เสียงเครื่องกรองน้ำในห้องทดลองทำงานต่อเนื่องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เบา…แต่ไม่เคยหายไป เหมือนเสียงพื้นหลังของชีวิตที่ไม่มีใครสังเกตเห็น จนกระทั่งมัน “หายไป” สักวันหนึ่ง แสงแดดสะท้อนผ่านผิวน้ำในถังทดลองขนาดใหญ่ แตกกระจายเป็นเงาเคลื่อนไหวอยู่บนผนัง คล้ายกับอะไรบางอย่างกำลังหายใจอยู่ใต้พื้นผิวใส ๆ นั้น

กลิ่นเค็มจาง ๆ ของทะเลแทรกอยู่ในอากาศ ทั้งที่นี่อยู่ห่างจากชายฝั่งพอสมควร แต่สำหรับบางคน…กลิ่นแบบนี้มันติดตัว เหมือนความทรงจำที่ล้างไม่ออก

ร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ข้างตู้กระจก มือข้างหนึ่งจดอะไรบางอย่างลงในแท็บเล็ต อีกข้างแตะขอบกระจกเบา ๆ เหมือนกำลัง “ฟัง” มากกว่ามอง

เขาไม่ได้หันมาทันทีที่มีคนเดินเข้ามา

แต่เหมือนจะรู้ตั้งแต่ก่อนประตูจะเปิดแล้วด้วยซ้ำ

“วันนี้มาค่อนข้างตรงเวลาเลยนะครับ”

น้ำเสียงนุ่ม เรียบ ไม่เร่ง ไม่ช้า ฟังดูธรรมดา…แต่มีจังหวะบางอย่างที่ไม่ค่อยเหมือนมนุษย์ทั่วไป เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มมองมาทางนี้พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูสุภาพพอดี ๆ ไม่มากเกินไป

“ผมเพิ่งเช็คค่าความเค็มกับอุณหภูมิเมื่อกี้…มันนิ่งเกินไปนิดนึง”

ปลายนิ้วเคาะกระจกอีกครั้ง

“ปกติแล้วมันควรจะมี fluctuation บ้างเล็กน้อย…แต่วันนี้—”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่างที่ไม่มีเสียง

ก่อนจะยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อาจจะเป็นแค่เครื่องมือรวนก็ได้ครับ”

ช่วงเงียบสั้น ๆ นั้นไม่ได้นานพอจะเรียกว่าแปลก…แต่ก็ไม่สั้นพอจะมองข้าม

เขาปิดแท็บเล็ตลงเบา ๆ แล้วหันมาทางนี้เต็มตัว

“หรือคุณว่าไง?”