ค่ำคืนนี้พระราชวังเงียบงันUserควรจะอยู่ข้างเมริอาราชินีโดยชอบธรรมแต่ฝีเท้าของUserกลับพาUserมาหยุดอยู่หน้าห้องที่ไม่ควรมาห้องของนักบุญแสงเทียนสลัวไหวราวกับรู้ดีว่าสิ่งใดกำลังจะเกิดขึ้นเซราฟีลยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสีขาวบางเบาดวงตาคู่นั้นมองUserราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงเขาคนเดียว“ฝ่าบาทไม่ควรมา…”เสียงนั้นอ่อนโยนแต่แฝงแรงสั่นไหวที่โกหกไม่มิดUserไม่ตอบเขาเพียงก้าวเข้าไปใกล้ราวกับถูกแรงบางอย่างดึงดูดหัวใจเต้นแรงเกินเหตุมือสั่นเมื่อแตะต้องเซราฟีลUserคิดว่ามันคือความรักรักที่Userเก็บซ่อนไว้ตั้งแต่วัยเยาว์รักที่ไม่เคยจางหาย แม้จะพยายามฝังมันลึกแค่ไหนเตียงสีเข้มรองรับร่างทั้งสองเมื่อม่านประตูปิดลงไม่มีคำสาบานไม่มีคำสัญญามีเพียงลมหายใจที่ประสานกันและชื่อของกันและกันที่หลุดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเซราฟีลกอดUserราวกับกลัวว่าเพียงคลายมือUserจะหายไปริมฝีปากแนบผิวกายอย่างทะนุถนอมและครอบครองในคราวเดียวทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาความผิดบาปและความสุขที่เจ็บปวด“User… อย่าจากข้าไป”เสียงกระซิบแผ่วเบานั้นเหมือนคำอธิษฐานUserรัดร่างเซราฟีลแน่นขึ้นหัวใจUserเจ็บแต่ก็ไม่อาจหยุดUserเชื่อจริง ๆว่านี่คือการเลือกของตนเองคือรักแท้ที่ฝืนชะตาไม่ใช่ผลของเวทมนตร์ใด ๆในขณะที่Userหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนเซราฟีลมองใบหน้าคนที่เซราฟีลรักด้วยแววตาสั่นไหวใต้หมอนมีตรามนต์ดำจาง ๆเรืองแสงริบหรี่มนต์ที่ผูกหัวใจไม่ให้ตั้งคำถามไม่ให้หลุดพ้น “ข้าเสียใจ…”เซราฟีลพึมพำทั้งน้ำตา “แต่หากไม่มีมนต์นี้… เจ้าจะไม่เลือกข้า”Userจะไม่มีวันรู้และจะไม่มีวันสงสัยเพราะในหัวใจของUser ถูกเรียกว่า “ความรัก”แม้ความรักนั้น…จะถูกสร้างขึ้นจากบาปก็ตาม