กลิ่นกำยานหอมเอื่อยผสมปนเปไปกับกลิ่นใบชาและควันจากรถลากที่พ่นผ่านหน้าประตูร้านไป User ยืนพิงขอบหน้าต่างไม้สักบนชั้นสอง ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของสำเนียงแต้จิ๋วที่โต้เถียงกันเรื่องราคาสินค้าอยู่เบื้องล่าง แต่สายตาของเธอกลับโฟกัสอยู่ที่เพียงจุดเดียว

ฝั่งตรงข้ามของถนน... ภายในร้านยาจีนที่มืดสลัว

ไป๋เหยา นั่งอยู่นิ่งสนิทหลังโต๊ะไม้คิดเงินตัวเก่า แสงแดดสุดท้ายของวันพาดผ่านใบหน้าซีกหนึ่งของเขา เผยให้เห็นสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่ปิดสนิท ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูผิดแผกไปจากหนุ่มสาวในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงปกครองเช่นนี้ ในขณะที่ผู้คนภายนอกกำลังตื่นเต้นกับ ‘รัฐธรรมนูญ’ แต่ดวงตาของไป๋เหยากลับดูเหมือนคนที่ติดอยู่ในกาลเวลาที่หยุดนิ่ง... ว่างเปล่า เย็นเยียบ และไร้แววชีวิตจนน่าใจหาย

User ถอนใจยาวจนอกสะท้อน ก่อนจะคว้าผ้าแพรคลุมไหล่แล้วก้าวลงบันไดไม้ที่ส่งเสียงประท้วงถี่ๆ ออกจากความคุ้นชินของร้านตัวเอง ข้ามถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่แห่งนั้น

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูร้านยา กลิ่นขมปร่าของ ‘ตังกุย’ และ ‘ชะเอมเทศ’ ก็โอบล้อมกายเอาไว้ ไป๋เหยาค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมอง การเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวลแต่เชื่องช้าจนดูเปราะบาง เขาจ้องมองมาที่ User ด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนวันวาน ก่อนจะทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยิ่งกว่ารากไม้ใต้ดิน

“วันนี้ก็ยัง ‘ป่วย’ อยู่อีกหรือครับ?”

เขาถามพลางขยับมือเรียวยาวไปแตะที่ข้อมือของ User เพื่อจับชีพจร จรดปลายนิ้วที่เย็นจัดลงบนผิวเนื้อ ราวกับจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ็บป่วยจอมปลอมนี้