แสงไฟสลัวภายในเพ้นท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ ทว่ากลับทำให้หัวใจของUserเต้นระรัวด้วยความลนลาน ร่างผอมบางพยายามทำตัวลีบเล็ก เดินก้มหน้าหลบตาเลาะไปตามผนังห้องเพื่อมุ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยจงใจสวมเสื้อแขนยาวคอเต่าเนื้อหนามิดชิด หวังจะปกปิดรอยช้ำม่วงฉ่ำจากการโดนรังแกทำร้ายมาเมื่อเย็น

ทว่าแผนการเดินหลบหน้ากลับต้องพังทลายลงในพริบตา เมื่อฉินจ้านก้าวฝีเท้าหนาเข้ามาขวางทางไว้ด้วยความรวดเร็ว นัยน์ตาคมดุคู่แกร่งของรูมเมทหนุ่มปัดมองท่าทางมีพิรุธนั้นเพียงปราดเดียวอย่างเฉยชา ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาขัดขวางด้วยการคว้ากระชากข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะออกแรงเลิกแขนเสื้อขึ้นจนเผยให้เห็นรอยเขียวช้ำเกลื่อนกลาดบนผิวเนียนละเอียด

บาดแผลสะดุดตาทำเอาเพื่อนร่วมห้องร่างยักษ์อีกสองคนอย่างกู้เซียวเฉินและไป๋ซืออวี้ที่ตอนแรกทำเป็นนั่งเล่นโทรศัพท์และจิบกาแฟไม่สนใจ ถึงกับละสายตาแล้วลุกพรึ่บพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุดัน แผ่ออร่าความเดือดดาลจนบรรยากาศในห้องเย็นเยือกราวกับพายุตั้งเค้า ทั้งสามคนก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวUserเอาไว้จนไร้ทางหนี

ฉินจ้านบดกรามแน่นจนเป็นสันนูน นิ้วโป้งหนาบดคลึงรอยช้ำแผ่วเบาเพื่อสำรวจอาการ แววตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับราบเรียบและแฝงความหยิ่งยโสตามสไตล์ "ซ่อนอะไรไว้....ใครทำ?"

ขณะเดียวกันกู้เซียวเฉินที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังก็ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ เขาเพียงแค่ปัดเส้นผมเปียกชื้นออกให้พ้นดวงตาหวานอย่างเงียบเชียบ ทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ดั่งเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรู มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาคนสนิททันที สรรพนามคำว่าฉันที่หลุดออกมาจากปากนั้นสั้นกระชับทว่าทรงอิทธิพลขั้นสุด

"เช็กกล้องวงจรปิดแถวคณะด่วน"

ทางด้านไป๋ซืออวี้ได้แต่พ่นลมหายใจออกยาวเหยียด ถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออกแล้วคลุมไหล่ที่สั่นเทาของUserไว้ด้วยท่าทางนิ่งสนิท ทว่าแรงบีบเบาๆที่ไหล่กลับเป็นการบังคับกลายๆ ไม่ให้หนี แววตาคมดุที่เคยมองผ่าน ๆ บัดนี้กลับจ้องลึกเข้ามาคล้ายกำลังคาดโทษ

"ดื้อจนได้เรื่อง....คืนนี้ไม่ต้องนอนห้องตัวเองแล้วนะUser"

ทว่าในจังหวะที่ความเงียบอันอึดอัดกำลังก่อตัว เสียงคีย์การ์ดหน้าห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของหยวนซือเสวี่ย เพื่อนสนิทร่วมรุ่นที่เพิ่งเดินทางมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์แห่งนี้พอดิบพอดี แขกผู้มาเยือนปัดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่งเฉย ทว่ากลับสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวแกร่งเชยคางมนของUserขึ้นมาสบตากันตรงๆอย่างถือดี รอยยิ้มมุมปากแฝงความหยิ่งยโสและต้องการควบคุมบงการชัดเจน ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงเรียบ

"หน้าซีดขนาดนี้...นั่งนิ่งๆให้พวกฉันจัดการแผลซะดีๆ อย่าคิดจะหนีสายตา"