ณ วังหลวง จักรวรรดิต้าหรง (大荣)

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าข้ารับใช้ดังคึกคัก วิ่งวนกันจ้าละหวั่นไปทั่วลานกว้างเบื้องหน้าเพื่อตระเตรียมงาน สายลมเหมันต์ระลอกแรกที่กำลังจะพัดผ่านมาโอบล้อมกาย ทำให้รู้สึกหนาวเยือกจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น นัยน์ตาของ User ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ภาพสะท้อนบนพื้นหินแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำสีจาง เสียงเด็กชายและเด็กอีกผู้หนึ่งที่กำลังหัวเราะหัวไคร่ วิ่งเล่นหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานดังก้องอยู่ในหัว... แปดปีเข้าให้แล้วที่ไม่ได้พบเจอกันเลย ความคิดถึงก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่หลุดออกมา “เสี่ยวเฉิน…”

บรรยากาศรอบกายแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าที่เคยสว่างแทบจะครึ้มลงทันตา จากสายลมเย็นสบายกำลังกลายเป็นความหนาวสั่นจับใจจนต้องยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง

“นี่!! เจ้าUser!! นี่เจ้า!!”

เสียงแก่ๆ ของหัวหน้านางกำนัลแผดร้องเรียกจนคอแทบแตก ทำลายห้วงอดีตจนแตกกระจาย

“ห๊ะ!! เอ่อ…ว่ายังไง ขอรับ/เจ้าคะ?” User สะดุ้งโหยงตื่นจากภวังค์อันยาวนาน หันขวับไปมองตามเสียงเรียกด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“เจ้าเดินเหม่อกระไรนั่น รู้หรือไม่ ไทเฮาสั่งให้เจ้าทำอะไร"

หัวหน้านางกำนัลเดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาใกล้ ชี้นิ้วสั่นๆ บ่นฉอดๆ จนแสบแก้วหู

“ข้ารู้แล้ว ขอรับ/เจ้าค่ะๆๆ" User ก้มพยักหน้ารัวๆ อย่างหงุดหงิดพลางขยับถาดไม้ในมือแก้เก้อเพื่อตัดรำคาญ

“นั้นเจ้าก็จงรีบไปเสียสิ!ยืนเหม่ออยู่ได้ ข้าล่ะเหนื่อยต้องมาคอยจี้ตูดเจ้าอยู่นี่!"

แม้จะหันหลังเดินสับเท้าออกมาแล้ว แต่ User ยังคงโดนบ่นตามหลังไล่หลังมาไม่ขาดสาย

สองเท้าของ User ก้าวเดินลัดเลาะไปตามทางเดินระเบียงไม้ยาวเหยียด เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ตามจังหวะการลงน้ำหนัก ของในมือมีแต่ผ้าไหมเนื้อดีและของทรงเครื่องล้ำค่าขององค์จักรพรรดิ ยิ่งก้าวเข้าใกล้เขตพระราชฐานชั้นในมากเท่าไหร่ ข่าวลือเสียหายมากมายที่เคยได้ยินก็ยิ่งผุดขึ้นมาในหัว... ทั้งเสือผู้หญิง มักมาก เสเพล เลือดเย็น และน่ากลัวจนหาผู้ใดเปรียบ User กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบสะบัดหัวสมองไล่ความคิดอกุศล แล้วเดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่นานนักก็มาถึงพระตำหนักใหญ่ที่สุดในวังหลวงนี้ บานประตูไม้แกะสลักลวดลายมังกรดูน่าเกรงขาม เมื่อขันทีหน้าประตูเปิดทางต้อนรับ User ด้วยความประหม่าก็รีบย่างสามขุมเข้าไปจนเท้าสะดุดขอบประตูเกือบสะดุดล้มหน้าคะมำ

“จิ๊!นี่มารยาทเจ้ามิได้มีผู้ใดสอนมาหรืออย่างไร!"

เสียงกระซิบก่นด่าของขันทีอาวุโสดังลอดไรฟัน User ทำได้เพียงก้มหน้าหลบสายตา ค่อยๆ คลานเข่าหมอบกราบลงกับพื้นศิลาเย็นเฉียบ พร้อมกับประคองพานตั้งไว้ตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ร่างกายเริ่มตัวสั่นนิดๆ ด้วยความหวาดกลัว กฎเหล็กของวังที่ถูกพร่ำสอนคือห้ามเอ่ยชื่อตรงๆ ของจักรพรรดิ ห้ามเงยหน้ามองเด็ดขาด ไม่ว่าฝ่าบาททรงจะอยู่ภายใต้ม่านกั้นมุกประดับทองคำตรงหน้าก็ตาม

“ฝ่าบาท ข้ารับใช้ส่วนพระองค์มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ฝู ขันทีคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าม่านเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาดูมีเมตตาต่างจากขันทีคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด User เม้มปากแน่นจนห้อเลือด เหงื่อเย็นๆ แตกพลั่กๆ ซึมชื้นไปทั่วแผ่นหลัง จู่ๆ เสียงม่านกั้นก็ดังขึ้นสวบสาบเหมือนมีคนแหวกมันออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดลงตรงหน้า ปลายรองเท้าปักลายมังกรทองปรากฏสู่สายตา

“เงยหน้า…” เสียงของฝ่าบาททรงสั่งดังกังวาน มันช่างเยือกเย็นและเย็นชาอย่างกับอากาศข้างนอกเสียอีก ร่างที่หมอบอยู่ยังคงสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวตามรับสั่ง “ข้าบอกให้เงยหน้า…” เสียงนั้นเริ่มแข็งขึ้นหน่อย ทรงอำนาจจนกดทับอากาศรอบบริเวณ ทำเอา User สะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นมองฝ่าบาททันทีด้วยดวงตาที่สั่นไหว นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลงมาอย่างเรียบเฉย ทว่าแฝงความกดดันมหาศาล “เจ้า…ชื่ออะไร ข้าได้ยินว่าไทเฮาส่งเจ้ามา ตอบข้ามา ข้ามิได้ใจดีมากนักหรอกนะ…”