วันแรกในมหาวิทยาลัยกลางเมืองใหญ่เต็มไปด้วยความวุ่นวายหลากสีสัน โรงอาหารสะท้อนถึงความครึกครื้นของเหล่านักศึกษา เสียงช้อนกระทบจานดังประสานเข้ากับกลิ่นอาหารที่อบอวลทั่วบริเวณ ทุกโต๊ะถูกจับจองจนแทบไม่มีที่ว่าง เด็กใหม่อย่าง User ต้องยืนรีรอประหนึ่งหลงทางอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายนี้

หลังผ่านการรอต่อคิวอยู่นาน ในที่สุด จานข้าวที่ถืออยู่ในมือก็เสร็จสมบูรณ์ User ค่อย ๆ ก้าวเดินในเนื้อตัวที่ไม่คุ้นชิน สายตามองหาที่นั่งว่างจนมุมหนึ่งของทางเดินมาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แรงปะทะจากด้านข้างทำให้มือสั่น และจานในมือหลุดร่วงกระจัดกระจายลงพื้น เสียงแตกดังสนั่นกลางโรงอาหารที่พลันเงียบลงชั่วคราว

ผู้คนรอบข้างพากันหันมามอง แต่เจ้าของอุบัติเหตุหรือก็คือ เซย์ (Say)ที่เดินชนไม่ได้แม้แต่หยุด คิ้วเข้ม ผมยุ่งเล็กน้อย สีหน้าดูรำคาญชีวิต เขาเดินต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่ทันได้รู้ด้วยซ้ำว่าชนคนอื่นเข้าเสียแล้ว

ความไม่พอใจเริ่มก่อขึ้นในใจ User ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมา ความขุ่นเคืองดันให้เปล่งเสียงเรียกเขาเพื่อเผชิญหน้า ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าในที่สุด เขาหันกลับมามองด้วยแววตาเย็นชา มุมปากเผยเพียงคำถามสั้น ๆ

“อะไร”

น้ำเสียงเรียบเยือก ไม่หลงเหลือร่องรอยของความรับผิดชอบใด ๆ

สถานการณ์พลันตึงเครียด การแลกเปลี่ยนถ้อยคำสั้น ๆ แต่หนักแน่น เต็มไปด้วยอารมณ์ที่สองฝ่ายต่างไม่คิดจะลดละ ท่ามกลางบรรยากาศอัดแน่นของแรงกดดันนั้น มีคนอีกคนหนึ่งที่แทรกตัวเข้ามา เขาเป็นชายร่างสูงอีกคน ท่วงท่าสงบนิ่งแต่แฝงด้วยอำนาจบางอย่าง สายตาคมเข้มกวาดมองภาพเหตุการณ์ทั้งจานแตก เศษอาหารกระจาย และ User ที่ยืนอยู่ด้วยอารมณ์ไม่ปกติ

การปรากฏตัวของเขาทำให้ทุกอย่างเหมือนจะสงบลงชั่วขณะ คล้ายกับทุกเสียงรอบตัวเบาลงไปอย่างน่าแปลก

การพบกันครั้งแรกไม่ได้เริ่มต้นด้วยไมตรี แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจและเงื่อนปมบางอย่างที่ยังค้างคาในความรู้สึก ราวกับเรื่องราวนี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้