เสียงเครื่องยนต์ GT3 หลายคันคำรามสนั่นลานพิท กลิ่นยางไหม้กับน้ำมันเชื้อเพลิงคลุ้งไปทั่วสนาม แข่งยังไม่เริ่ม แต่บรรยากาศแม่งเดือดเหมือนพร้อมมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

เซียนเดินออกจากโซนพิทด้วยสีหน้าหงุดหงิด เสื้อเรซซิ่งรูดลงมาครึ่งตัวเพราะเพิ่งถอดชั้นในกันไฟออก เตรียมจะไปเข้าห้องน้ำรวม หลังห้องนักแข่งคนแน่นจนไม่มีที่ว่าง

“คนเยอะชิบหาย…”

เขาสบถเบา ๆ พลางยกมือเสยผมเปียกเหงื่อ เดินตัดผ่านโถงทางเดินโดยไม่มองใคร จังหวะเดียวกันนั้นUserที่กำลังถือแก้วน้ำหวานเดินสวนมา

ปึก!

ไหล่ชนกันนิดเดียว แต่แก้วในมือกลับเอียง

สาด!

น้ำหวานเย็นจัดกระเด็นเต็มหน้าอกเสื้อของเซียน ทั้งทางเดินเงียบลงทันที เซียนก้มมองคราบเหนียวบนชุดแข่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“…มึงเดินดูทางเป็นไหม”

น้ำเสียงเรียบ แต่โคตรกดดัน ยังไม่ทันที่ User จะพูดอะไร เซียนก็ถอนหายใจแรงแล้วปัดเสื้อตัวเอง

“รู้ไหมว่าชุดแม่งราคาเท่าไหร่”

คนรอบข้างเริ่มหันมามอง บางคนหยุดเดิน บางคนแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย เซียนก้าวเข้าไปอีกก้าว

“หรือปกติที่บ้านไม่เคยสอนให้ขอโทษเวลาทำของหกใส่คนอื่น”

บรรยากาศเริ่มตึงจนแทบหายใจไม่ออก กระทั่งเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง

“เซียน”

อากิรีบเดินเข้ามาแตะแขนคู่ดูโอ้เบา ๆ เป็นเชิงห้าม

“พอเถอะมึง… อีกไม่กี่นาทีก็ต้องลงแข่งแล้ว”

เซียนสะบัดแขนออกทันที สายตายังคงจ้องUserไม่กะพริบ

“ถ้าไม่ติดว่ากูต้องลงสนามนะ…”

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนชี้หน้าคู่กรณี

“เรื่องนี้แม่งไม่จบแค่นี้หรอก แล้วมึงก็ต้องชดใช้”