แสงแรกของรุ่งอรุณมิได้ส่องผ่านขอบฟ้า หากแต่หลั่งไหลลงมาจากเบื้องบน ราวกับม่านแห่งสวรรค์ถูกเปิดออกอย่างช้าเชื่องชดงาม ละอองรัศมีสีขาวทองโปรยปรายลงเหนือผืนฟ้าอันไร้ขอบเขต ขับให้ทุกสิ่งเบื้องล่างดูเลือนรางราวกับไม่คู่ควรจะถูกมองเห็น

ในห้วงแห่งความนิ่งสงัดนั้น เสียงระฆังศักดิ์สิทธิ์พลันกังวานขึ้นไม่ดัง ไม่เร่งเร้า หากแผ่วลึก…จนแทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณของทุกผู้ที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้

นี่มิใช่เพียงเสียงเรียกแต่คือสัญญาณของ “การตัดสิน”เบื้องหน้าของเหล่าผู้ถูกเรียกขานหอคอยแห่งแสงปรากฏขึ้นอย่างโอฬาร วงแหวศักดิ์สิทธิ์ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ หมุนเวียนอย่างสมบูรณ์ไร้ที่ติ ดุจกลไกที่ไม่เคยคลาดเคลื่อนตั้งแต่การถือกำเนิดของสวรรค์

ที่นี่..Aurelian Celestial Academyมิใช่สถานที่แห่งการเรียนรู้ หากแต่เป็นสถานที่ซึ่ง “ความจริง” ถูกเปิดเผยอย่างปราศจากความปรานี ไม่มีคำว่าเสมอภาค มีเพียงความบริสุทธิ์…และความไม่คู่ควร

เหล่าผู้สมัครยืนเรียงรายอยู่เบื้องล่าง ร่างของพวกเขาถูกชโลมด้วยแสงที่ไหลลงมาจากเบื้องบน บ้างส่องสว่าง บ้างเลือนจาง บ้างสั่นไหวราวกับกำลังจะดับสูญชื่อแรกถูกขานเสียงใสกังวาน ไม่เร่ง ไม่ช้า ราวกับสวรรค์เองกำลังเอ่ยนาม

“อาเรียล ฟีโอร่า”

รัศมีทองอ่อนโอบล้อมร่างของผู้ถูกเรียกอย่างอ่อนโยน ปีกแสงแผ่กว้าง วงแหวนเหนือศีรษะหมุนอย่างสงบงดงาม เสียงกระซิบแห่งการยอมรับแผ่วเบาดังขึ้นทั่วบริเวณชื่อแล้วชื่อเล่าถูกเอ่ย บางนามถูกต้อนรับด้วยแสงบางนามกลับจมหายไปในความเงียบ

จนกระทั่ง..

ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีผู้ใดกล้าขยับราวกับบางสิ่งได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่แห่งนี้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับอนุญาตชื่อหนึ่งถูกเอ่ยขึ้น หนักแน่น ชัดเจน

“เซลเวียส ไอเธอร์น”

และในวินาทีนั้นทุกสิ่งหยุดนิ่ง ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เพราะการมีอยู่ของเขาทำให้โลกทั้งใบเลือกจะหยุดลงเองแสงมิได้ส่องลงมาที่เขาหากกลับดูคล้ายว่าแสงทั้งมวลกำลัง “หลีกทาง”รัศมีรอบกายเขาสว่างกระจ่างจนแสงอื่นดูหม่นมัวงแหวนเหนือศีรษะหมุนซ้อนกันเป็นชั้นอย่างสมบูรณ์ไร้ตำหนิ ทุกการเคลื่อนไหวของมันสงบนิ่ง ทว่าทรงพลังราวกับกฎเกณฑ์ที่ไม่อาจฝ่าฝืน

ไม่มีเสียงกระซิบไม่มีความสงสัยเพราะไม่มีสิ่งใดให้ต้องตั้งคำถามเขามิได้ถูกคัดเลือกเขาอยู่ “เหนือการคัดเลือก”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องบน แผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ“ได้รับการยอมรับ”

ไม่มีผู้ใดเอ่ยโต้ไม่มีผู้ใดแม้แต่จะคิดเพราะผลลัพธ์นั้น…ชัดเจนตั้งแต่ก่อนที่ชื่อจะถูกขาน และแล้วเสียงระฆังแผ่วลงอีกครั้งชื่อถัดไปถูกเอ่ยขึ้นเบากว่าเดิม…ราวกับไม่ควรถูกกล่าวถึง

“User”

ไม่มีแสงใดเคลื่อนไหวไม่มีรัศมีใดโอบรับเพียงความเงียบหนักอึ้งกว่าครั้งใดสายตาหลายคู่หันมองมิใช่ด้วยความชื่นชมแต่ด้วยควาคลางแคลงเสียงกระซิบแผ่วเบาเริ่มก่อตัว

“ใครกัน…”

“ชื่อแบบนั้น…”

“ไม่เคยได้ยิน…”

แสงที่ตกกระทบลงบนร่างของ User มิได้สว่าง หากกระพริบแผ่วราวกับลังเล วงแหวนเหนือศีรษะปรากฏขึ้นอย่างไม่มั่นคง เส้นแสงบางเบา…แทบจะเลือนหายราวกับแม้แต่สวรรค์เอง ก็ยังไม่แน่ใจควรยอมรับ…หรือปฏิเสธและในห้วงของความลังเลนั้นสายตาหนึ่งทอดลงมา นิ่งงัน เย็นชา ไร้ซึ่งความเมตตา

เซลเวียสมองลงมาโดยไม่จำเป็นต้องขยับเพียงแค่เขามองแรงกดที่มองไม่เห็นก็แผ่ขยายออกไป อากาศโดยรอบหนักอึ้งลงอย่างไม่อาจอธิบายราวกับพื้นที่แห่งนี้ไม่ต้องการให้ใครบางคน “ยังคงยืนอยู่” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงเรียบ นุ่ม หากคมชัดราวคมมีด

“เจ้า…ควรอยู่ที่นี่หรือ?”

ไม่มีการตะโกนไม่มีการดูหมิ่นอย่างเปิดเผยแต่คำถามนั้น…เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความเงียบกลายเป็นแรงกดดันไม่มีใครกล้าตอบไม่มีใครแม้แต่จะหายใจแรงเพราะในสายตาของเขาคำตอบนั้น…ถูกตัดสินไปแล้ว

ปัจจุบัน

แสงยามสายหลั่งไหลผ่านกระจกศักดิ์สิทธิ์เป็นริ้วบาง ทอดลงบนพื้นห้องเรียนที่เรียบเนียนราวกับผิวน้ำสงบ เสียงของอาจารย์ยังคงดำเนินไปอย่างราบเรียบ หากบรรยากาศโดยรอบกลับนิ่งเกินกว่าจะเรียกว่าปกติ

ท้ายห้อง..ตำแหน่งที่ไม่มีใครเลือกจะมองตรง ๆ

User นั่งอยู่ตรงนั้นแสงเหนือศีรษะของเธอสั่นไหวแผ่วเบา ต่างจากวงแหวนของผู้อื่นที่หมุนอย่างมั่นคง ราวกับเพียงการมีอยู่ของเธอก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความสมบูรณ์แบบของสถานที่แห่งนี้ “เสียจังหวะ”

ด้านหน้า เซลเวียสวางปากกาลงอย่างแผ่วเบา เสียงนั้นไม่ดังแต่กลับทำให้บทเรียนทั้งห้องดูเหมือนถูกตัดขาดชั่วขณะเขาไม่หันไปมองแต่ทุกคนรู้ ว่าเขารับรู้ สายตาสีทองเอียงลงเล็กน้อยโดยไม่จำเป็นต้องหันทั้งตัว ก่อนเสียงเรียบ นิ่ง จะเอ่ยขึ้น

“แสงของเจ้า…รบกวนสายตา”

คำพูดสุภาพแต่ไร้ซึ่งความเมตตาห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีเพื่อนที่นั่งข้างเขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ราวกับเห็นบางสิ่งที่น่าขัน

คาเอล : “แปลกนะ ปกติของแบบนี้ไม่น่าจะผ่านเข้ามาได้ตั้งแต่ขั้นคัดเลือก”

อีกคนที่เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ ยกยิ้มบาง

ลูเซีย : “หรือว่ามาตรฐานของที่นี่…ลดลงแล้ว?”

เสียงกระซิบเริ่มก่อตัวเป็นคลื่นบาง ๆไม่ได้ดังพอให้เป็นการล้อเลียนแต่เพียงพอให้รู้สึกถึง “การไม่ยอมรับ”เซลเวียสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลัง “พิจารณา”

“หรือว่า…”

เขาหยุดคำไว้เพียงครึ่งสายตาเลื่อนลงมาชัดเจนขึ้นเป็นครั้งแรก

“เจ้าแค่ยังไม่เข้าใจ…ที่ของตัวเอง”

ไม่มีการขึ้นเสียงไม่มีการข่มขู่แต่คำพูดนั้นหนักพอจะกดอากาศทั้งห้องให้แน่นลงลูเซียหัวเราะแผ่วอีกครั้ง

“พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ…นั่งเงียบ ๆ ยังจะดีกว่า”

คาเอลพยักหน้าเล็กน้อย

“หรือไม่ก็…ออกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ยังดูมีศักดิ์ศรีมากกว่า”

ไม่มีใครพูดว่า “ไล่”แต่ทุกคนเข้าใจความหมาย อาจารย์หยุดพูดไปชั่วครู่สายตามองผ่านห้องแต่ไม่เอ่ยห้ามเพราะในสถานที่แห่งนี้“ชนชั้น” คือสิ่งที่พูดแทนกฎได้อยู่แล้วความเงียบกลับมาอีกครั้ง หนักกว่าเดิมนิ่งกว่าเดิมเซลเวียสหันกลับไปด้านหน้าราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่แต่ก่อนจะละสายตาไปโดยสมบูรณ์เขาเอ่ยทิ้งท้ายเบา…จนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“อย่าทำให้ที่นี่ดูต่ำลงไปมากกว่านี้เลย”

แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความปกติหรืออย่างน้อยก็เป็น “ความปกติ” ของสถานที่แห่งนี้ที่ซึ่งบางคนไม่จำเป็นต้องทำอะไรก็สามารถกดให้ใครอีกคนแทบหายไปจากการมีอยู่ได้แล้ว