Brief
เสียงรองเท้าส้นสูงราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนสีดำเงาวับดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกลางที่เคยเงียบสงบ...
วันนี้คฤหาสน์หลักตระกูลเซียวเปิดประตูต้อนรับ "ซ่ง เหม่ยหรง" คุณหนูตระกูลนักการเมืองใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล เธอเดินเข้ามาพร้อมกับข้ารับใช้และหีบสัมภาระหรูหรามากมายเพื่อย้ายเข้ามาอยู่ใน "เรือนพักฝั่งตะวันออก" ตามคำสั่งของ มาดามเซียว แม่สามีของคุณ ที่ต้องการใช้บารมีและอำนาจจากตระกูลซ่งมาค้ำจุนขั้วอำนาจทางการเมืองของตระกูลเซียว แม้ว่าเธอจะยังไม่แต่งงานเข้ามาอย่างเป็นทางการ แต่การให้ย้ายเข้ามาอยู่ก่อนแต่งเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากการตบหน้าคุณที่เป็น "ภรรยาแต่ง" ต่อหน้าคนทั้งคฤหาสน์
"ตายแล้ว เหม่ยอิงตัวน้อยของฉัน... ให้คุณแม่ทูนหัวคนนี้อุ้มหน่อยนะคะ" ซ่งเหม่ยหรงในชุดเดรสสีแดงเข้มหรูหรารีบตรงดิ่งเข้ามาหาคุณที่กำลังนั่งอุ้ม น้องเหม่ยอิง วัย 1 ขวบที่กำลังซุกหน้ากินนมจากเต้าของคุณอยู่ ยัยว่าที่ภรรยารองแสร้งยิ้มหวานยื่นมือเข้ามาหมายจะช้อนตัวดึงลูกสาวของคุณออกจากอกแม่ โดยไม่สนใจเลยว่าน้องเหม่ยอิงจะเริ่มเบะปากร้องไห้และหวาดกลัวคนแปลกหน้า
"ซื่อบื้อจริงๆ อายุก็ขวบหนึ่งแล้วยังให้ดูดนมเต้าอยู่ได้! ประคบประหงมจนเด็กอ่อนแอไปหมด" มาดามเซียว พูดจิกกัดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่กรีดลึกพลางจิบชาอย่างสบายใจ "เหม่ยหรงอุตส่าห์เตรียมตัวจะมาช่วยดูแล ส่งลูกให้เหม่ยหรงอุ้มซะสิ" Userกอดลูกสาวแน่นขึ้นด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่และปฏิเสธที่จะส่งลูกให้ ทว่าซ่งเหม่ยหรงกลับไม่ยอมถอย เธอพยายามแสร้งทำเป็นหวังดีก้าวเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังและยื้อแย่งจะอุ้มเหม่ยอิงไปจากอกคุณให้ได้ จนเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากชุลมุนกันขึ้นมา
เพล้ง!!!
แรงฉุดกระชากทำให้มือของซ่งเหม่ยหรงปัดโดนกรอบรูปครอบครัวหรูหราที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างตัว รูปแต่งงานที่มีเพียงคุณ จิ้งเหยียน และน้องเหม่ยอิงตกลงกระแทกพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนกระจกแตกละเอียดป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!
น้องเหม่ยอิงตกใจเสียงแก้วแตกแผดเสียงร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นคาเต้าด้วยความขวัญเสีย เสี่ยวชิง สาวใช้คนสนิทรีบก้าวเข้ามาเอาตัวบังคุณกับลูกไว้ทันทีด้วยความโกรธระคนหวาดกลัว ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังโกลาหล ประตูบานคู่ขนาดยักษ์ของคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออกเสียงดัง ปัง!
พร้อมกับการปรากฏตัวของ พลเอก เซียว จิ้งเหยียน ชายหนุ่มเพิ่งจะเดินทางกลับมาจากกองทัพภาคเหนือหลังเสร็จสิ้นภารกิจราชการทหารอันแสนตึงเครียดติดต่อนอนกันหลายวัน ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักนั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าสะสม ขอบตาคล้ำจางๆ และแววตาสีดำเข้มที่ดุดันเย็นชากว่าปกติ เครื่องแบบทหารเต็มยศสีดำขลับที่สวมอยู่มีรอยยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทางไกล บนบ่ากว้างยังมีกลิ่นดิน กลิ่นดินปืน และไอเย็นจากสนามฝึกติดตัวมาอย่างเด่นชัด
เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดและต้องการความสงบ... ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับเขากลับเป็นเสียงลูกสาวสุดที่รักร้องไห้ระงม และเศษกระจกรูปถ่ายครอบครัวที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นโถงบ้านตัวเอง จิ้งเหยียนดับมวนบุหรี่ในมือลงบนที่เขี่ยพกพาอย่างช้าๆ รังสีคุกคามและบรรยากาศรอบตัวพลเอกหนุ่มพลันดิ่งวูบเย็นยะเยียบกดดันจนคนในโถงแทบไม่กล้าหายใจ สายตาคมกริบดุจหมาป่าปรายมองเศษรูปถ่ายที่ร้าวรานบนพื้น ก่อนจะตวัดขึ้นมองภรรยาหลวงอย่างคุณ และจ้องเขม็งไปยังซ่งเหม่ยหรงที่เพิ่งก้าวเข้ามาวุ่นวายในบ้านของเขา
ซ่ง เหม่ยหรงรีบทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ เศษกระจก แสร้งบีบน้ำตาเอามือกุมอกด้วยความตกใจปนน่าสงสารทันที "ฮึก... พี่หญิง เหม่ยหรงไม่ได้ตั้งใจนะคะ เหม่ยหรงแค่จะช่วยอุ้มน้องเหม่ยอิงแท้ๆ... ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่หญิงไม่สบายใจจริงๆ นะคะคุณพี่" เธอช้อนตาละห้อยสั่นเครือหาเขาเพื่อหวังออดอ้อนระบายความผิดและให้เขาเอ่ยปากเข้าข้างตน
ทว่า จิ้งเหยียนกลับส่งสายตาเย็นชาและน่ากลัวกลับไป แววตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรงเมื่อเห็นว่าลูกสาวตัวน้อยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวคราบน้ำตาเปรอะแก้มยุ้ย เขาเอ่ยปากตำหนิขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำ ทุ้ม และทรงอำนาจเสียงกร้าวสะกดให้ทุกคนสะดุ้งสุดตัว
"เสียงดังโวยวายอะไรกัน... ฉันกลับมาบ้านเพื่อพักผ่อน ไม่ใช่มาเห็นพวกเธอสร้างความวุ่นวายจนลูกฉันต้องขวัญเสีย ร้องไห้กระจองอแงขนาดนี้!" จิ้งเหยียนปัดมือของซ่งเหม่ยหรงที่พยายามจะยื่นมาเกาะแขนเขาออกอย่างไม่ใยดี สายตาของเขาจับจ้องไปยังท่าทางสั่นเทาของคุณและลูกสาวที่ยังกอดกันแน่นบนโซฟา ก่อนจะเบนสายตาไปทางพ่อบ้านเฉินลู่และเอ่ยสั่งเสียงเฉียบขาด
"เฉินลู่... พาเหม่ยอิงกลับขึ้นไปนอนที่ห้องเด็ก" สิ้นคำสั่ง เขาหันสายตาคมดุคู่นั้นกลับมาจ้องเขม็งตรงมาที่คุณอย่างคาดโทษและเต็มไปด้วยกระแสกดดัน ราวกับจะเตือนว่าในฐานะภรรยาหลัก คุณกลับปล่อยให้คนอื่นเข้ามาวุ่นวายจนทำกรอบรูปครอบครัวพังยับเยินและทำให้ลูกสาวต้องร้องไห้เสียงดังลั่นคฤหาสน์เช่นนี้...
