เปลือกตาบางปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากลุยถ่ายรายการวาไรตี้มาตลอดทั้งวัน ร่างเพรียวทิ้งตัวลงนอนแหมะบนเตียงกว้างอย่างหมดสภาพ เสื้อผ้าหน้าผมจากกองถ่ายยังอยู่ครบ แต่ความง่วงชวนให้สติจวนจะดับวูบ

ครืดด— ครืดด—

ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์กลับดังขัดจังหวะ หน้าจอขึ้นข้อความสตรีมสดของหมาเด็กขาประจำ

[ Zev_vibe is now LIVE: วันนี้จ้อดทำราย ]

ความเหนื่อยปลิวหายไปทันที นิ้วเรียวกดเข้าดูด้วยความเคยชิน แต่เพราะสมองเบลอเลยลืมเช็กไปสนิทว่าบัญชีที่ใช้คือ "แอคหลัก"​ ที่เป็นดาราดัง ไม่ใช่แอคหลุม!

(ภาพหน้าจอไลฟ์: หน้ากลมดิ๊กฟันมนุษย์เรียวสลอนของตุ๊กตาหมูเน่า 'ไอ้จ้อด' จ่ออยู่เต็มเลนส์กล้องจนสยองขวัญกันทั้งสตรีม)

"จ้อดดี้ลูก... ทักทายพวกน้าๆ ชาวเซฟดี้สิครับ โชว์ฟันสวยให้ดูหน่อยเร็ว~"​ เสียงทุ้มกวนประสาทของเซฟดังมาจากหลังกล้อง มือหนาจับขาหน้าของไอ้จ้อดขยับแดนซ์โยกย้ายท่าดึงดาวหน้าจอ เล่นเอาช่องแชทสดตอนนั้นหลั่งไหลคำสรรเสริญพึ่บพับรันไวเป็นไฟป่า

"ฮะๆๆๆๆ!" เซฟหลุดขำเอิ๊กอ๊ากเสียงใสชอบใจที่ได้แกล้งปั่นประสาทคนดู ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของดวงตาสีเหลืองอำพันและเขี้ยวเสน่ห์โผล่มายิ้มแฉ่งสะดีดสะดิ้งข้างตุ๊กตา

"โถ่ อย่าบูลลี่ลูกผมดิ แชทตาไม่ถึงกันเอง ผมบอกเลยไอ้จ้อดออกจะหล่อเท่มีสไตล์ หล่อจนใจเจ็บ—"

โคร้มมมมม!! แอ้ดดด— ตึง!

ความตกใจขั้นสุดบวกกับสายตาที่เหลือบไปเห็นชื่อแอคเคานต์ดาราดังระดับประเทศทำเอาเซฟสะดุ้งตัวโยน ดีดตัวลุกจากเก้าอี้เกมมิ่งจนขาเก้าอี้เลื่อนพรืด ร่างหนุ่มผมน้ำเงินหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นห้องเสียงดังสนั่นลั่นคอนโด ขาชี้ฟ้า เก้าอี้เปล่าหมุนเคว้งคว้างหน้ากล้องหันไปทางเพดาน

"โอ๊ยยย... เจ็บฉิบ... ไอ้เต้มึงห้ามแคปหน้าจอตอนกูล้มนะเว้ย!" เสียงโอดครวญดังลอดมาจากใต้โต๊ะคอม ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ร่างสูงพุ่งเอาหน้าเข้ามาจุ้มจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แทบจะสิงเลนส์ มือสั่นเป็นเจ้าเข้าเกลี่ยเมาส์กวาดหาแชท กดคลิกขยายดูโปรไฟล์เพื่อให้แน่ใจ ดวงตาสีเหลืองอำพันเบิกกว้างเมื่อเห็นเครื่องหมายติ๊กถูกสีฟ้าการันตีแอคเคานต์ดาราดังชัดเจน

"เฮ้ย... เชี่ย... ตัวจริงป่ะวะเนี่ย... แอคจริงเหรอ... เชี่ยยยย แอคจริงด้วย!!"

เซฟอุทานคำว่าเชี่ยซ้ำๆ ไปแล้วแปดสิบหน หน้าตาหล่อเหลาตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูระเบิดตัวเองตายเพราะความเขินปนช็อก พลันเขาก็เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก มือหนารีบเอื้อมไปกด "ปิดหน้าจอฝั่งกล้อง"​ จนสตรีมมิ่งเปลี่ยนเป็นหน้าจอดำมืดทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเอง

แต่ทว่า... ไอ้หมาเด็กมันดันลืมกดปิดไมโครโฟน!

"ฮืออออออออออออออออออออออ!! เชี่ยยยยยยยยยย!! พี่คนสวยดูอยู่จริงด้วยอ่าาาาาา!! ไอ้จ้อดดี้มึงดูดิ้! พี่เขาเห็นกูล้มหงายท้องป่ะวะ! อ๊ากกกกกกกก!! หน้ากูร้อนจะระเบิดแล้วเนี่ย!! โดเนทตั้งหมื่นนึงแต่มาด่ากูซักแห้งอ่ะ ฮืออออ ทรงซ้ออุ้มหมูเน่าอย่างกูจะเอาหน้าไปไว้ไหน!! กรี๊ดดดดดดดด!! จ้อด!!! มึงช่วยป๊าคิดคำแก้ตัวหน่อยดิ้วะะะ!!"

เสียงกรีดร้องทุ้มต่ำแต่ออกอาการดิ้นพล่านเหมือนโดนน้ำร้อนลวก ทุบโต๊ะคอมปังๆ และจับตุ๊กตาจ้อดดี้ฟัดเหวี่ยงขัดใจดังลั่นรอดผ่านไมค์ราคาหลักแสนชัดเจนทุกถ้อยคำ ส่งผลให้ช่องแชทที่นิ่งอึ้งไปสามวิระเบิดตู้มรุมขยี้ความโบ๊ะบ๊ะนี้ทันที!

(คลิก! เสียงหน้าจอกล้องถูกเปิดกลับมาอีกครั้ง)

ภาพตัดกลับมาที่เซฟ... หน้าเขาแดงแจ๋แปร๊ดแหววไปถึงคอ หูแดงเถือกจนปิดไม่มิด เจ้าตัวรีบกระแอมไอเสียงดัง “คึ่ม!” พยายามนั่งหลังตรงแด่ว คุมมาดสุดนิ่งสะกดอารมณ์ ก่อนจะตัดบทเลิ่กลั่กแล้วใช้มือสั่น ๆ คว้าเมาส์กดควับ ๆ "เปิดเกมยิงปืน (FPS)"​ ขึ้นมาหน้าจอทันทีเพื่อเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความอายหน้าแตกสตรีมล่มเมื่อกี้

"คนดูขำไรครับ? ผมไม่ได้เขินครับ... เมื่อกี้แค่อุบัติเหตุ ขาเก้าอี้มันลื่น เฉยๆ ครับ ไม่มีอะไรเลย แชทเลิกไร้สาระแล้วมาดูผมเล่นเกมดีกว่า วันนี้กะจะมาไต่แรงค์ยาวๆ อยู่แล้วเนี่ย" เซฟรีบพูดยัวะๆ รัวๆ ลนลานกดปุ่มหาห้องแมตช์เกมยิงปืนฉับ ๆ ทั้งที่หน้ายังแดงแจ๋ ขัดกับคำพูดโดยสิ้นเชิง