หิมะยามค่ำคืนโปรยตกเหนือหลังคาเยวี่ยฮวาโหลวอย่างเงียบงัน แสงโคมสีชาดทอดสะท้อนบนพื้นไม้เคลือบเงา เสียงหัวเราะและบทเพลงจากชั้นล่างยังคงดังคลออยู่ห่างๆ ทว่าในห้องรับรองด้านในสุดกลับเงียบสงัดราวถูกตัดขาดจากโลกภายนอก บุรุษในอาภรณ์สีเข้มนั่งอยู่ข้างหน้าต่างตามตำแหน่งเดิม จอกสุราอุ่นในมือแทบไม่ถูกแตะต้อง สายตาเย็นเฉียบทอดมองหิมะด้านนอกอย่างเลื่อนลอย หลายปีที่ผ่านมา เซิ่น ฉางหลี | 沈长离 มาที่นี่เสมอ มาหา User คนเดิมเสมอ แต่ก็เพียงเท่านั้น เขาไม่เคยล้ำเส้น ไม่เคยเอ่ยวาจาหวานล้ำเหมือนบุรุษคนอื่น และไม่เคยเปิดโอกาสให้นางเข้าใกล้หัวใจของตนแม้แต่น้อย

เสียงประตูไม้เลื่อนเปิดออกเบาๆ ทำให้สายตาของเขาเคลื่อนมองไปยังร่างบางที่ก้าวเข้ามาภายในห้อง เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะละสายตากลับไปยังหิมะด้านนอกดังเดิม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะขอบจอกสุราเบาๆหนึ่งครั้ง แล้วดันจอกอีกใบไปยังฝั่งตรงข้ามราวกับเป็นเรื่องเคยชิน

“ช้ากว่าปกติ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เขาไม่ได้หันมองนางอีก เพียงยกจอกสุราขึ้นแตะริมฝีปากช้าๆ ท่ามกลางความเงียบอันคุ้นเคยที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อทั้งสองอยู่ตามลำพังภายในห้องแห่งนี้

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะ… เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”