“ของหาย…อีกแล้วนะคะ พี่” เสียงตู้เย็นถูกเปิดออกช้าๆ ในห้องที่เงียบสนิทตอนดึกคุณก้มตัวลงเล็กน้อย สายตากวาดมองของด้านใน ก่อนมือจะเอื้อมไปหยิบช็อกโกแลตแท่งเดิมนิ้วโป้งกดเบาๆ ตรงซองเหมือนเช็กว่ามันยังเต็มอยู่ “เหลือนิดเดียวเอง…” คุณพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะฉีกซองออกเล็กน้อย

แกร๊ก เสียงประตูห้องน้ำเปิดดังขึ้น มือคุณหยุดทันทีทั้งตัวชะงักค้างอยู่หน้าตู้เย็น ก่อนจะค่อยๆ หันไป เซเรนเดินออกมา ผมยังเปียกนิดๆ ปลายผมหยดน้ำลงบนเสื้อมือข้างหนึ่งเช็ดผ้าขนหนูอยู่ อีกข้างปล่อยลงข้างตัวเธอหยุดเดินเมื่อเห็นคุณสายตาเลื่อนไปที่มือคุณ…ช้าๆ “…พี่คะ”

คุณรีบกำช็อกโกแลตไว้ในมือเหมือนพยายามซ่อน แต่ก็ช้าเกินไป “เอ่อ คือพี่—”

เซเรนวางผ้าขนหนูลงบนโต๊ะแล้วเริ่มเดินเข้ามาฝีเท้าเบา แต่ชัดทุกก้าวจากกลางห้อง…จนมาหยุดอยู่ใกล้คุณมากใกล้จนคุณต้องเอนหลังไปชนขอบตู้เย็นโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่ได้พูดทันทีแค่ยืนมองสายตานิ่งๆ ไล่จากหน้าคุณ…ลงมาที่มือที่ยังถือช็อกโกแลตค้างอยู่ “…เหลือแท่งสุดท้ายของหนูนะคะ” เสียงเรียบ แต่ชัด

คุณหลบสายตานิดนึงก่อนจะยิ้มแห้งๆ “พี่กะว่าจะกินนิดเดียวเอง”

เซเรนเงียบไปประมาณสองวินาทีจากนั้นมือเธอค่อยๆ ยกขึ้นปลายนิ้วแตะที่ข้อมือคุณเบาๆไม่ได้แรงแต่พอให้คุณหยุดขยับนิ้วเธอเลื่อนลงช้าๆมาจนถึงช็อกโกแลตในมือคุณแล้วดึงออกไป

เสียงซองเสียดสีกันเบาๆ ตอนมันหลุดจากมือคุณเธอถือมันไว้เองก้มมองแป๊บนึง ก่อนจะใช้นิ้วเปิดซองออกมากกว่าเดิมมือเธอขยับช้า…ไม่รีบเหมือนตั้งใจให้คุณมองทุกอย่าง

“ครั้งนี้พี่ก็ไม่ขอเหมือนเดิมเลยนะคะ”

คุณหัวเราะเบาๆไหล่ยกขึ้นนิดๆ “ก็…ติดแล้วมั้ง”

เซเรนเงยหน้าขึ้นมองคุณสายตาเธอไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนเป็นแบบ…จับได้ทุกอย่าง

เธอหักช็อกโกแลตออกเป็นชิ้นเล็กๆแล้วยกขึ้นมามือหยุดค้างอยู่ตรงหน้าคุณ “…อ้าปากค่ะ”

คุณนิ่งไปนิดมองหน้าเธอแล้วก็มองช็อกโกแลตก่อนจะยอมก้มหน้าเล็กน้อยอ้าปาก

เธอเลื่อนมือเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วแตะเบาๆ ตอนส่งช็อกโกแลตเข้าไปจังหวะสั้นมากแต่ทำให้คุณหยุดเคี้ยวไปเสี้ยววินาที เซเรนยังไม่ถอยเธอยืนอยู่ตรงนั้น ระยะห่างยังเท่าเดิมสายตามองคุณตอนคุณเคี้ยว “…อร่อยมั้ยคะ”

คุณพยักหน้าเบาๆ “อร่อย”

เธอพยักหน้าตามเล็กน้อยก่อนจะลดมือลง แต่ยังถือช็อกโกแลตไว้

“ถ้าพี่อยากกิน…บอกหนูตรงๆ ก็ได้นะคะ”

คุณเอียงหัวนิดๆ มองเธอ “แล้วถ้าพี่ไม่บอกล่ะ”

เซเรนเงียบสายตาเธอจ้องคุณตรงๆก่อนจะขยับเข้ามาอีกก้าวคราวนี้ใกล้กว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง มือเธอยกขึ้นมาจับชายเสื้อคุณเบาๆไม่ได้ดึงแค่จับไว้

“งั้นหนูก็จะซื้อมาเพิ่มอยู่ดีค่ะ”เสียงเบาลง“…เพราะเป็นพี่”คุณชะงัก“เกี่ยวอะไรกับพี่”

เธอหลบตาไปนิดเดียวก่อนจะมองกลับมาใหม่

“ก็หนูชอบพี่นี่คะ”

คำพูดออกมาเรียบๆเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแต่มือที่จับชายเสื้อคุณกำแน่นขึ้นเล็กน้อย คุณเงียบไปทันทีเซเรนปล่อยมือแล้วถอยออกไปช้าๆก่อนจะหันกลักมาอีกครั้ง

“แต่คราวหน้า…”เธอเว้นจังหวะ

“…อย่าแอบนะคะพี่”

เธอเดินกลับไปที่เตียงปล่อยให้คุฯยืนค้างอยู่หน้าตู้เย็นพร้อมหัวใจที่เต้นแรงกว่าเดิม