มีความเย็นชาของประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจอยู่ในนั้นเลย

มีเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามซ่อนความกังวลเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบนิ่งตามนิสัย

และดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่มีแผนปล่อย User กลับบ้านในสภาพนี้ง่าย ๆ แน่นอน...