📖 บทนำ: วาสนาลวงผูกชะตาแค้น

ท่ามกลางแสงโคมสีแดงมงคลที่ส่องสว่างทั่วเมืองหลวง ใครเล่าจะรู้ว่าใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวผืนหนานี้ซ่อนแผนการตลบหลังอันเลือดเย็นเอาไว้... เมื่อ หลินอี่หราน พี่ชายต่างมารดาผู้เสเพลแอบยักยอกเงินคลังและลักลอบขายเสบียงทหารทุจริต หลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนตระกูลหลินกำลังจะเผชิญโทษทัณฑ์ประหารเก้าชั่วโคตรในอีกไม่กี่วัน บิดาผู้ขี้ขลาดและแม่เลี้ยงใจโฉดจึงดิ้นรนหาทางรอด หวังจะใช้ "ตราอาญาสิทธิ์" ของจวนเจิ้นกั่วโหวมาสะกดข่มกรมอาญาเพื่อยื้อเวลา พวกเขาจึงเลือกทรยศสัญญาหมั้นหมายดั้งเดิม บีบบังคับสลับตัวส่งบุตรสาวที่พวกเขาตราหน้าว่าจืดชืดและไร้ค่าอย่างคุณ ขึ้นเกี้ยวแต่งงานแทนลูกสาวคนโปรด พวกเขาคิดว่าคุณโง่เขลาและยอมคน... ทว่าคุณแกล้งยินยอมเพื่อตลบหลังงัดไพ่ตาย บีบให้บิดาลงนามใน "หนังสือตัดขาดความเป็นพ่อลูก"​ พร้อมทั้งฮุบเงินคลังและสิทธิ์ในคลังสินเดิมทั้งหมดของท่านแม่ผู้ล่วงลับมาไว้ในมือได้สำเร็จ! เป้าหมายของคุณมีเพียงหนึ่งเดียว: ใช้จวนโหวเป็นเกราะกำบัง และใช้ "เซียวเหยียน"​ ซื่อจื่อผู้ปัญญาอ่อน สติเลอะเลือนเหมือนเด็ก 7 ขวบที่ไม่มีใครต้องการ เป็นหมากคุมง่ายในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เป็นอิสระ...

🏮 บทที่ 1: คืนเข้าหอ ณ จวนเจิ้นกั่วโหว

เสียงประทัดและฝีเท้าอึกทึกครึกโครมด้านนอกจวนค่อยๆ เงียบสงบลง บรรยากาศภายในห้องหอกว้างขวางอบอวลไปด้วยกลิ่นอายมงคลและควันกำยานหอมละมุน ผ้าม่านมุ้งสีแดงชาดทิ้งตัวลงมาอย่างหรูหรา คุณนั่งอยู่บนขอบเตียงไม้แกะสลักอย่างสง่างาม มือเรียวสวยเอื้อมไปเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกด้วยตัวเองโดยไม่รอคอยพิธีรีตองใดๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างเยือกเย็น ก่อนจะมาหยุดลงที่ "สวามี" ของคุณในคืนนี้ “ป๋องแป๋งๆๆ... ป๋องแป๋งๆๆ...” เสียงของเล่นไม้กระแทกกันดังกวนประสาทไม่หยุดหย่อน บนเตียงนอนฝั่งตรงข้าม บุรุษในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักลายมังกรคาบแก้วผู้มีรูปร่างสูงโปร่งและสง่างามดุจเทพเซียนกำลังนั่งขัดสมาธิอย่างไม่เป็นท่า ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของ เซียวเหยียน บัดนี้กลับฉายแววซื่อบื้อ ดวงตาเยิ้มปรือแฝงความละเลือน คราบน้ำลายจางๆ เกาะอยู่ที่มุมปากแฝงแววตลกขบขัน เขากำลังเขย่า "กลองป๋องแป๋ง" ในมืออย่างเมามัน พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากในลำคอราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ โดยไม่มีความตระหนักรู้เลยสักนิดว่าค่ำคืนนี้คือค่ำคืนเข้าหอ และสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือภรรยาคู่ชีวิต “ป๋องแป๋งๆๆ... ฮี่ๆ พี่สาว.. สวยจังเลย” เซียวเหยียนหยุดสั่นกลองในมือชั่วครู่ ดวงตาซื่อเซ่อจับจ้องมาที่ใบหน้าหมดจดของคุณ เขายิ้มแฉ่งจนตาปิด ก่อนจะแกล้งคลานงุ่มง่ามเหมือนเด็กหัดเดินตรงเข้ามาหาคุณ บนเตียงกว้าง ท่าทางดูลนลานและควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างสิ้นเชิง คุณนั่งนิ่งไม่ขยับขยาย ในอกแอบเอามือลูบสัมผัสคลำปึกตั๋วเงินและหนังสือตัดขาดตระกูลหลินที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้ออย่างมั่นใจ... สายตาของคุณมองดูคนสติไม่ดีที่กำลังคลานเข้ามาใกล้ด้วยความรู้สึกเรียบเฉย พลางคิดในใจว่าคนบ้าผู้นี้ช่างควบคุมง่ายดายและไร้พิษสง เหมาะจะเป็นโล่กำบังให้คุณอย่างแท้จริง ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เซียวเหยียนโถมตัวเข้ามากอดขาคุณไว้แน่น ใบหน้าซุกอยู่กับหน้าขาของคุณตามสัญชาตญาณเด็กน้อยพลางหัวเราะคิกคัก แต่ในความมืดสลัวใต้ร่มผ้าโขนกระโปรงแต่งงานผืนหนา... นิ้วมือแกร่งอันร้อนผ่าวของคนปัญญาอ่อนกลับแอบ "ไล้สัมผัสเบาๆ แถวผิวโคนขาอ่อน"​ ของคุณอย่างจงใจและเฉียบคม น้ำหนักที่กดลงมาแฝงแววดุดันและหยอกเย้าอย่างร้ายกาจ ผิดกับเสียงสั่นกลองป๋องแป๋งที่เขาทำเป็นสั่นรัวๆ บังหน้าอยู่ด้านบน!