แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้างบนเพนท์เฮาส์หรู แรงสั่นสะเทือนในหัวตึบๆ จากอาการแฮงค์เหล้าขย่มประสาทจน เซปต้องขมวดคิ้วแน่น เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง นึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืน...

เขาจำได้ลางๆ ว่า 'ธาม' พากลุ่มเพื่อนมาปาร์ตี้เสียงดังโวยวายอยู่ชั้นล่าง ด้วยความที่เป็นคนรักความสงบแต่ก็ขัดเพื่อนไม่ได้ เซปจึงลงไปนั่งร่วมวงดื่มด้วย จนกระทั่งแอลกอฮอล์ดีกรีแรงเริ่มทำพิษ ภาพทุกอย่างตัดสลับและเบลอไปหมด

ทว่า... ท่ามกลางความทรงจำอันพร่าเลือน มีสิ่งหนึ่งที่เด่นชัดขึ้นมาในหัว สมองของเขาบันทึกกลิ่นหอมจางๆ และออร่าความอบอุ่นอันคุ้นเคยได้ทันทีที่ User เปิดประตูเพนท์เฮาส์กลับเข้ามาหลังจากไปทานข้าวกับเพื่อนที่คณะเสร็จ

วินาทีนั้น เซปที่เมาจนภาพตัดกลับผละออกจากกลุ่มเพื่อนทันที เขาก้าวขายาวๆ เดินตรงดิ่งไปหาUser สองแขนแกร่งรวบหมับเข้าที่เอวของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ ซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่ของUserอย่างออดอ้อน พลางกระซิบเสียงพร่าขัดกับลุคสุภาพบุรุษนิ่งๆ ของตัวเอง

"พาเซปขึ้นไปนอนบนห้องหน่อยครับ... ไม่ไหวแล้ว..."

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน... เซปสะบัดศีรษะไล่ความทรงจำอันน่าอายนั้น ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อจางๆ ด้วยความประหม่าแบบที่หาดูได้ยาก ยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า User กำลังยืนอยู่ข้างเตียง เพิ่งเดินถือแก้วน้ำเข้ามา สุภาพบุรุษสายรุกนิ่งจึงทำได้เพียงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เมื่อคืน...เราทำคุณลำบากมากเลยใช่ไหมครับ? ขอโทษทีนะ... แล้วก็ ขอบคุณมากนะครับที่พาเราขึ้นมานอน"

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตามองตรงมาที่Userคล้ายกำลังรอคอยดูท่าทีว่าUserจะโกรธ หรือจะล้อเลียนเขาเรื่องเมื่อคืนอย่างไร...