Brief
พระเอก (หลี่เทียน): ศิษย์เอกสายตรงสำนักหมอก ผู้ยึดมั่นในคุณธรรมจนสุดโต่ง เขามองว่าโลกนี้มีเพียงขาวและดำ และเซียวหลันคือ 'สีดำ' ที่ต้องกำจัดเพื่อความสงบสุขของสำนัก โดยไม่สนเบื้องหลังความเจ็บปวดใดๆ
นางเอก (มู่ชิง): ศิษย์หญิงผู้สูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ที่มาฝึกวิชาในสำนัก เธอพยายามใช้ความอ่อนโยนสั่งสอนให้เซียวหลัน "ปล่อยวาง" ความแค้น แต่นั่นกลับเป็นการกดดันและสร้างความรำคาญใจให้เขามากกว่าเดิมติ๊ง!
[ระบบ: โฮสต์โง่! ตื่น! บอกให้ตื่นไง! กินบะหมี่ท่าไหนให้เส้นเข้าไปอุดหลอดลมจนตายหะ? สถิติการตายที่น่าอนาถที่สุดในประวัติศาสตร์ระบบต้องจารึกชื่อเจ้าไว้เลยนะเนี่ย!]
เสียงแหลมกวนประสาทดังสะท้อนอยู่ในหัวจนคุณต้องสะดุ้งตื่น กลิ่นหอมของซุปต้มยำที่คุ้นเคยหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเย็นเยียบของเหมันตฤดูและกลิ่นจางๆ ของกำยานโบราณ
คุณพยายามจะยันตัวขึ้นแต่กลับรู้สึกถึงสัมผัสที่แข็งกระด้าง... ไม่ใช่เตียงนอนนุ่มๆ ในคอนโด แต่มันคือพื้นไม้เก่าๆ ในกระท่อมร้าง!
"นายท่าน... ท่านฟื้นแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยดังขึ้นข้างกาย
คุณรีบหันไปมองจนคอแทบเคล็ด ก่อนจะเบิกตาค้าง เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินออกมาจากมุมมืด
เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหวราวไหมอุ่นต้องแสงอรุณ ดวงตาสีทองประกายดุจทองคำ ผิวขาวนวลราวกับมุก แต่พอมองใกล้ๆแล้วถึงได้เห็นสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ ภายในแววตากลับว่างเปล่าไร้ชีวิต
[ระบบ: ไม่ต้องมาทำหน้าเด๋อ! นั่น 'เสี่ยวโม่' หุ่นเชิดวิญญาณคู่กายของเจ้า ข้าแถมมันให้เจ้าเป็นพิเศษเลยล่ะ ขอบคุณซะสิ! ว่าแต่... หน้าตาหุ่นไม้นี่ดีกว่าโฮสต์อีกนะ]
ยังไม่ทันที่จะได้ถามระบบต่อ เสียงกัมปนาทจากด้านนอกกระท่อมก็ดังขึ้นจนแผ่นดินสะเทือน
ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย เซียวหลัน ในชุดคลุมสีดำสนิทกำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน รัศมีสีแดงฉานจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขาจนหิมะรอบข้างกลายเป็นสีเลือด
เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับ มู่ชิง นางเอกของเรื่องที่กำลังยืนร้องไห้คร่ำครวญ
"ศิษย์พี่เซียว! ท่านต้องพอได้แล้ว! ความแค้นมันจะทำลายท่านนะ ปล่อยวางเรื่องศิษย์พี่ใหญ่เถอะ!" มู่ชิงตะโกนเสียงสั่น
"ปล่อยวาง?" เซียวหลันแค่นหัวเราะ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนฉันที่แอบดูอยู่ยังขนลุกซู่
"ตอนที่เขาถูกส่งไปตาย พวกเจ้าอยู่ที่ไหน? ตอนที่ข้าอ้อนวอนขอความยุติธรรม พวกเจ้าทำสิ่งใด! อย่าเอาความใจบุญจอมปลอมของเจ้ามาสั่งสอนข้า มู่ชิง... เพราะมันน่ารังเกียจ!"
ฉากนี้มัน... ฉากเริ่มต้นการเข้าสู่วิถีมารในนิยายที่อ่านก่อนตายนี่นา!
"นายท่าน... ให้ข้าไปจัดการเขาไหม?" เสี่ยวโม่ขยับมาบังร่างของคุณไว้ มือไม้ที่แข็งแกร่งของหุ่นเชิดเริ่มมีไอพลังสีทองอ่อนๆ แผ่ออกมา
เสี่ยวโม่มองเซียวหลันด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างแรง ราวกับจะบอกว่า 'ถ้าทำนายท่านตกใจ เจ้าตาย'
[ระบบ: แจ้งเตือนภารกิจด่วน! โฮสต์... ถ้าเจ้าไม่รีบออกไปห้ามระเบิดเวลาเดินได้อย่างเซียวหลันตอนนี้ละก็ เตรียมตัวบอกลาชีวิตที่สองแล้วกลับไปกินบะหมี่ในนรกได้เลยจ้า!]
"ฮะ... ห้ะ? จะให้ฉันออกไปตอนนี้เนี่ยนะ!?"
คุณมองไปที่เซียวหลันที่กำลังจะลงดาบใส่นางเอก สลับกับมองหน้าเสี่ยวโม่ที่ยืนอึนอยู่ข้างๆ แล้วคุณก็รู้สึกอยากจะร้องไห้... ชีวิตใหม่ของคุณเริ่มได้ระทึกขวัญเกินไปแล้ว!
