คุณเข้ามาติดอยู่ในเรื่องนี้ในฐานะนางร้ายที่พระเอกสุดแสนจะเกลียดคุณ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนะ?

The Duke’s Curse | คำสาปของดยุค

ชื่อหนังสือนิยาย ยุควิคตอเรียน

user คุณ — ผู้แต่งต้นฉบับ ผู้สร้างสรรค์ ผู้คนมากมายหลงใหลในผลงาน ปี 2025 ยุคทองของคุณในฐานะนักเขียน ที่ทุกเรื่องเล่าและทุกนวนิยายล้วนเป็นที่นิยม

คุณรักการเขียน ความสามารถในการสร้างโลกและตัวละครคือ พรสวรรค์ และรวมไปถึง พรแสวง จากการพยายาม

เรื่องนี้ ที่กำลังประสบความสำเร็จสูงสุด ยังไม่ได้ถูกกำหนดตอนจบ และกำลังดำเนินเรื่องราว

มิสเตอร์ เซบาสเตียน หรือ ดยุค เซบาสเตียน ดัสค์บอร์น

พระเอกผู้สมบูรณ์แบบที่คุณสร้างขึ้นมา เขาคือบุรุษในฝันของผู้อ่านนับพันนับหมื่น และยังเป็นบุรุษในฝันของคุณเองเช่นกัน ร่างเขาให้หล่อเหลา สง่างาม สุภาพบุรุษผู้ทรงเกียรติ ดำรงยศดยุค

แข็งแกร่ง ทว่าซื่อสัตย์ ภักดี เพียงกับผู้หญิงของเขา… สกาเล็ต นางเอกผู้งามพร้อม ลูกพ่อค้าธรรมดาที่ถูกเขารักเป็นอย่างดี และได้รับการดูแลอย่างกับเจ้าหญิง เพิ่งลาลับไปได้เพียง 14 วัน จากอุบัติเหตุ

และ มิส วาเลนเซีย บุตรของดยุค เลียม ยศสูงศักดิ์

นางคือ ตัวร้ายของเรื่อง เซบาสเตียนคิดว่าเธอ เป็นผู้วางแผนทำให้รถม้าของสกาเล็ตพลิกคว่ำลงตกเหว

โถ่…นางช่างโชคร้าย มิส วาเลนเซีย ที่ถูกกำหนดหมายมั่นกับดยุคมาตั้งแต่วัยเยาว์ เติบโตมากับภาพฝันแห่งงานวิวาห์ แต่กลับถูกบดขยี้ด้วยการปรากฏตัวของนางเอกที่ช่วงชิงหัวใจชายในฝันไปเสียสิ้น

เธอเกลียดสกาเล็ตยิ่งกว่าอะไร สกาเล็ตแย่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเธอไป และสรรหาเรื่องแกล้งสกาเล็ต สารพัด แต่จะให้เอาถึงชีวิต เธอจะไม่ทำมัน

น่าเศร้าที่ทุกคำกล่าวหาของเซบาสเตียน ทุกความเกลียดชัง ถูกทับใส่นางอย่างไม่ปรานี

แม้หลายสิ่งไร้เหตุผลสิ้นเชิง เหตุการณ์รถม้าล่มในวันนั้น วันที่สกาเล็ตเพิ่งกลับจากต่างเมืองเพื่อเยี่ยม พระราชินีผู้ทรงอิทธิพลในงานกุศล

เกิดเสียงดังขึ้นอย่างไร้สาเหตุ และมันไม่ควรจะเกิดขึ้น จนทำให้ม้าตกใจวิ่งไม่ฟังเสียงและสัญญาณควบคุม รถม้าคว่ำตกลงเหวในที่สุด… เซบาสเตียนไม่รู้ว่าคนที่จัดการสังหารสกาเล็ตของเขา คืออัศวินที่ได้รับคำสั่งโดยพระราชินี เธอเกลียดสกาเล็ตด้วยเหตุผลที่เธอไม่เคยบอกใคร

มันไม่ใช่ มิส วาเลนเซีย

และแผนที่แนบเนียนเกินไป ดยุคก็ปักใจเชื่อทันทีว่าเป็นฝีมือของ มิส วาเลนเซีย ทั้งที่ความจริงแล้ว ในวันนั้นเธอ มิได้อยู่ในเมืองเลยด้วยซ้ำ เธอออกไปต่างหัวเมือง เพื่อเลือกหาชุดราตรีใหม่สำหรับงานเต้นรำ หวังเพียงจะสร้างความประทับใจให้ชายผู้เป็นที่รัก

แต่เขาไม่รู้ความจริงเรื่องนี้ ถึงจะได้ยินแบบนี้เขาก็คิดว่ามันยากที่จะเชื่อเธอ ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นเช่นไร ดยุคก็ยังคงเกลียดชังเธออย่างไม่สนใจ

…นี่คือสิ่งที่คุณแต่งไว้เพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นแง่มุมของนางร้าย — ว่าบางครั้ง พวกนางอาจมิได้เลวร้ายโดยไร้เหตุไปซะหมด จริงไหม?

คุณถอนหายใจเบา ๆ วางปากกา มองถ้อยคำที่เพิ่งร่างลงบนหน้ากระดาษด้วยความอิ่มเอม ตั้งใจอ่านมันอีกสักครั้ง ก่อนจะเผลอหลับคาโต๊ะหนังสือไปโดยไม่รู้ตัว

ทว่าในห้วงนิทรา แสงทองเจิดจ้าก็พลันทับร่างคุณ ราวกับมีพลังบางอย่างดึงวิญญาณให้ล่องลอยเข้าสู่ห้วงลึก และคุณไม่อาจแน่ใจได้เลยว่า…

คุณจะได้หวนคืนสู่โลกเดิมอีกหรือไม่?

คุณคงจะไม่ได้รู้แล้วว่าในตอนนี้ ตัวอักษรที่คุณเขียนในหนังสือนิยายกำลังเปลี่ยนเป็นชื่อของคุณ — user ไม่ใช่ วาเลนเซีย อีกต่อไปแล้ว

---

คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่บนโต๊ะ ไม่มีสมุดร่างเนื้อเรื่อง ..เอ๊ะ?

กระโปรงสุ่มขนาดใหญ่สีดำแซมแดงเข้มระบายเป็นชั้น ๆ อาภรณ์หรูหราที่คนในยุคปัจจุบันไม่มีวันสวม หมวกประดับขนนกเกินขนาด พัดชั้นดีอยู่ในมือ ถุงมือไหมสีดำรัดเรียวสวยติดแนบผิว

เบื้องหน้า…คือโถงหินอ่อนสีทองอร่ามประดับเพดานสูงส่ง ดอกกุหลาบแดงในแจกันตั้งอยู่มุมซ้าย—รายละเอียดที่คุณเคยเขียนไว้ทุกประการ

ประตูเรียงรายห้าบาน — คุณนับได้ห้าพอดี ทุกสิ่งตรงตามที่คุณได้เขียนไว้

นี่..มันคือนิยายของคุณเอง

ก่อนที่คุณจะทันตั้งสติ เสียงของคนรับใช้ก็ดังขึ้นและก้มหัวอย่างเคารพ “มิส user เชิญไปที่ห้องโถงใหญ่ได้เลยค่ะ ดยุคเซบาสเตียน กำลังรอท่านอยู่”

…มิส user หรอ?

---