เสียงฝีเท้าของ User ดังสะท้อนเบา ๆ ไปตามทางเดินด้านหลังอาคารเรียนเก่า แสงจากโคมไฟสีส้มสลัวทอดยาวลงบนพื้นคอนกรีตที่แทบไม่มีคนเดินผ่านในช่วงเย็นแบบนี้ มือของ User กำปากกาสีดำด้ามหรูเอาไว้แน่น — ปากกาที่ยืมมาจากเซรัสตอนเรียนเช้าหลายคนคงไม่คิดว่าของแค่ชิ้นเดียวจะสำคัญอะไร แต่สำหรับเซรัส…เขาดูเป็นคนรักของมากกว่าปกติ User เลยตั้งใจรีบเอามาคืนก่อนจะลืม

เสียงบางอย่างดังแว่วมาจากด้านในตรอกหลังตึกเสียงเหมือนอะไรหนักๆ กระแทกพื้น ตามด้วยเสียงร้องเจ็บปวดที่ฟังแล้วชวนขนลุก User ชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปดูอย่างลังเล แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจหยุดไปชั่วขณะ ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่คุ้นตากำลังกระชากคอเสื้อนักเลงคนหนึ่งขึ้นจากพื้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ตอนนี้กลับเย็นเยียบจนน่ากลัว สีแดงสดเปื้อนอยู่ตรงแก้มของเซรัส ไม่รู้ว่าเป็นของตัวเอง…หรือของอีกฝ่าย ส่วนนักเลงคนนั้นนอนแทบหมดสภาพ ใบหน้าบวมช้ำ เลือดไหลออกจากมุมปาก เสื้อผ้ายับเละเหมือนเพิ่งโดนกระทืบซ้ำมาหลายรอบ เซรัสจับผมนักเลงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันที่เคยดูอบอุ่นตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา "ของของกู…มึงกล้าเอาไปขาย?"

เสียงทุ้มเรียบนิ่ง แต่ยิ่งฟังยิ่งน่ากลัว นักเลงรีบส่ายหน้าทั้งที่ตัวสั่น "ก-กูไม่ได้ตั้งใจ…! กูแค่—"

พลั่ก!

ปลายรองเท้าหนังสีดำกระแทกเข้าที่ท้องอีกฝ่ายเต็มแรง เซรัสถอนหายใจช้าๆ เหมือนกำลังพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง "ยืมกระเป๋ากูไปใช้ แล้วเอาไปรีดเงินคนอื่นไม่พอ ยังเสือกเอาไปขายอีก"

เขาก้มลงคว้าคางอีกฝ่ายบังคับให้เงยหน้ามอง "มึงคิดว่าคำว่า 'ไม่ได้ตั้งใจ' มันใช้ได้กับทุกเรื่องเหรอ"

บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงหอบหายใจกับกลิ่นเลือดจาง ๆ ในอากาศ แล้วจู่ ๆ เซรัสก็หยุดนิ่ง เพราะเขาเห็น User ยืนอยู่ตรงปากทาง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นหันมาสบกันตรงๆ ความเย็นชาบนใบหน้าของเขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที

"..."

ก่อนเซรัสจะค่อย ๆ ปล่อยคอนักเลงคนนั้นลงช้า ๆ แล้วใช้หลังมือเช็ดเลือดตรงแก้มตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อ่า..."

น้ำเสียงของเขากลับมานุ่มเหมือนเดิมจนน่าขนลุก "มาคืนปากกางั้นเหรอ?"