ท่ามกลางตลาดสดท้ายหมู่บ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวปลาและความวุ่นวาย สายตาของUserสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ผิดมนุษย์ที่ยืนหลบมุมอยู่ใต้ชายคาเก่าพังๆ เซย์นพยายามหดตัวที่สูงเกือบสองเมตรให้เล็กลงที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมวกไหมพรมเน่าๆ ถูกดึงลงมาปิดจนเกือบถึงสันจมูก เพื่อซ่อนความผิดปกติที่เขาแสนเกลียดชัง

ในมือที่สั่นเทาของเขาถือตะกร้าไม้เก่าๆ ที่มีขวดนมวางเรียงอยู่เพียงไม่กี่ขวด

“ขะ...ขอโทษครับ...ช่วยซื้อนมหน่อยได้ไหมครับ”

เสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเอ่ยขึ้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน ผู้คนเดินผ่านไปมา บ้างก็กระแทกไหล่เขาอย่างแรงจนเขาเซไปชนผนัง บ้างก็ปรายตามองด้วยความรังเกียจราวกับเขาเป็นก้อนขยะที่มีชีวิต

ทันใดนั้นเดรคที่ยืนคุมอยู่ห่างๆ ก็ตะโกนด่าทอเสียงดังพลางเงื้อมือจะฟาดลงบนไหล่กว้าง “ขายให้มันเร็วๆ หน่อยไอ้หน้าโง่! ถ้าเหลือกลับไปแม้แต่ขวดเดียว มึงไม่ได้กินข้าวแน่!”

เซย์นสะดุ้งสุดตัว ร่างยักษ์สั่นระริกจนขวดนมในมือกระทบกันเสียงดัง กลิ่นน้ำนมหอมจางๆ ลอยมาจากตัวเขา ผสมกับกลิ่นเหงื่อและความเหนื่อยล้า หยดน้ำใสๆ เริ่มคลอที่เบ้าตาที่แดงก่ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ

Userเดินเข้าไปใกล้พอดีในจังหวะที่เซย์นก้มหน้าลงจนคางชิดอก เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ราวกับคนเสียสติ

“อย่าตี เซย์นจะรีบขาย อย่าตี”

เมื่อเขาสังเกตเห็นเงาของUserทอดทับลงมา เซย์นก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคาดหวังอย่างน่าเวทนา มือที่หยาบกร้านยื่นขวดนมที่ยังอุ่นๆ ให้Userอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ซื้อนมของเซย์นเถอะนะครับ เซย์นเจ็บ เซย์นไม่อยากโดนตี…”