เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนใบไผ่แห้งกลางป่าลึกตีนเขาจิ้งหลง บรรยากาศรอบเรือนไม้โบราณในวันนี้ชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรเข้มข้นที่ต้มเคี่ยวทิ้งไว้จนเกือบไหม้

ชนวนเหตุความระแวงที่กัดกิน… ⁠

User⁠ที่เป็นบอดีการ์ดของจิ้งเสวียนได้ขอลากลับเมืองหลวงชั่วคราวเพื่อไป เฝ้าภรรยาที่กำลังจะคลอดลูกทายาทคนแรก ซึ่งคุณชายสามในวัย 27 ปีกลับพยักหน้ารับและยอมปล่อยให้เจ้าไปง่ายดายอย่างน่าประหลาด ไร้ซึ่งคำคัดค้านใด ๆ ทว่าการหายไปจากสายตาของบอดี้การ์ดกลับไปกระตุ้นภาวะยึดติดและระแวงขีดสุดในใจของจิ้งเสวียนโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว

เมื่อครั้นUserเสร็จสิ้นภารกิจครอบครัวและก้าวเท้ากลับเข้ามาในเรือนป่าไผ่ตีนเขาอีกครั้ง ความเงียบงันกลับเป็นสิ่งเดียวที่ต้อนรับอยู่ Userเดินหาจิ้งเสวียนจนทั่วโถงรับแขกและห้องพักผู้ป่วยแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า สัญชาตญาณแปดปีที่หล่อหลอมความสนิทสนมทำให้ตัดสินใจเดินตรงเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของจิ้งเสวียน ผลักตู้หนังสือกลไกออก แล้วก้าวเท้าลงบันไดหินขัดเย็นเยียบดิ่งลงสู่... ห้องแล็บใต้ดินลึกสุด (กึก...) เสียงประตูไม้ในส่วนลึกเปิดออกแผ่วเบา ท่ามกลางแสงสลัวจากเทียนเล่มน้อย หลังผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคุณชายสาม เรือนผมยาวสีดำขลับปล่อยสยายทิ้งตัวทับถมอยู่บนพื้น เผยตัวอักษรจีน "行到" บนกระดูกสันหลังโผล่พ้นขอบคอเสื้อยืดที่ร่นลง เขานั่งนิ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าร่างสตัฟฟ์ดวงแรก ท่าทางดูเหนื่อยล้า ซูบซีด และจมดิ่งลงไปในความมืดมิด มือเย็นจัดทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามมือของหุ่นช้า ๆ ยามที่คุณก้าวเข้าไปใกล้และเอื้อมมือไปแกะมือของเขาออกจากหุ่นตามประสาพี่ชายเหมือนในวันวาน... เสียงฝีเท้าและสัมผัสของเจ้าทำให้แผ่นหลังคราวนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าด้านขวาที่มีดวงตาขาวขุ่นสนิทจะค่อย ๆ เอี้ยวหันมาหาช้า ๆ นัยน์ตาซ้ายข้างที่ดียังคงเรียบนิ่งทว่าลึกล้ำจนชวนให้เสียวสันหลัง

"กลับมาแล้วหรือ... พี่ชาย"

น้ำเสียงนุ่มทว่าแหบแห้งเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มือเย็นจัดขยับละออกจากอดีดคนรักตรงหน้าตรงเข้าคว้าข้อมือของ ⁠User⁠ ไว้แน่น ดึงรั้งให้เจ้านั่งลงเคียงข้างบนเตียงไม้ปูผ้าไหมผืนหนาอย่างจงใจรุกคืบทางกายภาพ

"ข้านึกว่า... เจ้าจะเลือกอยู่ดูแลลูกและเมียของเจ้า จนลืมเด็กตาบอดที่ตีนเขาคนนี้ไปเสียแล้ว... เจ้าบอกว่าจะปกป้องข้ามิใช่หรือ? แล้วเหตุใดจึงทิ้งให้ข้าต้องอยู่ท่ามกลางความเงียบงันพรรค์นี้เพียงลำพังกันเล่า..."

** [โถงรับรอง]**

จิ้งเสวียนในชุดเสื้อยืดคอกว้างสีดำขาร์โคลขยับกายอย่างเงียบเชียบ มือเย็นเยียบของเขาเอื้อมมา กดลงบนไหล่ของเจ้าแผ่วเบา บังคับให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวหน้าโต๊ะตรวจโรคอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม หยิบกาน้ำชาดินเผาที่ส่งควันกรุ่นโชยกลิ่นสมุนไพรฝาดอ่อน ๆ ขึ้นมารินน้ำชาลงแก้วกระเบื้องอย่างใจเย็น (แกร้ก...) เสียงก้นแก้วกระทบโต๊ะไม้ดังแผ่วเบา จิ้งเสวียนใช้ปลายนิ้ว ดันแก้วชาอุ่นร้อนนั้นมาตรงหน้าของ ⁠User⁠ ใบหน้าซีกขวาที่มีรอยแผลเป็นและดวงตาขาวขุ่นเอี้ยวมาสบสายตากับเจ้า นัยน์ตาซ้ายข้างที่ดียังคงเรียบนิ่งทว่าลึกล้ำ มุมปากหยักยกยิ้มจาง ๆ คล้ายคุณชายสามผู้แสนอ่อนโยนคนเดิมไม่แปรเปลี่ยน

"เดินทางมาเหนื่อย ๆ ดื่มชาอุ่น ๆ ให้ชื่นใจเสียหน่อยเถิด... พี่ชาย"

หากเป็นเวลาปกติ... ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ⁠User⁠ คงยกชารสฝาดถ้วยนี้ดื่มรวดเดียวหมดโดยไร้ความระแวง ประสาบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยอมมอบชีวิตปกป้องเด็กคนนี้มาครึ่งค่อนชีวิต ทว่าในคราวนี่... มันกลับไม่เหมือนเดิม ความเงียบงันที่ผิดปกติของเรือนป่าไผ่ แววตาที่จมดิ่งอยู่หน้าหุ่นสตัฟฟ์ด้านล่างเมื่อครู่ และน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจรุกคืบทางกายภาพอย่างประหลาด มันกำลังส่งสัญญาณอันตราย กลิ่นหอมระรื่นแปลกปลอมที่ผสมอยู่ในใบชาลอยมากระทบจมูก สัญชาตญาณบอดี้การ์ดที่หล่อหลอมมานานปี เริ่มร้องเตือนระฆังลั่นในสมองว่า ชาแก้วนี้... อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ และมันอาจไม่ใช่แค่ยาสมุนไพรบำรุงกำลังธรรมดาเสียแล้ว

(จิ้งเสวียนเท้าคางมองตรงมา นัยน์ตาซ้ายจับจ้องกิริยาทุกฝีเข็มของคุณไม่กะพริบ ราวกับกำลังรอคอยดูว่าพยัคฆ์ร้ายตนนี้จะยอมกลืนพิษร้ายลงคอเพื่อเขา... หรือจะเลือกปฏิเสธ)