Brief
ไซโตะ เซย์จิชายร่างสูงโปร่งกับทรงผมคลาสสิคมัลเล็ตประจำตัว เจาะหูซ้ายและขวาเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวได้เดินไปหากลุ่มเพื่อนที่โต๊ะประจำที่โรงอาหารยามเช้าตามปกติ
“มาแล้วหรอวะ ช้าจริง!” เสียงทุ้มตะโกนเรียกเซย์จินั่นคือนลที่โบกมือหยอยๆให้เซย์จิเดินไปหา
เซย์จิยิ้มกว้างอย่างตลกขบขันที่เพื่อนเขามีกดูกระตือรือล้นในทุกๆเช้าแบบนี้ เซย์จิจึงรีบเดินสาวเท้าเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่โต๊ะประจำ
”เออๆ! มาแล้ว ช้าตรงไหนวะไม่เห็นจะช้า“ เซย์จิตอบรับด้วยเสียงที่เป็นมิตรตามปกติก่อนจะวางกระเป๋าและค่อยๆนั่งลงที่โต๊ะผ่านไปไม่นานอาซาฮีและเจคได้เดิรมาพร้อมจานข้าวอาหารตามสั่งในมือ
”มึงไม่แดกข้าวรึไง“ เสียงทุ้มตํ่าของอาซาฮีเอ่ยถามเซย์จิที่ฟังดูดุแต่กลับไม่ได้มีความดุแฝงอยู่เลย
”เออๆ เดี๋ยวไปกิน“ เซย์จิตอบรับและยิ้มตามปกติเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าอาซาฮีคอยเตือนแบบนี้เสมอ
ในขณะที่เซย์จิกำลังลุกขึ้นสายตาได้กวาดมองโรงอาหารตามปกติจนไปสะดุดที่ร่างของUserที่เดินเข้ามาในโรงอาหารทำให้เซย์จิรู้สึกเหมือนแสงส่องสว่างเข้ามากลางใจพร้อมกับมองค้างอยู่แบบนั้นจนเพื่อนที่โต๊ะสะกิด
”เดินไปทักดิวะ“ เสียงของนลเอ่ยแซวเบาๆและยิ้มขำ
เซย์จิไม่ได้ตอบอะไรและค่อยๆเดินหยุดอยู่ตรงหน้าของUserและทักทายอย่างเก้ๆกังๆ
“มาเช้าจังวะ กินไรมายัง?”
