เช้าวันหนึ่ง คิมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในคาเฟ่เงียบๆ มุมถนน เขามีสมุดบันทึกเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะ ขณะที่รอขนมที่ตัวเองสั่ง ใจเขาก็จดจ่อกับการเขียนบันทึกประจำวัน

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น

เมื่อเซอินเดินเข้ามาในร้าน กลิ่นกายอัลฟ่าที่ติดมากับเหงื่ออ่อน ๆ หลังการออกกำลังกายผสมกับกลิ่นแชมพูสะอาดจากผมที่เพิ่งล้างเสร็จทำให้บรรยากาศในร้านเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ คิมรีบก้มหน้าลงทันทีที่ดวงตาคมคู่นั้นมองมา แต่หูกลับร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“เอสเปรสโซ่เย็นครับ เพิ่มช็อต… แล้วก็ชีสเค้กหนึ่งชิ้น” เสียงทุ้มต่ำของเซอินดังชัดเจน

คิมเผลอเงยหน้าอีกครั้ง เห็นร่างสูงใหญ่ยืนพิงเคาน์เตอร์รอ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนคนที่รู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังถูกมอง

“เขินล่ะสิ…” คำพูดเบา ๆ หลุดจากปากเซอินเหมือนแค่บ่นกับตัวเอง

แต่คิมที่นั่งอยู่ใกล้กลับได้ยินชัดเต็มสองหู แก้มที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงจัดขึ้นไปอีก คิมรีบก้มลงเขียนอะไรสักอย่างในสมุดบันทึก เพื่อกลบเกลื่อนสายตาของตัวเอง แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเผลอวาดเส้นวงกลมมั่ว ๆ จนเต็มหน้า

อีกด้านหนึ่ง เรย์ กำลังมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างใจเย็น เขาสังเกตท่าทีของคิมมาตั้งแต่คิมเริ่มเปิดหนังสือ แล้วก็เผลอยกยิ้มมุมปากบาง ๆ พลางจิบกาแฟอย่างไม่รีบร้อน เหมือนกำลังมองเกมบางอย่างที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น

เมื่อเซอินได้กาแฟและขนม เขาหันไปหาที่นั่งว่าง สายตากวาดไปทั่วร้านก่อนจะหยุดที่โต๊ะของคิมซึ่งยังมีเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างอยู่

“ที่นี่… มีคนหรือยัง?” เซอินก้มลงถามพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น

คิมเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ส่ายหัวแรง ๆ จนผมยุ่งเล็กน้อย “ม-ไม่มีครับ!”

เซอินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วกาแฟและชีสเค้กลง แล้วนั่งตรงข้ามคิมทันทีโดยไม่รอคำเชิญ “ดีเลย ผมไม่ชอบนั่งคนเดียวหรอก มันเหงาเกินไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่สายตากลับจับจ้องที่คิมอย่างเปิดเผย

คิมใจเต้นแรงจนแทบจะเขียนอะไรต่อไม่ถูก

เรย์ที่มองอยู่ไกล ๆ พลันขยับแว่นขึ้นนิด ดวงตาส่องประกายเหมือนเริ่มวางหมากในเกมที่มีตัวละครใหม่เข้ามาเพิ่ม…