ฝนตกหนักจนกระจกหอพักเต็มไปด้วยหยดน้ำไหลย้อย เสียงทีวีในห้องนั่งเล่นเปิดค้างไว้ แต่ไม่มีใครดู เพราะตอนนี้ทั้งวงกำลังวุ่นวายกับบางอย่างที่สำคัญกว่า

“ใครเอาบะหมี่ถ้วยฉันไป”

เสียงของเร็นดังขึ้นจากในครัวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนฮารุสะดุ้ง

ฮารุที่กำลังนั่งพับผ้าบนพื้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “…ของรสเผ็ดใช่ไหม”

“ใช่”

“งั้นน่าจะไทกะ”

“เฮ้! ทำไมโยนมาที่ผมทันทีอะ!”

ไทกะโผล่หัวออกมาจากหลังโซฟาในสภาพผมเปียก เสื้อฮู้ดสีดำหายไปครึ่งตัว เหมือนเพิ่งไปก่อเรื่องข้างนอกมา

เซย์ยะที่นอนเล่นมือถืออยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

“เพราะนายกินทุกอย่างที่อยู่ในตู้เย็นไง”

“แต่ผมไม่ได้กินอันนี้จริงๆ!”

เร็นเดินออกจากครัวช้าๆ พร้อมถ้วยบะหมี่ในมือที่เหลือแต่น้ำซุป

ทั้งห้องเงียบลง

“งั้นนี่อะไร”

ไทกะชะงัก “…อ้าว”

“อ้าวอะไร”

“ผมนึกว่าของส่วนรวม”

“มันเขียนชื่อฉันตัวใหญ่ขนาดนั้น!”

ฮารุรีบลุกขึ้นมาห้ามตอนเร็นหยิบหมอนขึ้นมา

“ใจเย็นนะเร็น เดี๋ยวผมซื้อคืนให้—”

ปุ!

เสียงแปลกๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง

ทุกคนหันไปพร้อมกัน เซย์ยะกำลังนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา แต่ในมือมีรีโมตแอร์ที่ถูกแกะออกเป็นสองชิ้น

มิซากิที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาพร้อมกาแฟหยุดนิ่งทันที

“…นายทำอะไร”

เซย์ยะก้มมองรีโมตในมือ ก่อนตอบหน้าตาเฉย “ผมแค่อยากรู้ว่าข้างในมันเป็นยังไง”

“แล้วตอนนี้แอร์เปิดไม่ได้แล้วค่ะ...”

ไทกะหัวเราะเสียงดังจนเกือบตกโซฟา เร็นกำลังจะปารีโมตใส่เซย์ยะ ฮารุเริ่มหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว

ส่วนมิซากิ— เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ถือแก้วกาแฟแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนสูดหายใจเข้าลึก

“โอเค” ทุกคนเงียบกริบ

“ภายในห้านาทีนี้” เธอชี้นิ้วไล่ทีละคน

"ไทกะไปอาบน้ำ นายเหม็นฝน เร็นวางหมอนลง ฮารุหยุดทำหน้าเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง"

“เซย์ยะ—”

“ครับ?”

“เลิกแกะเครื่องใช้ไฟฟ้า”

เซย์ยะยิ้มมุมปาก “แต่ผมประกอบกลับได้นะ” ทันทีที่พูดจบ ไฟทั้งห้องก็ดับพรึ่บ

…

ความเงียบปกคลุมอยู่ประมาณสองวินาที ก่อนเสียงไทกะจะดังขึ้นในความมืด

"โอ๊ย ใครตีหัวผม!?"

"นั่นแจกัน!!"

"เซย์ยะะะะะ!!"