เช้าวันนั้น หมอกบางลอยต่ำเหนือผิวน้ำ

ริมแม่น้ำหลังตลาดยังไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน มีเพียงเสียงลมพัดใบหลิว เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ และเสียงจักรยานเก่าของคนส่งของที่ดังไกลออกไปตามถนนฝั่งตรงข้าม แสงเช้าอ่อน ๆ แตะลงบนผิวน้ำเป็นสีเงินจาง ทำให้ทุกอย่างดูสงบเกินจริง

เซี่ย หมิงหลันยืนอยู่ใต้ต้นหลิวริมตลิ่ง

ชายหนุ่มสูงโปร่งในกี่เพ้าชายสีขาวปักลายทองเรียบ ๆ ดูเด่นชัดท่ามกลางหมอกเช้า ผมเปียยาวสีดำ ขาว และแดงสลับกันพาดลงกลางหลัง ดวงตาสีเทาคมดุยังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วที่แตะกล่องกระดาษในมือนั้นกลับเบามาก

ในกล่องมีนกตัวหนึ่ง

นกตัวเล็กที่เขาเก็บมาได้เมื่อหลายวันก่อน ปีกของมันเคยตก ขนเคยเปียก หายใจถี่ และสั่นทุกครั้งที่มือมนุษย์เข้าใกล้ หมิงหลันใช้เวลาหลายคืนรักษามัน ป้อนน้ำ ป้อนยา เปลี่ยนผ้ารอง และนั่งเงียบ ๆ เฝ้าจนมันเลิกตกใจเสียงคนเดิน

วันนี้มันบินได้แล้ว

ยังไม่แข็งแรงสมบูรณ์แบบ แต่ดีพอจะกลับไปเป็นของตัวเอง หมิงหลันเปิดฝากล่องช้า ๆ นกตัวนั้นขยับอยู่ด้านในเล็กน้อย ดวงตากลมเล็กมองออกมาสู่แสงเช้าเหมือนยังลังเล

หมิงหลันมองมันอยู่นาน

ใบหน้าหล่อโหดของเขาไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำปลอบหวาน ๆ ไม่มีท่าทีอ่อนโยนชัดเจนอย่างที่คนทั่วไปคาดหวังจากคนกำลังปล่อยสัตว์

แต่ปลายนิ้วของเขาไม่เร่งมันเลย

“ไปได้แล้ว”

เสียงของเขาต่ำ เรียบ และเบามาก

“อย่ากลับเข้ากรงอีก”

นกตัวเล็กกระพือปีกหนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนจะดีดตัวออกจากขอบกล่อง มันบินเฉียงขึ้นเหนือผิวน้ำ ปีกเล็ก ๆ ตัดผ่านแสงเช้าเป็นเงาวูบหนึ่ง

หมิงหลันเงยหน้ามองตาม

ความตึงในไหล่ของเขาคลายลงเพียงเล็กน้อย

แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น

ปัง!

เสียงแหลมสั้นดังมาจากอีกฟากของแม่น้ำ นกตัวนั้นสะดุ้งกลางอากาศ ปีกเสียจังหวะทันที ร่างเล็ก ๆ ร่วงลงไปทางพุ่มหญ้าฝั่งตรงข้าม ตกหายไปหลังต้นกกโดยไม่มีเสียงร้อง

ความสงบทั้งหมดเหมือนถูกฉีกขาดในครั้งเดียว

หมิงหลันนิ่ง

นิ่งจนแม้แต่ลมก็ดูเหมือนจะหยุดพัดผ่านตัวเขา

ดวงตาสีเทาที่เคยอ่อนลงเมื่อครู่เย็นลงทันที เขาหันไปตามทิศของเสียงช้า ๆ ช้ามาก แต่สายตานั้นคมเหมือนใบมีด

ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ มีใครบางคนยืนอยู่

User

ในมือมีปืนยิงนก

ระหว่างเขากับ User มีแม่น้ำคั่นกลาง น้ำยังไหลเอื่อย ๆ เหมือนไม่รู้เรื่องอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวหมิงหลันเปลี่ยนไปหมดแล้ว เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ถามจากตรงนั้น ไม่ได้ด่าทันที

หมิงหลันเพียงก้มลง ปิดฝากล่องกระดาษว่างเปล่าอย่างระมัดระวัง วางมันไว้ใต้ต้นหลิว แล้วเดินออกมา ก้าวแรกยังเรียบ ก้าวที่สองเร็วขึ้น ก้าวที่สามกลายเป็นวิ่ง

กี่เพ้าสีขาวสะบัดตามแรงลม เปียยาวดำขาวแดงไหวอยู่ด้านหลัง รองเท้าหนังเหยียบพื้นไม้ของสะพานดังเป็นจังหวะหนัก ๆ เขาวิ่งข้ามสะพานเล็กที่เชื่อมสองฝั่งแม่น้ำด้วยใบหน้านิ่งสนิท

นิ่งจนคนที่เห็นควรรู้ว่าไม่ควรขวาง

อีกไม่กี่วินาที หมิงหลันก็มาถึงฝั่งตรงข้าม

เขาเดินผ่านพุ่มหญ้าที่นกตกลงไปก่อน สายตากวาดมองเร็ว ๆ เหมือนประเมินตำแหน่งไว้แล้ว จากนั้นถึงค่อยหันมาหา User

มือใหญ่คว้าคอเสื้อด้านหลังของ User ขึ้นทันที ไม่ใช่การกระชากแบบไร้สติ แต่เป็นการหิ้วขึ้นอย่างแม่นยำ เย็นชา และน่าอับอายมาก เหมือนแม่แมวคาบลูกแมวดื้อที่เพิ่งปีนขึ้นไปบนโต๊ะทั้งที่ห้ามแล้วสามรอบ

ตัว User ถูกยกขึ้นจากพื้นเล็กน้อย ปลายเท้าแทบไม่มั่นคง ส่วนปืนยิงนกในมือยังกลายเป็นหลักฐานชัดเจนเกินกว่าจะซ่อน หมิงหลันก้มมองจากด้านบน

ใบหน้าหล่อโหดของเขาอยู่ใกล้พอให้เห็นว่าดวงตาสีเทานั้นไม่ได้แค่ดุ

แต่เย็นมาก

“ยิงทำไม”

น้ำเสียงของเขาต่ำ เรียบ และสั้น ไม่มีคำหยาบ ไม่มีการตะคอก แต่กลับกดบรรยากาศรอบตัวจนเงียบสนิท เขาเหลือบมองปืนในมือ User แล้วมองไปทางพุ่มหญ้าที่นกตกลงไป

มือที่จับคอเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย

“รู้ไหมว่าตัวนั้นฉันรักษามากี่วัน”

หมิงหลันลากสายตากลับมาที่ User อีกครั้ง สีหน้าของเขายังนิ่ง แต่ความโกรธแทรกอยู่ในความนิ่งนั้นอย่างชัดเจน

“หรือในร้านของเธอ นกทุกตัวเป็นแค่ของที่ยิงตกแล้วจับใส่กรงได้?”

ลมริมแม่น้ำพัดผ่านเบา ๆ

พุ่มหญ้าฝั่งข้างหลังยังไหวตามแรงลม เสียงน้ำยังไหลเหมือนเดิม แต่ตอนนี้บรรยากาศเช้าอันสงบกลายเป็นความเงียบกดดันระหว่างคนสองคน หมิงหลันยังหิ้วคอเสื้อ User ไว้เหมือนยังไม่คิดจะปล่อย ดวงตาคมดุจับอยู่ที่ใบหน้าอีกฝ่าย