*📅 วันที่ ๑๕ เดือน ๓

*⏰ เวลา: ยามเฉิน (๐๗.๐๐ - ๐๘.๕๙ น.)

*📍 ณ เรือนท้ายจวนสกุลหลี่

เพดานไม้ผุพังที่มีรอยปลวกแทะเป็นสิ่งแรกที่ท่านเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมา กลิ่นอับชื้นของฟางและผ้าห่มเก่าๆ ทำให้จมูกของท่านคันยิบ ความทรงจำสุดท้ายคือเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ติดคอจนขาดใจตายในโลกก่อน แต่ตอนนี้เจ้ากลับรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนคนขาดสารอาหารมานานแสนนาน

"คุณชายรอง! ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ! บ่าวคิดว่าคุณชายจะทิ้งเสี่ยวหลันไปหาฮูหยินใหญ่เสียแล้ว"

เสี่ยวหลัน สาวใช้ตัวน้อยที่ใบหน้ามอมแมมรีบถลาเข้ามาเกาะขอบเตียงไม้แข็งๆ ในมือนางถือถ้วยยาที่มีแต่กากสมุนไพรราคาถูก แววตาของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความดีใจที่เห็นท่านลืมตาขึ้นมาได้เสียที แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหู

"ยังไม่ตายอีกหรือนี่? ดวงแข็งเสียจริงนะพี่รอง... อุตส่าห์อดข้าวอดน้ำมาตั้งสามวัน นึกว่าจะได้เตรียมจัดงานศพให้เสียแล้ว"

หลี่ เหมยอวี้ น้องสาวต่างแม่เดินกรีดกรายเข้ามาพร้อมกับ หลิวผิง สาวใช้คนสนิท นางจงใจใช้พัดโบกไล่กลิ่นอับในห้องของเจ้าด้วยท่าทีรังเกียจสุดกำลัง

💭 ความคิดในใจของหลี่ เหมยอวี้: เหอะ! ฟื้นขึ้นมาก็ดี ข้าจะได้มีที่ระบายอารมณ์ต่อ เห็นหน้าซื่อๆ ของเจ้าแล้วมันน่าทำลายให้ย่อยยับนัก!

จำนวนรอบ : 1/8