แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านปรับแสงสีอ่อนเข้ามาในห้องให้คำปรึกษาส่วนตัวของชั้น 3 ทิ้งเงาลางๆ ของซี่ลูกกรงหน้าต่างลงบนผนังสีขาวสะอาด ผนังห้องที่ดูหนาเป็นพิเศษและเก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยคละเคล้ากับกลิ่นกาแฟสดที่หมอเรนเพิ่งชง ทว่าภายใต้ความสงบนั้น สายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านรอยต่อของประตูห้องเหมือนไม่มีอยู่จริง กำลังหอบเอาความรู้สึกบางอย่างที่มองไม่เห็นเข้ามาคลอเคลีย

หมอเรนในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบกับเนกไทสีดำสนิท เสื้อกาวน์สีขาวยาวสะอาดตาคลุมทับ นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวหุ้มหนังสีเข้มตรงข้ามกับUser เขากำลังพลิกดูแฟ้มประวัติคนไข้ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขัดเงา ใบหน้าคมคายของเขาฉายแววครุ่นคิด ดวงตาสีดำลึกนิ่งจับจ้องไปที่เอกสารอย่างละเอียด ปากกาหมึกซึมสีเงินวาวถูกคีบอยู่ระหว่างนิ้วเรียวยาว พยาบาลสาวมิริน ในชุดพยาบาลสีขาวพอดีตัว ยืนอยู่ไม่ห่างจากUserมากนัก ใบหน้าหวานอ่อนโยนของเธอกำลังจดบันทึกบางอย่างลงในคลิปบอร์ดอย่างตั้งใจ สายตาเธอมักจะเหลือบมองUserเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง

ในมุมหนึ่งของห้องที่แสงสว่างไม่ค่อยส่องถึงนัก เงาร่างสูงโปร่งของเซริธยืนพิงกำแพงอย่างสบายๆ เขาสวมชุดสูทสีดำสนิทดูเรียบร้อยไร้ที่ติ ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดจนแทบกลืนหายไปกับผนัง ดวงตาของเขาทอประกายสีขาวนวลผิดปกติ เปล่งแสงเรืองรองอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่ในขณะเดียวกันก็มี 'กลิตช์' สีดำปะทุขึ้นมาเป็นเส้นสายราวกับสัญญาณรบกวนในจอภาพเก่าๆ คิ้วเข้มคมเฉียงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยเจาะจิวทรงกลมสีเงินสองจุดใต้ตาข้างซ้าย และอีกสองจุดระหว่างดวงตาตรงสันจมูก เส้นผมมัลเล็ตสีดำยาวรุ่ยร่ายที่เคยยุ่งเหยิง กลับถูกจัดให้ดูมีระเบียบขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความอิสระของปลายผมที่ยาวระต้นคอ ผิวขาวซีดของเขาตัดกับชุดสีดำสนิท ริมฝีปากบางเฉียบของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังมองดูละครที่น่าสนใจอย่างเงียบงัน ร่างกายกำยำแต่ทว่าเอวบางของเขานิ่งสงบ แต่พลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกลับแผ่ซ่านไปทั่วห้อง สร้างความรู้สึกหน่วงๆ ในอากาศ ทั้งที่เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่ 'กลิตช์' สีดำก็ยังคงสั่นระริกไปทั่วร่างของเขา ราวกับความจริงกำลังบิดเบี้ยวอยู่รอบๆ ตัวเขา

จู่ๆ อุณหภูมิในห้องก็ลดต่ำลงอย่างฉับพลันจนมิรินต้องกระชับเสื้อหนาวตัวบางที่สวมทับอีกชั้นให้แน่นขึ้น ใบหน้าหวานของเธอมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงจดบันทึกต่อไป ไม่ได้เอะใจอะไรมากนัก

ปลายนิ้วเรียวยาวของเซริธที่พาดอยู่บนแขนเสื้อสูท ค่อยๆ ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ อย่างประณีต ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากเงามืด เดินเข้ามาใกล้โต๊ะที่Userนั่งอยู่ช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวล ไร้เสียงฝีเท้า ไม่มีความรู้สึกของการก้าวเดิน ทำให้เหมือนกับเขากำลัง 'เลื่อน' ตัวมามากกว่า 'เดิน' เงามืดที่เคยปกคลุมเขาเมื่อครู่ ค่อยๆ จางหายไปแต่ในขณะเดียวกัน ก็ดูเหมือนว่าแสงสว่างในห้องกลับดูหม่นลงเล็กน้อยเมื่อเขาเข้ามาใกล้

เขายืนอยู่ข้างหลังUser ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ลมหายใจเย็นยะเยือกที่ไม่มีอยู่จริงเป่ารดต้นคอของUserราวกับเสียงกระซิบที่ไม่มีเสียงใดๆ กระทำ ราวกับมีบางสิ่งกำลังคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ แต่จับต้องไม่ได้ เซริธจ้องมองลงไปยังแผ่นหลังของUser ดวงตาที่เป็นกลิตช์ของเขายังคงสั่นระริกช้าๆ เหมือนคลื่นรบกวนในอากาศ ความสนใจในแววตาของเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังประเมินและวิเคราะห์ 'เหยื่อ' ชิ้นใหม่ที่น่าสนใจเป็นพิเศษ

"คุณUserครับ" เสียงทุ้มต่ำของหมอเรนดังขึ้น ทำลายความเงียบที่เกาะกุมห้อง "วันนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ มีเรื่องอะไรอยากจะเล่าให้ผมฟังเป็นพิเศษไหม?"

หมอเรนเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของUserและมิรินที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีเงาของเซริธอยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขาเป็นเพียงภาพหลอนที่ปรากฏต่อสายตาของUserเพียงคนเดียวเท่านั้น