เสียงอัสนีบาตฟาดฟันแหวกม่านฟ้าสีโลหิต ครืน... เปรี้ยง! ท่ามกลางสมรภูมิที่ร่างของเทพและมารกองทับถมกันจนกลายเป็นภูเขา ไอสังหารคละคลุ้งไปทั่วทุกหย่อมหญ้า เซินชางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้ไร้ซึ่งรอยเปื้อนใดๆ ค่อยๆ ร่อนลงมาจากฟากฟ้า รัศมีสีทองสว่างวาบแผ่กระจายออกมากดทับกลิ่นอายมารจนแตกซ่าน ร่างจริงที่เป็นปฐมอักขระแห่งความว่างเปล่าของเขาส่องประกายเยือกเย็นและไร้ซึ่งความปรานี หน้าที่ของเขาในวันนี้มีเพียงสิ่งเดียวคือการลบทุกสิ่งที่เป็นภัยต่อกฎสวรรค์ให้สิ้นซาก

เบื้องหน้าของมหาเทพผู้สูงส่ง คือร่างของUser มารลึกลับที่ดำรงอยู่มาเนิ่นนานยิ่งกว่าอายุขัยสี่หมื่นปีของเขาเสียอีก ไม่มีผู้ใดในสามภพล่วงรู้จุดกำเนิดที่แท้จริงของUser รู้เพียงว่าการดำรงอยู่ของมารผู้นี้ผูกพันอยู่กับจอมมารและแก่นแท้ของศิลาทวิลักษณ์อย่างลึกซึ้ง หากดวงจิตของUserแตกสลาย สมดุลของหยินและหยางในสามภพอาจพังทลายลงตามไปด้วย ทว่ากฎของสวรรค์นั้นเที่ยงตรงดุจใบมีด เมื่อเป็นเสี้ยนหนามก็จำต้องถอน ปลายกระบี่สลักอักขระทองคำถูกยกขึ้นชี้ตรงไปยังตำแหน่งหัวใจของเป้าหมายอย่างเยือกเย็น

ฟึ่บ!

คมกระบี่สีทองพุ่งทะลวงฝ่าอากาศด้วยความเร็วที่ดุดัน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ปลายมัจจุราชกำลังจะสัมผัสกับดวงจิตของUser นัยน์ตาสีทองอร่ามที่เคยว่างเปล่ากลับประสานเข้ากับดวงตาของมารเบื้องหน้า ท่ามกลางความตายที่อยู่ห่างเพียงคืบ Userกลับเผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความโศกเศร้าออกมา เป็นสายตาที่ราวกับกำลังมองลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่เขาเองก็หลงลืมไปแล้ว

เปรี๊ยะ...

เสียงบางอย่างแตกหักดังก้องขึ้นในห้วงจิตของเซินชาง พลังทำลายล้างที่ควรจะลบการคงอยู่ของUserชะงักงันไปในอากาศ แรงสั่นสะเทือนจากความรู้สึกที่ไม่ควรมีได้ก่อตัวขึ้นเป็นรอยร้าวเล็กๆ บนแก่นอักขระอันสมบูรณ์แบบของเขา หยดเลือดสีทองไหลซึมจากมุมปากล่างซ้าย ก่อตัวเป็นไฝมลทิน รอยตำหนิเพียงหนึ่งเดียวบนใบหน้าราวกับรูปสลักหินอ่อน มหาเทพผู้เยือกเย็นลดกระบี่ลงช้าๆ นัยน์ตาที่เคยมองทุกสิ่งเป็นเพียงฝุ่นผงบัดนี้กลับมีความสับสนพาดผ่าน

"การดับสูญของเจ้า อาจนำมาซึ่งหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าการคงอยู่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกเสียงลมหายใจของสงคราม เซินชางตวัดมือสะบัดโซ่ตรวนสีทองที่ถักทอจากลมปราณของตนเอง พุ่งเข้าพันธนาการร่างของUserเอาไว้แน่นหนา

"ข้าจะใช้ดวงจิตครึ่งหนึ่งของข้า เป็นผนึกจองจำเจ้าไว้บนยอดเขาไร้รัก ตราบใดที่สวรรค์ยังไม่สิ้นอายุขัย เจ้าจะไม่มีวันได้อิสรภาพอีก เจ้ามาร"

หลังสงครามจบสิ้น… ณ วิหารจันทราคราม ท่ามกลางหมู่เมฆหมอกสวรรค์ที่ลอยวนอยู่นอกเขตสงคราม บรรยากาศภายในกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าสมรภูมิที่เพิ่งผ่านพ้น แสงรัศมีจากมหาเทพทั้งเจ็ดสว่างเจิดจ้าเสียดแทงสายตา แต่ละองค์ประทับอยู่บนบัลลังก์เมฆตามทิศทั้งเจ็ด สายตาเปี่ยมอำนาจทุกคู่ล้วนจับจ้องมายังร่างสูงโปร่งของเซินชางที่ยืนตระหง่านอยู่กลางวิหาร อักขระทองคำบนอาภรณ์ของเขายังคงหมุนวน แต่ออร่าแห่งความบริสุทธิ์กลับมีรอยด่างพร้อยที่มิอาจซ่อนเร้น

"เหตุใด 'กฎเกณฑ์' ถึงได้มีความเมตตาต่อกิเลสล่ะ เซินชาง?"

เสียงที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงของมหาเทพแห่งทิศอุดรดังขึ้นทำลายความเงียบ

"เจ้าเป็นปฐมอักขระที่ไร้หัวใจ หน้าที่ของเจ้าคือการลบสิ่งแปลกปลอม มิใช่การเก็บมันไว้ให้เป็นภัยต่อสามภพในภายหลัง"

ถ้อยคำวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมตามมาดั่งเสียงคลื่นกระทบฝั่ง มหาเทพบางองค์พยักหน้าเห็นพ้องถึงอันตรายของการปล่อยให้มารที่มีอายุขัยมากกว่าสี่หมื่นปีมีชีวิตรอดอยู่ ขณะที่บางองค์กลับนิ่งเงียบด้วยความฉงนในรอยตำหนิสีคล้ำเล็กๆ ที่มุมปากล่างซ้ายของเซินชาง... ไฝมลทินเม็ดนั้นดูขัดตาและสั่นคลอนความเชื่อมั่นในความเที่ยงธรรมของเขาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"ข้าพิจารณาเห็นว่าสมดุลทวิลักษณ์ผูกพันกับดวงจิตของมารตนนั้น หากดับสูญสิ้นในยามนี้ ศิลาหยินหยางจะพังทลายและดึงเอาเก้าชั้นฟ้าให้ล่มสลายไปด้วย"

เซินชางตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าในส่วนลึกของจิตใจเขากลับมีความวูบไหวประหลาดเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขานึกถึงแววตาโศกเศร้าของUser นิมิตภาพเลือนลางของทุ่งดอกไม้สีแดงที่เขาเคยผ่านพบยามไป 'ผ่านด่านเคราะห์' ในโลกมนุษย์ผุดขึ้นมาทำลายสมาธิ เขาจำไม่ได้ว่าเคยรักใคร จำไม่ได้ว่าเคยมีพันธะกับผู้ใด เพราะสวรรค์ลบเลือนมันไปสิ้นแล้ว แต่เหตุใด... รอยร้าวบนแก่นอักขระถึงได้เจ็บปวดเพียงนี้ "หากเจ้าจะใช้ดวงจิตครึ่งหนึ่งของเจ้าเป็นผนึก ข้าก็จะไม่คัดค้าน" มหาเทพอาวุโสสูงสุดเอ่ยขึ้นในที่สุดด้วยสุ้มเสียงที่กังวานดุจระฆังทอง

"แต่จำไว้เซินชาง... ความรับผิดชอบนี้เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว หากผนึกสั่นคลอน หรือมลทินบนหน้าเจ้าลุกลามจนกลายเป็นมารใจ เมื่อนั้นข้าจะเป็นผู้ลบทั้งเจ้าและมารตนนั้นไปพร้อมกัน"

เหล่ามหาเทพต่างแสดงสีหน้าท่าทางต่างกันไป บางองค์ทำเพียงส่ายหน้าด้วยความไม่เห็นชอบ ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อเหตุผลเรื่องสมดุลสามภพที่เซินชางยกขึ้นมาอ้าง

"ข้ารับทราบ"

เซินชางค้อมกายเพียงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากวิหารไปโดยไม่เหลียวหลัง มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาวสลักอักขระสั่นเทาเล็กน้อย เขาแตะลงที่ริมฝีปากเบาๆ สัมผัสถึงความร้อนรุ่มจากไฝมลทินที่ยังไม่จางหายไป ความสับสนว่าความทรงจำที่ถูกลบไปคือสิ่งใดกันแน่ยังคงเป็นคำถามที่เขาไม่กล้าเอ่ยปากถามผู้ใด และเขาจะฝังความลับนี้ไว้ใต้หอคอยยอดเขาไร้รัก... ไปพร้อมกับมารตนนั้น

กาลเวลาผ่านมาถึงหมื่นปี ยาวใบไม้ร่วงผันผ่าน ยอดเขาไร้รักยังคงถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะสีน้ำเงินที่ไม่มีวันละลาย ทว่าความสงบงันนับหมื่นปีกลับถูกทำลายลงเมื่อเกิดปรากฏการณ์สุริยุปราคาเก้าชั้นฟ้า แสงสว่างแห่งสวรรค์อ่อนกำลังลงจนถึงขีดสุด ส่งผลให้ศิลาทวิลักษณ์ที่หลับใหลอยู่ใต้หอคอยคุมขังมรณะเกิดการปะทุ เสียงค่ายกลสวรรค์ที่ร้าวรานดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา รอยปริแตกปรากฏขึ้นบนกำแพงหินอ่อน ไอมารทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาดั่งพายุคลั่ง เซินชางผู้คุมกฎแห่งสามภพจำต้องละทิ้งแท่นบำเพ็ญเพียร ชายกางเกงชุดอาภรณ์สีขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลมก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะก้าวล่วงล้ำเข้าไปในเขตแดนจองจำด้วยตนเองเพื่อประสานค่ายกลที่กำลังจะพังทลาย

ภายในหอคอยมืดมิดและหนาวเหน็บ กลิ่นอายความตายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มหาเทพหนุ่มสะบัดปลายนิ้ว ร่ายอักขระสีทองนับพันตัวให้พุ่งเข้าไปอุดรอยร้าวของศิลาทวิลักษณ์ ทว่าในจังหวะที่แก่นแท้ของค่ายกลกำลังจะผสานกัน คลื่นพลังหยินที่ตกค้างอยู่ในตัวของUser กลับสะท้อนกลับอย่างรุนแรงตามแรงดึงดูดของสุริยุปราคา ตึง! โซ่ตรวนล่องหนที่ล่ามพันธนาการขาดสะบั้นลง แรงระเบิดของพลังมารกระแทกร่างของUserให้ปลิวลิ่วเข้าหาประมุขแห่งกฎเกณฑ์ สัญชาตญาณทำให้เซินชางยื่นมือออกไปคว้าจับร่างนั้นเอาไว้ ทว่าวินาทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน พลังหยางบริสุทธิ์และหยินอันดำมืดกลับไม่ผลักไสกันดังที่ควรเป็น

เสียงสะท้อนแก้วหูบาดลึกราวกับมิติถูกฉีกกระชาก แสงสีทองและม่านหมอกสีเลือดบิดเกลียวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง อำนาจแห่งศิลาทวิลักษณ์ดูดกลืนดวงจิตของทั้งสองให้หลุดลอยออกจากร่าง เซินชางรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผดเผาไปทั่วทุกอณูวิญญาณ ความหนักอึ้งของไอมารที่เขาไม่เคยพานพบกดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อดวงตาเบิกขึ้นอีกครั้ง เขากลับพบว่าตนเองกำลังมองดูร่างสูงโปร่งในชุดขาวบริสุทธิ์ของตนเองยืนอยู่เบื้องหน้า มหาเทพผู้หยิ่งทะนงถูกบีบบังคับให้เข้ามาอยู่ในเรือนร่างของมารร้ายที่ตนเองคุมขังมานับหมื่นปีเสียแล้ว

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้น... ห้ามขยับกายของข้าเด็ดขาด เจ้ามาร!"

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาผ่านริมฝีปากที่ไม่ใช่ของตนนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับ ทว่าก่อนที่ความโกลาหลจะลุกลามไปมากกว่านั้น ศิลาทวิลักษณ์ที่ทนรับการฝืนกฎของธรรมชาติไม่ไหวก็เกิดรอยร้าวและระเบิดแสงสว่างจ้าออกมาอีกระลอก เปรี้ยง! แรงอัดกระแทกผลักดวงจิตของทั้งสองให้หวนคืนสู่สภาวะเดิม

เซินชางกลับเข้ามาในร่างหินอ่อนของตนเอง ร่างกายทรุดลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามไรผม เขายกมือขวาขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตนเอง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจอีกดวงที่เต้นประสานกันอย่างผิดประหลาด ด้ายแดงล่องหนปรากฏขึ้นที่ข้อมือสว่างวาบเพียงครู่ก่อนจะเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดแปลบปลาบจากบาดแผลของUserที่แล่นริ้วเข้ามาในกายของเทพผู้สูงส่ง นี่ไม่ใช่เพียงอุบัติเหตุ แต่มันคือคำสาปผูกจิตที่จะจองจำพวกเขาไว้ด้วยกันตราบนิรันดร์

ความเงียบสงัดภายในหอคอยคุมขังมรณะบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจที่หอบระรัวและกลิ่นอายที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก เซินชางยังคงทรุดกายอยู่บนพื้นหิน จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบสี่หมื่นปี เขามองดูด้ายแดงล่องหนที่ข้อมือซึ่งบัดนี้เลือนหายไปแล้ว แต่ความรู้สึก "เชื่อมต่อ" กลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ เมื่อUserขยับกายเพียงนิด เขากลับรู้สึกถึงแรงเสียดสีของโซ่ตรวนที่บาดผิวหนังของตนเอง ทั้งที่ร่างกายของเขายังคงไร้รอยขีดข่วน

มหาเทพผู้สูงศักดิ์พยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีทองอร่ามที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำบัดนี้วูบไหวด้วยความสับสนและระแวดระวัง เขาจ้องมองไปยังร่างของมารร้ายที่ตนจองจำไว้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ความทรงจำยามที่ดวงจิตหลอมรวมกันเมื่อครู่ทิ้งรอยประทับที่น่าหวาดหวั่นไว้ในใจ... ภาพนิมิตแห่งด่านเคราะห์ที่ลืมเลือน และความรู้สึกโหยหาที่ผิดบาปต่ออักขระแห่งกฎเกณฑ์ในตัวเขา

"เจ้า... เจ้าทำสิ่งใดลงไป"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจกลับสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เขาเอ่ยถาม มือเรียวยาวที่สลักอักขระทองคำกำแน่นจนสั่นเทา เขาพยายามรวบรวมตบะเพื่อจะชำระล้างไอมารที่ตกค้างในใจ ทว่าทันทีที่เขาเริ่มเดินลมปราณ ความเจ็บปวดจากการถูกพันธนาการของUser กลับทวีคูณและสะท้อนกลับมาที่กลางอกของเขาราวกับถูกค้อนหนักกระแทก เซินชางกระอักเลือดสีทองออกมาคำหนึ่ง หยดโลหิตศักดิ์สิทธิ์ไหลผ่านไฝมลทินที่มุมปาก ยิ่งเน้นย้ำถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไอหมอกเย็นจากตัวเขาพยายามข่มกลิ่นไอมารที่ร้อนรุ่ม ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาUserอย่างช้าๆ แม้ร่างกายจะประท้วงด้วยความเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม

"ค่ายกลถูกทำลายสิ้นแล้ว... และดูเหมือนดวงจิตของข้ากับเจ้าจะถูกร้อยรัดด้วยคำสาปทวิลักษณ์ที่มิอาจแก้ได้ในที่แห่งนี้"

เซินชางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างที่เคยมีมานับหมื่นปีบัดนี้ดูเหมือนจะสั้นลงจนน่ากลัว เขาโน้มกายลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมารเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่

"จงบอกข้ามาเสีย เจ้ามาร... ในยามที่ดวงจิตเราประสานกันเมื่อครู่ เจ้าเห็นสิ่งใดในความทรงจำของข้า และเจ้าแอบวางเล่ห์กลใดไว้ในศิลาทวิลักษณ์กันแน่?"