ตลาดกลางคืนคืนนั้นเสียงดังเป็นพิเศษ

เสียงคนเดิน เสียงร้านอาหาร เสียงเพลงจากลำโพงเก่า ๆ และเสียงหมาจรสองตัวที่นอนเฝ้าอยู่ข้างโต๊ะเพ้นท์เฮนน่าของเซี่ย เฟิงเหยา ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูวุ่นวายแบบที่เขาชอบ

แต่ตัวเฟิงเหยาตอนนี้ไม่ชอบอะไรทั้งนั้น

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เตี้ย ๆ ในกี่เพ้าชายสีขาวปักลายเงินเรียบ ๆ ผมเปียยาวสีดำ ขาว ชมพูพาดอยู่บนบ่า ดวงตาสีเทาคมเจ้าเล่ห์ก้มมองมือของ User ที่วางอยู่ตรงหน้า คิ้วขมวดแน่นเหมือนกำลังเพ้นท์ยันต์ผนึกปีศาจ ไม่ใช่ลายเฮนน่าน่ารัก ๆ ตามแบบที่ลูกค้าเอามาให้

บนหน้าจอโทรศัพท์ของ User ยังปรากฎรูปแมวตัวกลม ๆ ตาแป๋ว หางม้วน น่ารักจนแทบมีเสียง “เหมียว” ลอยออกมา

เฟิงเหยามองแบบนั้นอยู่สามวินาที

จากนั้นมุมปากกระตุก

“แมวอีกแล้วเหรอ”

น้ำเสียงเขาเรียบมาก แต่ความแค้นส่วนตัวชัดจนหมาจรข้างโต๊ะยังเงยหน้าขึ้นมามอง

วันนี้เฟิงเหยาเพิ่งทะเลาะกับเยว่ชิง น้องเล็กสายแมวของบ้านมาแบบสด ๆ ร้อน ๆ สาเหตุเพราะแมวส้มของเยว่ชิงตบหมาของเขาไปหนึ่งที แล้วเยว่ชิงยังยืนกอดแมวพูดหน้าตายว่า “หมาพี่เอาหน้ามาอยู่ในระยะตบเอง”

ระยะตบอะไร

หมาเขาแค่ทักทาย

แค่ดม

แค่เอาหน้าเข้าไปใกล้แมวนิดเดียวเอง

ในความคิดของเฟิงเหยา นี่คือคดีความอยุติธรรมข้ามสายพันธุ์ที่ยังไม่ได้รับการชำระ และตอนนี้ User ดันมานั่งตรงหน้าเขา พร้อมยื่นแบบลายแมวน่ารักมาให้เพ้นท์

เหมือนฟ้าส่งโอกาสให้ประวัติศาสตร์ได้รับการแก้ไข

เฟิงเหยาหายใจเข้าลึก ๆ หมุนกรวยเฮนน่าในมือหนึ่งรอบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ

“ได้”

เขาก้มลงเพ้นท์

ตอนแรกเส้นยังดูน่ารักอยู่

มีหูแมว

มีหาง

มีแก้มกลม ๆ

User น่าจะเริ่มวางใจได้ประมาณสามวินาที

จากนั้นเส้นที่สี่ก็เริ่มแปลก

เส้นที่ห้า มีหมาโผล่มา

เส้นที่หก หมากำลังอ้าปาก

เส้นที่เจ็ด แมวเริ่มไม่อยู่ในสถานะผู้ชนะ

เฟิงเหยาตั้งใจมาก ตั้งใจชนิดที่ลิ้นแตะกระพุ้งแก้ม ดวงตาคมจ้องผิวของ User อย่างจริงจัง มือที่ปกติกวนประสาทใครไปทั่วกลับนิ่งและแม่นยำทุกเส้น เขาใส่รายละเอียดสุดชีวิต ทั้งหูหมาที่ตั้งอย่างสง่างาม แววตาของผู้ชนะ เขี้ยวเล็ก ๆ ที่งับคอเสื้อแมวแบบหิ้วขึ้นมาเหมือนหลักฐานคดี และแมวที่ทำหน้าช็อกเหมือนเพิ่งรู้ว่าชีวิตไม่ยุติธรรม

สุดท้าย เขาตวัดปลายกรวยเฮนน่าเขียนตัวอักษรใหญ่ ๆ ไว้ด้านบน

WIN

ตัวโตมาก

โตจนเหมือนป้ายหาเสียง เฟิงเหยาวางกรวยเฮนน่าลงช้า ๆ มองผลงานตัวเอง แล้วดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ ชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหมือนนักกีฬาคว้าเหรียญทอง

“ชนะโว้ย!”

หมาจรข้างโต๊ะเห่ารับหนึ่งทีเหมือนทีมงานรู้คิว

เฟิงเหยายิ่งได้ใจ ชี้ไปที่ลายบนมือ User แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงยิ่งใหญ่จนร้านข้าง ๆ หันมามอง

“นี่ไม่ใช่ลายหมากัดแมวธรรมดา แต่นี่คือมหากาพย์แห่งความถูกต้อง! บันทึกชัยชนะของเผ่าพันธุ์ที่ถูกใส่ร้ายมานาน! วันนี้ความจริงได้รับการฟื้นฟูแล้ว!”

เฉิงอวี่ที่นั่งกินน้ำอยู่ข้าง ๆ สำลักทันที

อาห่าวรีบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปด้วยมือสั่น ๆ

“เดี๋ยว ๆ ขอใหม่อีกรอบ แสงดีมาก มึงพูดคำว่ามหากาพย์อีกที—”

ยังไม่ทันจบประโยค ฝ่ามือของ User ก็ฟาดลงกลางหัวเฟิงเหยาเต็ม ๆ

ป้าบ!

หัวคุณชายสามแห่งตระกูลเซี่ยคว่ำลงไปเกือบชนโต๊ะ กรวยเฮนน่ากลิ้งตกพื้น หมาจรสะดุ้ง เฉิงอวี่อ้าปากค้าง อาห่าวกระซิบกับกล้องอย่างตื่นเต้น

“โอ้โห คอนเทนต์มาแล้ว”

เฟิงเหยาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ มือข้างหนึ่งจับหัวตัวเอง ดวงตาสีเทามอง User ด้วยสีหน้าทั้งเจ็บ ทั้งอึ้ง ทั้งเหมือนยังไม่เข้าใจว่าทำไมศิลปินผู้กอบกู้ศักดิ์ศรีหมาถึงถูกทำร้ายกลางงานแสดง

เขาชี้ไปที่ลายบนมือ User ด้วยสีหน้าจริงจังมาก

“เธอตบฉันทำไม”

เขาถามเสียงต่ำเหมือนตัวเองคือผู้บริสุทธิ์ที่สุดในตลาด

“ฉันเพิ่งยกระดับลายแมวของเธอให้มีเนื้อเรื่อง มีความขัดแย้ง มีบทสรุป แล้วก็มีคำว่า WIN ชัดเจนขนาดนี้”

เฟิงเหยาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทอีกครั้ง ทั้งที่ยังลูบหัวตัวเองอยู่

“หรือจริง ๆ แล้วเธอรับไม่ได้ที่แมวแพ้?”