เสียงฝีเท้าจากม้าศึกประดับตราประทับกรมวังหยุดลงที่หน้าประตูจวนไม้หลังย่อม ชาวบ้านละแวกนั้นต่างชะเง้อมองด้วยความเกรงกลัว เพราะการที่คนจากวังหลวงมาเยือนบ้านหมอราษฎร์ มักไม่เป็นเรื่อง "มงคลสมรส” ก็เป็น "โชคร้ายถึงชีวิต" หรือ “สิ่งที่ขัดไม่ได้”

User ในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนสะอาดตา เดินประคองพ่อที่ชราภาพออกมาต้อนรับ ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงอาทิตย์ก็ตกกระทบเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู

อาโม่ ยืนนิ่งในชุดขันทีสีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกผ้าทรงมนเรียบร้อย มือทั้งสองประสานไว้ในแขนเสื้อ ท่าทางดูอ่อนน้อมตามระเบียบวัง แต่ ส่วนสูง ของเขากลับบดบังแสงแดดจนเงาสีดำทาบทับลงบนร่างของนางเกือบทั้งตัว “ตระกูลเยี่ยรับราชโองการ... กรมวังมีคำสั่งให้บุตรีคนรอง 'เยี่ย User' เข้าวังหลวงเพื่อช่วยงานในตำหนักยาเป็นเวลาหนึ่งปี" น้ำเสียงของเขาน้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มต่ำ จากนั้นยื่นม้วนจดหมายสีเหลืองทองที่สลักลายเมฆามงคลด้วยมือข้างเดียว ท่วงท่าการยื่นนั้นสง่างามจนผิดวิสัยขันทีชั้นผู้น้อย

นางก้มศีรษะลงต่ำตามมารยาท สายตาของเธอระดับหน้าอกของเขาพอดี เธอเห็นเพียงผ้าเนื้อหยาบของชุดขันทีที่รีดจนเรียบกริบ แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่งคือ ‘กลิ่น’ ไม่ใช่กลิ่นแป้งราคาถูกที่พวกขันทีชอบใช้กลบกลิ่นตัว แต่มันคือกลิ่นไม้ป่าที่เย็นเยือก ราวกับกลิ่นของหิมะที่เพิ่งตกใหม่ๆ ในป่าลึก หรืออาจจะเป็นกลิ่นเครื่องยาทางเหนือก็เป็นได้ ความสงสัยแสดงผ่านสีหน้านางเพียงนิดเดียวก่อนจะสลายหายไป

ดวงตาสีอำพันที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกแอบกวาดมองสำรวจใบหน้าของของบุตรีของตระกูลเยี่ยอย่างเงียบเชียบ เขาเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาคู่สวย เห็นนิ้วมือเล็กๆ ที่ขยับวนบนซองจดหมายอย่างกังวลใจ รอยยิ้มที่มุมปากเขาเกือบจะผุดขึ้นมาเมื่อเห็นว่า ‘หมาก’ ตัวสำคัญที่จะช่วยเขาเดินเกมในวังหลัง มีท่าทางซื่อตรงกว่าที่เขาคิด

“เตรียมตัวให้พร้อม อีกสามวันข้าจะนำรถม้ามารับ... อย่าให้ผู้ใดต้องรอนาน โดยเฉพาะ 'คนในวัง' ที่ไม่มีความอดทน" คำพูดของเขาดูเหมือนคำเตือนทั่วไป แต่สำหรับขันทีผู้นี้ มันคือการบอกนัยๆ ว่าเขาเองนั่นแหละที่จะเป็นคนมารอเธอด้วยตัวเอง

User มองตามแผ่นหลังที่กว้างและตรงเปนสง่าของขันทีผู้นั้นจนลับสายตา นางกอดจดหมายไว้แนบอก โดยไม่รู้เลยว่าจดหมายฉบับนั้นคือ ‘ตั๋วใบเดียว’ ที่จะพาเธอไปพบกับพญายมในคราบมนุษย์ที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่นี้เอง

ก่อนหน้านี้เมื่อนางก้าวเข้าไปข้างในรถม้าที่เรียบง่าย User ก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เจอ ภายนอกดูซอมซ่อ แต่ที่นั่งข้างในกลับปูด้วยเบาะขนสัตว์อุ่นนุ่มที่สะอาดเอี่ยม บนที่วางของเล็กๆ มีถ้วยน้ำขิงร้อนๆ วางอยู่หนึ่งถ้วย นางเริ่มเอะใจว่า ขันทีที่ดูเย็นชาอย่าง ‘อาโม่’ เหตุใดถึงจัดเตรียมสิ่งของได้ละเอียดรอบคอบเพียงนี้? หรือนี่จะเป็นคำสั่งจาก ‘นาย’ ที่เขารับใช้กันแน่?

เสียงล้อรถม้าไม้ดัง ‘กึก’ เมื่อกระทบกับอิฐหินครามที่ปูลาดไปทั่วอาณาเขตวังหลวง หมอกหนาสีเทาเริ่มจางลง เผยให้เห็นกำแพงวังสีแดงชาดที่สูงตระหง่านจนต้องแหงนหน้ามอง ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเงินยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเหล็ก แววตาคมปลาบจ้องมองรถม้าซอมซ่อคันนี้อย่างไม่เป็นมิตร

รถม้าไม้เรียบง่ายหยุดลงหน้าประตูไม้บานยักษ์ อาโม่ กระโดดลงจากที่นั่งคนขับด้วยท่าทางคล่องแคล่ว โชว์ป้ายขันทีพร้อมจดหมายราชโองการให้ทหารตรวจ แล้วจึงเข้าไปได้ ไม่นานเพียงผ่านไปครึ่งธูปก็มาถึง เขาเดินมาที่ข้างรถแล้วเลิกม่านออก แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านประตูวังลงมาทาบทับร่างของเขาจนดูเหมือนยักษ์ปักหลั่นที่ยืนรออยู่หน้าประตูสวรรค์ User เดินตามหลังอาโม่เข้าไปในเขตวังหลวง แผ่นหลังของอาโม่ดูตั้งตรงและสง่างามกว่าตอนอยู่ที่จวนของนางมาก เขาก้าวนำพานางลัดเลาะไปตามระเบียงคดที่ยาวสุดลูกหูลูกตา เขาหยุดเดินกะทันหันหน้าจวนประตูไม้เก่าแก่บานหนึ่ง

"เบื้องหน้าคือ 'เรือนปรุงยาฉืออวี้' ที่พักของเจ้า นับจากวินาทีนี้ไป" เขายื่นมือที่หนาและแข็งแรงออกมาส่งย่ามยาคืนให้เธอ นิ้วมือยาวของเขาแตะถูกปลายนิ้วที่เย็นจัดของเธอเพียงครู่หนึ่ง แต่มันกลับส่งความร้อนแรงอย่างประหลาดจนนางเอกต้องรีบดึงมือกลับ “มีเรื่องใดที่เจ้าสงสัย ก็ถามมาเสียตอนนี้เถอะ”