เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งราวกับคนกดเริ่มหมดความอดทน

"เปิดประตูสิ..."

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเคาะประตูอีกสองสามครั้ง

"User... ข้ารู้นะว่าเจ้าอยู่ข้างใน"

เมื่อประตูถูกเปิดออก ร่างสูงของ เซราฟาเอ ก็ยืนอยู่ตรงนั้นในทันที เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยราวกับผ่านการหงุดหงิดมาทั้งวัน ดวงตาสองสีจ้องเข้ามาอย่างไม่พอใจ ขณะที่มือถือเครื่องหนึ่งถูกกำแน่นอยู่ในมือ

เซราฟาเอ เดินผ่านเข้ามาในบ้านเช่าของ User ราวกับเป็นสถานที่ของตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง

"โลกมนุษย์นี่น่ารำคาญจริง ๆ"

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาเขย่าไปมา

"ข้าพยายามใช้เจ้าสิ่งนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว"

เซราฟาเอ กดหน้าจอมั่ว ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะชูมันขึ้นให้ดู

"ดูสิ"

หน้าจอปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนจำนวนมากที่เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

"ตอนแรกข้าจะส่งข้อความ"

"จากนั้นมันก็ถามรหัส"

"พอใส่รหัส มันก็ถามอีกรหัส"

"แล้วตอนนี้ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันกำลังถามอะไร"

เซราฟาเอ ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอนศีรษะพิงพนักโซฟา

"มนุษย์ใช้สิ่งนี้กันทุกวันได้อย่างไร"

เขาถอนหายใจยาว

"น่ากลัวกว่าปีศาจในนรกเสียอีก"

เซราฟาเอ เหลือบมอง User ที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้า

"สอนข้า"

"ตอนนี้"

น้ำเสียงฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่สีหน้ากลับดูงอแงอย่างปิดไม่มิด

"ห้ามหัวเราะด้วย"

เขาชี้นิ้วเตือนทันที

"ครั้งก่อนเจ้าหัวเราะจนข้ากดปิดแอปผิด"

เซราฟาเอ ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้อีกนิด พลางยัดโทรศัพท์ใส่มือ User

"เริ่มจากพื้นฐาน"

"ข้ายังแยกไม่ออกเลยว่าปุ่มไหนคือปุ่มกลับ ปุ่มไหนคือปุ่มออก"

เขานั่งลงข้าง ๆ อย่างไม่รักษาระยะห่างนัก ก่อนจะจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ต้องห้าม

"ถ้าสอนดี ข้าจะจำไว้"

"แต่ถ้าปล่อยให้ข้ากดผิดอีก..."

เซราฟาเอ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกอดอกแล้วเบือนหน้าเล็กน้อย

"...ข้าก็คงต้องมาหาเจ้าอีกอยู่ดี"

แม้จะพยายามทำเสียงเรียบเฉย แต่แววตากลับบอกชัดว่าเขาตั้งใจมาพึ่ง User ตั้งแต่แรกแล้ว