ในดินแดนเหนือเมฆาที่ไม่มีวันร่วงโรย มีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเทพทุกองค์ต่างให้ความเคารพ — หอชะตาสวรรค์ ภายในหอนั้นมีเส้นด้ายจำนวนนับไม่ถ้วน พาดผ่านอากาศราวกับดวงดาวที่ถูกทอขึ้นจากแสง เส้นด้ายทุกเส้นคือชะตาชีวิตของสิ่งมีชีวิตในสามภพ และมีเพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่สามารถมองเห็นมันได้ทั้งหมด

เซวียนมู่ เทพผู้ครอบครองเนตรสวรรค์ เขามักนั่งอยู่หน้าหน้าต่างหอชะตา ในความเงียบงันที่ยาวนานราวกับกาลเวลา นัยน์ตาของเขาสะท้อนเส้นด้ายแห่งชะตานับล้าน อดีต ปัจจุบัน และอนาคต สำหรับเขาแล้ว มันไม่ใช่สิ่งลึกลับ แต่เป็นเพียงสิ่งที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน

วันหนึ่ง ขณะที่สายลมจากแดนมนุษย์พัดผ่านหอชะตา เซวียนมู่ ก็เห็นบางสิ่ง — เส้นด้ายเส้นหนึ่ง มันไม่ได้ส่องแสงเหมือนเส้นอื่น แต่กลับสั่นไหว ราวกับมีชีวิต เส้นด้ายนั้นเชื่อมโยงไปยังโลกมนุษย์ และเมื่อสายตาของเขามองตามมันลงไป เขาก็ได้เห็น user

ในตอนแรก มันควรจะเป็นเพียงเส้นด้ายธรรมดา มนุษย์คนหนึ่งท่ามกลางมนุษย์อีกนับล้าน แต่สิ่งที่แปลกคือเส้นด้ายของ user ไม่ได้ผูกอยู่กับชะตาของมนุษย์เพียงอย่างเดียว มันกลับพาดผ่านขึ้นมาถึงสวรรค์ และผูกเข้ากับชะตาของเทพองค์หนึ่ง — เทพองค์นั้นคือ เซวียนมู่

“เจ้ามองอะไรอยู่”เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง จวิ้นหลาน เทพนักรบผู้เฝ้าประตูสวรรค์ตะวันออก ยืนพิงเสาอยู่ตรงทางเข้า สายตาของเขามองตามทิศที่ เซวียนมู่ กำลังจ้อง “เส้นด้ายเส้นหนึ่ง”เซวียนมู่ ตอบเรียบ ๆ “เจ้าพูดเหมือนมันสำคัญ”จวิ้นหลาน หัวเราะเบา ๆ แต่ เซวียนมู่ เงียบไป เพราะเขารู้ดี — มันสำคัญ สำคัญมากเกินไป

ในหอชะตา ลั่วเหยา กำลังทอเส้นด้ายใหม่ลงบนกี่เงิน เสียงไหมเสียดสีกันเบา ๆ นางหยุดมือทันทีเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่ง สายตาของนางมองไปยังเส้นด้ายเส้นเดียวกับที่ เซวียนมู่ กำลังมอง ใบหน้าของเทพธิดาผู้สงบนิ่งพลันเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย “เส้นนั้น…”นางพึมพำ “มันไม่ควรจะเกิดขึ้น”

บนสวรรค์มีกฎข้อหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน “เทพไม่ควรผูกชะตากับมนุษย์” เพราะเมื่อเส้นด้ายสองเส้นจากคนละภพพันกัน มันจะไม่เพียงทำลายชีวิตของคนสองคน แต่มันสามารถทำลายสมดุลของสามภพได้ แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น เซวียนมู่ ก็ยังคงมองลงไปยังโลกมนุษย์ ครั้งแล้วครั้งเล่า

วันแล้ววันเล่า เส้นด้ายของ user ค่อย ๆ พันเข้ากับชะตาของเขามากขึ้น ช้า ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คืนหนึ่ง ขณะที่จันทร์เต็มดวงลอยอยู่เหนือสวรรค์ เซวียนมู่ ก็หายไปจากหอชะตา เป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปีที่เทพผู้ไม่เคยสนใจโลกมนุษย์ ก้าวลงไปยังโลกเบื้องล่าง และในค่ำคืนเดียวกันนั้น เส้นด้ายแห่งชะตาก็เริ่มพันกันอย่างไม่มีทางแก้ไข

คืนที่ เซวียนมู่ ก้าวลงจากสวรรค์ ท้องฟ้าเหนือแดนมนุษย์เงียบงันอย่างประหลาด เมฆบางลอยคลุมดวงจันทร์สีเงิน แสงของมันสาดลงบนสายน้ำที่ไหลผ่านหน้าผาหินสูง เกิดเป็นม่านน้ำตกบางเบา ราวกับผืนผ้าไหมที่สวรรค์ปล่อยให้ร่วงลงมายังโลก

เซวียนมู่ ยืนอยู่ตรงหน้าผานั้น ชุดขาวของเขาพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลม ผมดำยาวราวราตรีตกลงมาบนบ่าราวกับหมึกที่ไหลผ่านแสงจันทร์

นี่คือโลกมนุษย์ สถานที่ที่เขาเคยมองเห็นเพียงผ่านเส้นด้ายแห่งชะตา แต่ไม่เคยเหยียบย่างลงมาเอง กลิ่นดิน เสียงน้ำ และความไม่แน่นอนของชีวิต ทุกอย่างแตกต่างจากสวรรค์ที่สงบนิ่งเกินไป เซวียนมู่ เงยหน้ามองท้องฟ้า ราวกับกำลังวัดระยะห่างระหว่างตัวเขากับบ้านของตนเอง ก่อนที่สายตาของเขาจะค่อย ๆ ลดต่ำลง ไปยังเส้นด้ายที่มองเห็นอยู่เพียงคนเดียว

เส้นด้ายเส้นนั้นส่องแสงอ่อน ๆ ในอากาศ มันนำเขามาที่นี่ และนำเขามาหา user

ไม่ไกลจากน้ำตก มีร่างหนึ่งยืนอยู่ริมสายน้ำ แสงจันทร์ตกกระทบผิวน้ำสะท้อนขึ้นมายังเงาของร่างนั้น เซวียนมู่ หยุดเดิน เขาเคยเห็นภาพนี้มาก่อน นับครั้งไม่ถ้วนผ่านเส้นด้ายแห่งชะตา แต่การได้เห็นมันด้วยสายตาของตนเอง ทำให้หัวใจของเทพผู้ไม่เคยรู้สึกอะไร สั่นไหวเพียงเล็กน้อย

user ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่งในโลกที่กว้างใหญ่ ไม่มีพลัง ไม่มีแสงแห่งเทพ ไม่มีสิ่งใดบอกว่าตัวตนนี้สำคัญต่อจักรวาล แต่สำหรับ เซวียนมู่ มันแตกต่าง เพราะในสายตาของเขา เส้นด้ายแห่งชะตานับพันกำลังไหลมาบรรจบกันที่ร่างนั้น ราวกับจักรวาลกำลังเขียนบางสิ่งที่แม้แต่สวรรค์ก็ไม่อาจลบ

เซวียนมู่ ไม่รู้ว่าตนควรเข้าไปหรือไม่ เขารู้อนาคต รู้ว่าหากก้าวเข้าไป เส้นด้ายนี้จะพันกันจนไม่มีวันคลาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเดินเข้าไป อย่างช้า ๆ เสียงฝีเท้าของเขาเบาเสียจนเหมือนสายลม แต่ถึงกระนั้น user ก็ยังหันมา ราวกับรับรู้การปรากฏตัวของเขา

ช่วงเวลานั้นเงียบงัน มีเพียงเสียงน้ำตกที่ไหลผ่านหน้าผา สายลมพัดผ่านต้นไม้ และสายตาของสองชีวิตที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก เซวียนมู่ มองดู user อยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังพยายามอ่านชะตา เหมือนทุกครั้งที่เขาทำ แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกแปลก

เส้นด้ายของ user ไม่ยอมเปิดเผยอนาคต มันพร่าเลือน เหมือนมีบางอย่างปกปิดมันเอาไว้ เป็นครั้งแรกที่ เซวียนมู่ มองไม่เห็นอนาคตของใครบางคน

“เจ้ามองอะไร”เสียงของ user ทำลายความเงียบ เซวียนมู่ ชะงักเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะคำถาม แต่เพราะเขาไม่เคยถูกถามแบบนี้มาก่อน ในสวรรค์ไม่มีใครถามเขา เพราะทุกคนรู้ว่าเขามองเห็นทุกอย่าง แต่ตอนนี้ เขากลับตอบไม่ได้

เซวียนมู่ จึงเพียงเอ่ยคำง่าย ๆ “ข้าเพียงแค่…”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ “กำลังมองชะตา” user ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น แต่กลับหัวเราะเบา ๆ เหมือนคิดว่าเป็นคำพูดแปลก ๆ ของคนแปลกหน้า เสียงหัวเราะนั้นเบา และธรรมดา แต่ในหูของ เซวียนมู่ มันกลับดังชัดเจนกว่าสายลม

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาไม่อยากให้ช่วงเวลานี้จบลง ไม่อยากให้เส้นด้ายนี้ขาดหาย แม้จะรู้ว่าปลายทางของมัน คือหายนะ

ในสวรรค์ ลั่วเหยา กำลังยืนอยู่ในหอชะตา สายตาของนางมองลงมายังโลกมนุษย์ เส้นด้ายสองเส้นกำลังพันกัน ช้า ๆ แต่มั่นคง นางหลับตาลง ราวกับไม่อยากเห็นมัน “มันเริ่มแล้ว…”เทพธิดาแห่งชะตาพึมพำเบา ๆ

ขณะเดียวกัน ที่ประตูสวรรค์ตะวันออก จวิ้นหลาน กำลังยืนเฝ้าเวร เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เหมือนสัมผัสบางสิ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “เจ้าบ้านั่น…”เขาพูดกับตัวเอง “สุดท้ายก็ลงไปจริง ๆ”

แต่ในสวรรค์ชั้นสูงสุด ภายในตำหนักหยก มีใครบางคนกำลังมองดูทุกอย่างผ่านกระจกสวรรค์ ดวงตาของ ฮองเต้แห่งสามภพ สงบนิ่งเหมือนทะเลที่ไม่มีคลื่น แต่ลึกลงไปคือพายุ “ปล่อยเขาไปก่อน”ฮองเต้ เอ่ยขึ้น เสียงของจักรพรรดิสะท้อนก้องในตำหนัก “บางชะตา… ต้องปล่อยให้มันเดินไปจนสุดทาง”

และในโลกมนุษย์ เซวียนมู่ ยังคงยืนอยู่ริมสายน้ำ มองดู user ราวกับกำลังจดจำช่วงเวลานั้น ทั้งที่เขาเองก็รู้ดีว่า วันหนึ่งสวรรค์จะพรากมันไป แต่ถึงอย่างนั้น ในคืนนั้น เทพผู้มองเห็นอนาคตของทุกชีวิต ก็ยังคงเลือกจะอยู่ที่นั่นอีกสักพักหนึ่ง

หลังจากคืนแรกที่พวกเขาพบกัน เซวียนมู่ ไม่ได้กลับสวรรค์ทันที สำหรับเทพผู้มีอายุยืนยาวนับหมื่นปี เวลาเพียงไม่กี่วันในโลกมนุษย์ควรเป็นเพียงเศษเสี้ยวของลมหายใจ แต่ครั้งนี้เขากลับอยู่ต่อ

วันหนึ่งกลายเป็นหลายวัน หลายวันกลายเป็นหลายสัปดาห์ ราวกับมีบางอย่างผูกเขาไว้กับโลกใบนี้ เซวียนมู่ เริ่มคุ้นเคยกับสถานที่ริมสายน้ำตก ซึ่งกลายเป็นสถานที่ที่ทั้งสองมักพบกัน

บางครั้ง user มาที่นี่เพียงเพื่อพักจากความวุ่นวายของชีวิตมนุษย์ บางครั้งก็เพียงเพราะรู้ว่าหากมาที่นี่ อาจพบใครบางคนที่ชอบยืนเงียบ ๆ มองสายน้ำ

ในสายตาของมนุษย์ เซวียนมู่ ดูเหมือนเพียงคนแปลกหน้าที่สงบนิ่งเกินไป เขาไม่พูดมาก มักตอบคำถามสั้น ๆ บางครั้งก็เงียบไปนาน เหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน

แต่ user กลับไม่เคยรู้สึกอึดอัดกับความเงียบนั้น เพราะความเงียบของเขาไม่ได้เย็นชา มันเหมือนท้องฟ้าในคืนฤดูหนาว เงียบ แต่สงบ

“เจ้ามาจากที่ไหนกันแน่”วันหนึ่งคุณถามเขา

เซวียนมู่ เงียบไปครู่หนึ่ง คำตอบที่แท้จริงคือ “สวรรค์” แต่คำตอบนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรได้ยิน สุดท้ายเขาจึงตอบเพียงว่า “จากที่ไกลมาก”

“เจ้ามีบ้านไหม”คำถามนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้ เซวียนมู่ เงียบไปนาน

สวรรค์คือบ้านของเขา แต่แปลกเหลือเกิน เพราะในช่วงเวลานั้น สถานที่ที่เขารู้สึกสงบที่สุดกลับไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นริมสายน้ำตกแห่งนี้ ที่มี user อยู่ด้วย

วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน พวกเขาเริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้น บางครั้ง user จะเล่าเรื่องเล็ก ๆ ของโลกมนุษย์ เรื่องที่สำหรับเทพแล้วเป็นเพียงสิ่งธรรมดา ฤดูกาลที่เปลี่ยน ตลาดที่คึกคัก กลิ่นอาหาร หรือเรื่องตลกเล็ก ๆ ในชีวิต

เซวียนมู่ มักฟังเงียบ ๆ แต่ในดวงตาของเขากลับมีแสงบางอย่าง เหมือนกำลังค้นพบโลกที่เขาไม่เคยเข้าใจมาก่อน

ครั้งหนึ่ง user ยื่นดอกไม้ป่าเล็ก ๆ ให้เขา “สำหรับเจ้า”

เซวียนมู่ รับมันไว้ เขาเคยเห็นดอกไม้ทุกชนิดบนโลกผ่านเส้นด้ายแห่งชะตา แต่ไม่เคยมีดอกไม้ดอกไหนที่ทำให้เขาหยุดมองมันนานขนาดนี้

“มันสวยไหม”

เซวียนมู่ พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดเบา ๆ “สวย”

แต่สิ่งที่เขามอง…ไม่ใช่ดอกไม้

สำหรับเทพผู้มองเห็นอนาคต ความรักไม่ใช่สิ่งโรแมนติก มันคือสมการของชะตา จุดเริ่มต้น และจุดจบที่สามารถคาดเดาได้

แต่กับ user มันแตกต่าง

เขามองไม่เห็นปลายทางของเส้นด้ายนั้น ไม่รู้ว่ามันจะจบลงอย่างไร และเป็นครั้งแรก…ที่เขาไม่อยากรู้

“เจ้าคิดว่าโชคชะตาเปลี่ยนได้ไหม”

คืนหนึ่ง ทั้งสองนั่งอยู่ริมสายน้ำ จันทร์เต็มดวงสะท้อนผิวน้ำเป็นแสงเงินระยิบระยับ คำถามนั้นทำให้ เซวียนมู่ ชะงัก

เพราะเขาคือผู้ที่รู้คำตอบดีที่สุด — โชคชะตาแทบไม่เคยเปลี่ยน

แต่เมื่อมองไปที่ user คำตอบที่เขาพูดออกมากลับไม่ใช่ความจริง

“บางที…”เขาพูดช้า ๆ “มันอาจเปลี่ยนได้”

ลมพัดผ่านสายน้ำ พัดเส้นผมสีดำของเขาให้ปลิวเบา ๆ เซวียนมู่ มองดู user เงียบ ๆ

เขารู้ดี…เส้นด้ายแห่งชะตากำลังพันกันแน่นขึ้นทุกวัน เหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตอย่างเงียบงัน จนวันหนึ่ง มันจะพันกันจนไม่มีใครแยกออก

บนสวรรค์ ลั่วเหยา ยืนอยู่ในหอชะตา สายตาของนางจับจ้องเส้นด้ายสองเส้นที่ตอนนี้ไม่ใช่แค่พันกัน แต่กำลัง หลอมรวม ช้า ๆ

เหมือนชะตาสองชีวิตกำลังกลายเป็นหนึ่งเดียว

นางกำมือแน่น “เซวียนมู่…”นางพึมพำ “เจ้ากำลังทำผิดกฎสวรรค์”

แต่ในโลกมนุษย์ เทพผู้มองเห็นอนาคตกลับไม่สนใจสวรรค์อีกต่อไป

ในช่วงเวลานั้น สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขา คือช่วงเวลาที่ได้อยู่กับ user

แม้มันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่โชคชะตาจะพังทลายลง

ช่วงเวลาบนโลกมนุษย์ผ่านไปอย่างเงียบงันฤดูกาลเปลี่ยนผ่านอย่างช้า ๆใบไม้ผลิแปรเป็นฤดูร้อน และสายลมอุ่นก็พัดผ่านสายน้ำตกที่ทั้งสองมักพบกันสำหรับมนุษย์ช่วงเวลานั้นเป็นเพียงชีวิตธรรมดาแต่บนสวรรค์ เส้นด้ายแห่งชะตากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นในหอชะตาสวรรค์

ลั่วเหยาหยุดมือจากกี่ทอด้ายสายตาของเทพธิดาแห่งชะตา จับจ้องเส้นด้ายสองเส้นที่กำลังพันกันแน่นหนึ่งเส้นคือเส้นด้ายของมนุษย์อีกเส้นคือเส้นด้ายของเทพเส้นด้ายของ 'เซวียนมู่' นางมองมันอยู่นานก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ เพราะนางรู้ดีว่าเมื่อเส้นด้ายของเทพพันกับเส้นด้ายของมนุษย์ มันจะไม่มีวันจบลงด้วยความสุข

ไม่นานหลังจากนั้นลั่วเหยาก็ไปยังตำหนักแห่งเนตรสวรรค์เซวียนมู่กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงมองลงไปยังโลกมนุษย์เหมือนเช่นทุกวัน “เจ้ารู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่” เสียงของลั่วเหยาเรียบนิ่ง เซวียนมู่ไม่ได้หันกลับมาเพราะเขารู้ว่าใครมา “รู้” เขาตอบสั้น ๆลั่วเหยากำมือแน่น “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ด้วยว่าปลายทางของมันคืออะไร”

สายลมพัดผ่านระเบียงทำให้ผมยาวของเทพทั้งสองปลิวเบา ๆเซวียนมู่ยังคงมองลงไปยังโลกมนุษย์ “ข้ารู้” คำตอบนั้นสงบเกินไป จนทำให้ลั่วเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง “ถ้าเจ้ารู้…” นางพูดเบา ๆ“ทำไมยังเลือกเดินต่อ” คราวนี้เซวียนมู่เงียบไปนานก่อนจะตอบ “เพราะข้าไม่เคยเห็นปลายทางของเส้นด้ายนี้”ลั่วเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่เบาแต่หนักราวกับหิน“ถ้าเช่นนั้น..เจ้าควรหยุด ก่อนที่สวรรค์จะรู้”แต่บางสิ่งเมื่อเริ่มต้นแล้วก็มักสายเกินไป

ไม่นานหลังจากนั้นข่าวลือเล็ก ๆ เริ่มแพร่ไปในสวรรค์เทพผู้ไม่เคยลงจากสวรรค์ เริ่มหายไปจากตำหนักบ่อยครั้ง เซวียนมู่ เทพผู้มองเห็นชะตาของทุกชีวิต กลับเริ่มไม่สนใจชะตาของใครเลยในที่สุดเรื่องนั้นก็ไปถึงหูของฮองเต้แห่งสามภพ

ภายในตำหนักหยก จักรพรรดิสวรรค์นั่งอยู่บนบัลลังก์กระจกสวรรค์ลอยอยู่ตรงหน้าสะท้อนภาพโลกมนุษย์ ฮองเต้ไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “เซวียนมู่หายไปจากตำหนักบ่อยครั้ง” เสียงของเขาสงบ แต่ทั้งห้องโถงกลับเงียบลงทันที จวิ้นหลานเทพนักรบที่ยืนอยู่ด้านล่างเงยหน้าขึ้น “ไปดูให้ข้า” ฮองเต้กล่าว “ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในโลกมนุษย์”

ไม่กี่วันต่อมาจวิ้นหลานก็ลงสู่โลกมนุษย์ในตอนแรกเขาไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่แต่เมื่อเขามาถึงสายน้ำตกและเห็นภาพนั้นเขาก็หยุดเดินใต้แสงจันทร์เซวียนมู่กำลังยืนอยู่ริมสายน้ำไม่ไกลจากเขาคือuser ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเพียงนั่งอยู่ด้วยกันในความเงียบแต่ความเงียบนั้นบอกทุกอย่างจวิ้นหลานไม่เคยเห็นเซวียนมู่แบบนี้มาก่อนเทพผู้เคยสงบนิ่งเหมือนหินกลับดู 'มีชีวิต' มากกว่าที่เคย เขาไม่ได้เข้าไปหาเพียงยืนมองจากเงามืดของป่าก่อนจะถอนหายใจเบา ๆเพราะเขารู้ดีเรื่องนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ

หลายวันต่อมาจวิ้นหลานกลับขึ้นสวรรค์และไปยังตำหนักหยกฮองเต้มองเขาเพียงแวบเดียว“เจ้าพบอะไร” คำถามนั้นสั้น จวิ้นหลานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เซวียนมู่…อยู่กับมนุษย์”ทั้งห้องโถงเงียบสนิท ลั่วเหยาที่อยู่ด้านข้างหลับตาลงช้า ๆเพราะนางรู้ช่วงเวลานั้นมาถึงแล้ว

ฮองเต้ไม่แสดงสีหน้าแต่ดวงตาของจักรพรรดิเย็นลงเล็กน้อยกระจกสวรรค์ลอยขึ้นภาพโลกมนุษย์ปรากฏขึ้นตรงหน้า และในภาพนั้นเซวียนมู่กำลังยืนอยู่ข้าง user

ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งฮองเต้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่เด็ดขาด“เทพกับมนุษย์...ไม่ควรมีชะตาร่วมกัน” ในวินาทีนั้นสวรรค์ก็รับรู้ความจริงและจากช่วงเวลานั้นโชคชะตาของสองชีวิตก็เริ่มเดินเข้าสู่โศกนาฏกรรม อย่างไม่มีใครหยุดได้อีก

หลังจากวันที่สวรรค์รับรู้ความจริง โลกทั้งสามก็เหมือนตกอยู่ในความเงียบงันก่อนพายุ บนสวรรค์ไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อของ เซวียนมู่ แต่ทุกสายตากลับรู้ดีว่าคำพิพากษากำลังจะมาถึง ในคืนหนึ่งที่จันทร์ส่องสว่างเหนือสายน้ำตก เซวียนมู่ ยังอยู่ในโลกมนุษย์ สายลมพัดผ่านป่าเงียบงัน เสียงน้ำไหลแผ่วเบาเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา แต่ในคืนนั้น มีบางอย่างแตกต่าง

เขามองไม่เห็นเส้นด้ายแห่งอนาคต อนาคตของ user กลับพร่าเลือนราวกับถูกใครบางคนกำลังตัดมันออกจากจักรวาล และในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง บนสวรรค์ ฮองเต้แห่งสามภพ ยืนอยู่หน้ากระจกสวรรค์ ภาพของโลกมนุษย์สะท้อนอยู่ในนั้น ข้างกายของเขามี ลั่วเหยา และ จวิ้นหลาน ยืนเงียบ

“ความผิดของเทพผู้มองเห็นชะตา” ฮองเต้ เอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “ไม่ใช่การที่เขารักมนุษย์” เสียงของจักรพรรดิสงบนิ่ง “แต่คือ…การที่เขาเห็นจุดจบทั้งหมดแล้วแต่ยังเลือกเดินไปสู่มัน”

ฮองเต้ ยกมือขึ้น เส้นด้ายแห่งชะตาเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือเส้นด้ายของ user บาง เปราะบาง และส่องแสงอ่อน

“ตัดมัน” ฮงเต้กล่าว ในวินาทีนั้นเส้นด้ายก็ขาด ในโลกมนุษย์ เซวียนมู่ เงยหน้าขึ้นทันที เขารู้สึกถึงมัน ความว่างเปล่า เหมือนบางสิ่งในจักรวาลถูกลบออกไป เขาหันกลับไปและเห็น user ร่างนั้นทรุดลงอย่างช้า ๆ เหมือนแสงเทียนที่กำลังดับ

“user!” เป็นครั้งแรกที่เสียงของเทพผู้สงบนิ่งสั่นไหว เขาเข้าไปประคองร่างนั้น ลมหายใจของ user เบาลงเรื่อย ๆ ชะตาถูกตัดแล้ว ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนมันได้ แม้แต่เทพ เซวียนมู่ รู้ดีว่านี่คือฝีมือของสวรรค์ เพราะไม่มีสิ่งใดในสามภพที่สามารถตัดเส้นด้ายชะตาได้ นอกจากจักรพรรดิสวรรค์

“อย่าหลับ” เขาพูดเบา ๆ เสียงที่ไม่เคยสั่นกำลังแตกสลาย เขาสามารถมองเห็นชะตาของทุกชีวิต แต่ในตอนนี้เขากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ไม่นาน ลมหายใจนั้นก็หยุดลง เหมือนสายลมที่หายไปจากโลก ในมือของเขาเหลือเพียงความเงียบ

และในวินาทีถัดมา โซ่ตรวนสวรรค์ก็ปรากฏขึ้น แสงทองตกลงมาจากฟ้ามัดร่างของ เซวียนมู่ เอาไว้ เทพผู้มองเห็นชะตาของทุกชีวิตถูกลากขึ้นสวรรค์ โดยไม่แม้แต่จะได้กล่าวคำอำลา

เขาถูกนำตัวไปยังคุกสวรรค์ สถานที่ที่เวลาไม่มีความหมาย ความมืดในที่นั้นยาวนานกว่าฤดูกาล และเงียบกว่าความตาย ปีแล้วปีเล่า ศตวรรษแล้วศตวรรษเล่า เซวียนมู่ ถูกขังอยู่ในนั้น โดยไม่มีแสง ไม่มีเสียง มีเพียงความทรงจำของคืนสุดท้าย เขามองเห็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของ user ลมหายใจสุดท้าย และความว่างเปล่าหลังจากนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ภพชาติ

ก่อนที่วันหนึ่ง ประตูคุกสวรรค์จะเปิดออก จวิ้นหลาน ยืนอยู่ตรงทางเข้า เขาไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง เพราะภาพตรงหน้าต่างจากเทพที่เขาเคยรู้จัก เซวียนมู่ ยังอยู่ที่เดิม แต่ดวงตาของเขาเหมือนทะเลที่สูญเสียคลื่น ว่างเปล่าและเงียบงัน “ถึงเวลาแล้ว” จวิ้นหลานกล่าวเสียงแผ่วเบา

ในตำหนักพิพากษา ฮองเต้ ยืนอยู่บนบัลลังก์ สายตาของจักรพรรดิไม่เปลี่ยนแปลง “เซวียนมู่” เสียงของเขาดังก้องในโถง “เจ้ามองเห็นชะตาของสามภพ แต่กลับไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตาของตนเอง”

ฮงเต้ยกมือขึ้น “ดวงตาของเจ้าไม่ควรอยู่กับเจ้าอีก” ในวินาทีถัดมาแสงสวรรค์ก็แยกออก ดวงตาของ เซวียนมู่ ถูกควักออกจากร่าง เลือดสีทองไหลลงบนพื้นหยก แต่เขาไม่แม้แต่จะร้อง เพราะความเจ็บปวดที่แท้จริงเกิดขึ้นไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ user หายไปจากโลก

ดวงตาสวรรค์ทั้งสองถูกวางลงในกล่องหยก ลั่วเหยา เป็นผู้รับมันไว้ เพราะนางคือผู้ดูแลชะตา “เก็บมันไว้” ฮองเต้กล่าว “จนกว่าจะถึงวันที่มันควรกลับคืน” หลังจากนั้น ฮองเต้ยกมือขึ้นอีกครั้ง แสงแห่งการลบความทรงจำตกลงมา ความทรงจำหลายพันปีค่อย ๆ แตกสลายเหมือนกระจกที่ร้าว ภาพของสวรรค์ ภาพของเทพ ภาพของโลกมนุษย์ และสุดท้ายภาพของ user ค่อย ๆ หายไป ก่อนที่ความมืดจะกลืนทุกอย่าง

สิ่งสุดท้ายที่ เซวียนมู่ รู้สึก คือความว่างเปล่าที่เขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน เมื่อแสงหายไป เทพผู้เคยเห็นชะตาของสามภพก็กลายเป็นเพียงดวงวิญญาณหนึ่งที่ถูกส่งลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อเริ่มต้นใหม่โดยไม่มีความทรงจำใดเหลืออยู่ ส่วนดวงตาสวรรค์ของเขายังคงถูกเก็บไว้ในหอชะตา เฝ้ารอวันที่โชคชะตาจะหมุนกลับมาอีกครั้ง