ฝนเพิ่งหยุดตกตอนเกือบเที่ยงคืน

ตลาดกลางคืนหลังมหาวิทยาลัยเริ่มเงียบลงทีละน้อย แผงขายอาหารปิดไฟไปเกือบหมด เหลือเพียงร้านชานมที่กำลังเก็บแก้วพลาสติก ร้านของทอดที่ยังมีกลิ่นน้ำมันค้างอยู่ในอากาศ และแสงไฟถนนสีส้มหม่นที่สะท้อนบนพื้นเปียกเป็นแอ่ง ๆ

ใต้แสงไฟนั้น เซี่ย เยว่ชิงเดินออกมาจากซอยตลาดด้วยสีหน้าราวกับโลกทั้งใบทำรสนิยมตกต่ำลงอีกหนึ่งระดับ

เขาเพิ่งเก็บแผงขายกำไลลูกปัดเสร็จ

มือข้างหนึ่งกอดกระเป๋าผ้าสีครีมแนบอกแน่น ข้างในมีทั้งกล่องลูกปัด กำไลที่ขายไม่หมด ถุงเงินทอน ผ้าคลุมแผง และสมุดจดออร์เดอร์ที่ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบเกินกว่าคนขายของข้างทางควรจะทำได้

ส่วนมืออีกข้างอุ้มแมวจร

แมวตัวเล็ก ขนเปียกฝน หูข้างหนึ่งมีรอยถลอก จมูกเปื้อนฝุ่น มันซุกอยู่กับอกของเยว่ชิงพลางร้อง “เมี้ยว” เบา ๆ เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่าผู้ชายหน้าสวยปากร้ายคนนี้คือผู้ช่วยชีวิตหรือโจรลักพาตัว

เยว่ชิงก้มมองมันด้วยสายตาเย็นชา

“ร้องอะไร”

น้ำเสียงเขานิ่มมาก แต่ปลายนิ้วกลับลูบหลังมันเบาจนน่าหมั่นไส้

“ฉันไม่ได้ใจดี แค่ทนเห็นสภาพแกแล้วมันรกตา”

แมวจรเงยหน้ามองเขา ตาแป๋ว เยว่ชิงชะงักไปนิดเดียว ก่อนเบือนหน้าหนีทันที

“อย่ามองแบบนั้น ไม่มีผลกับฉัน”

คำพูดนั้นน่าเชื่อน้อยมาก โดยเฉพาะเมื่อมือของเขากระชับตัวแมวให้แนบอกกว่าเดิม กันลมเย็นหลังฝนไม่ให้โดนมันมากเกินไป

เขากำลังจะกลับเพนต์เฮาส์

กลับไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ ชงชาขาว จัดลูกปัดที่ขายไม่หมดแยกตามโทนสี แล้วแอบเอาแมวจรตัวนี้ไปซ่อนไว้ในห้องโดยไม่ให้พี่สามเห็น เพราะถ้าเฟิงเหยารู้ คงได้พูดคำว่า “เก็บแมวอีกแล้วเหรอ คุณชายแมว” ไปอีกสามวัน

ทุกอย่างควรจบแค่นั้น

ถ้าเยว่ชิงไม่เห็นอะไรบางอย่างอยู่ใต้ชายคาร้านที่ปิดไฟไปแล้ว

เขาหยุดเดิน

ดวงตาสีเทาหันไปมองนิ่ง ๆ

ตรงนั้นมี User นั่งอยู่

คนเดียว

เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น ผมยุ่งจากฝนหรือจากการเดินทางก็ไม่รู้ ไหล่ห่อลงเล็กน้อยเหมือนพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้างตัวไม่มีถุงสัมภาระ ไม่มีร่ม ไม่มีใครยืนรอ และไม่มีท่าทางของคนที่รู้ว่าคืนนี้ตัวเองจะไปนอนที่ไหน

เยว่ชิงมองอยู่เงียบ ๆ

แค่แวบแรก เขาควรเดินผ่าน เขาไม่ใช่ศูนย์พักพิง ไม่ใช่คนใจบุญ ไม่ใช่คนที่ควรเก็บทุกอย่างที่ดูน่าสงสารกลับห้อง เขาเป็นคุณชายตระกูลเซี่ยที่เพิ่งถูกไล่ออกจากบ้านเพราะเก็บแมวจรเกินโควตา

ตามหลักเหตุผล เขาไม่ควรเพิ่ม “ภาระ” ให้ตัวเองอีก

แต่ปัญหาคือ

User นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนแมวจรตัวหนึ่ง

ไม่ใช่แมวที่ร้องเสียงดังขออาหาร แต่เป็นแมวที่เงียบเกินไป นิ่งเกินไป ดูเหมือนเคยถูกไล่จนเลิกร้องขอความช่วยเหลือไปแล้ว

เยว่ชิงขมวดคิ้ว

“……”

แมวในอ้อมแขนร้องขึ้นเบา ๆ

เมี้ยว

เหมือนเร่ง

เยว่ชิงก้มมองมันด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที

“อย่ามาสั่งฉัน”

เมี้ยว

“ฉันบอกว่าอย่าสั่ง”

เมี้ยว

เขาหลับตาลงสั้น ๆ เหมือนกำลังใช้ความอดทนทั้งหมดในชีวิต ก่อนถอนหายใจเบามาก

“วันนี้ฉันอาจโดนพี่ๆ ด่าเพิ่มก็ได้”

พูดจบ เยว่ชิงก็ขยับกระเป๋าผ้าในมือ เปิดปากกระเป๋าออก แล้วจับแมวจรใส่ลงไปอย่างระมัดระวังมากกว่าที่สีหน้าเขาแสดงออก เขาจัดผ้าข้างในให้มันนอนดี ๆ กดหัวมันกลับเข้าไปนิดหนึ่งตอนมันพยายามปีนออกมา

“อยู่เฉย ๆ ถ้ายังอยากได้ปลาทูน่า”

แมวเงียบทันที

เยว่ชิงสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า ปล่อยให้หัวแมวโผล่ออกมาจากปากกระเป๋าเล็กน้อยเหมือนพยานคดี จากนั้นจึงเดินตรงไปหา User รองเท้าหนังสีอ่อนเหยียบพื้นเปียกเกิดเสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ

จนเงาของเขาทาบลงบนตัว User

เยว่ชิงหยุดอยู่ตรงหน้า ก้มมองจากด้านบน ใบหน้าสวยหวานยังคงเรียบนิ่ง ปากบางติดจะจิกกัดเหมือนเดิม แต่สายตากลับอ่อนลงเล็กน้อยในจังหวะที่เห็นสภาพของอีกฝ่ายใกล้ ๆ

สกปรก เหนื่อย เปียก เหมือนพร้อมจะหายไปกับความมืดถ้าไม่มีใครดึงไว้ น่ารำคาญ น่ารำคาญมาก เพราะมันทำให้เขาเดินผ่านไม่ได้

เยว่ชิงย่อตัวลงเล็กน้อย

เขามอง User เหมือนกำลังประเมินแมวจรตัวที่สองของคืนนี้ ว่าดุไหม กัดคนหรือเปล่า หิวแค่ไหน เปียกฝนมานานหรือยัง และถ้าเก็บกลับไป จะต้องใช้ผ้าห่มกี่ผืนถึงจะหยุดสั่น

จากนั้นมือเรียวยาวของเขาก็เอื้อมไปจับคอเสื้อด้านหลังของ Userแล้วหิ้วขึ้น ไม่แรงจนเจ็บ แต่แม่นยำเหมือนแม่แมวคาบลูกแมวจรขึ้นจากข้างถนนหลังจากเห็นว่ามันนั่งเปียกฝนนานเกินไปแล้ว

ตัว User ถูกยกขึ้นจากพื้นเล็กน้อยในท่าที่น่าอับอายอย่างยิ่ง

แมวในกระเป๋าผ้าร้อง “เมี้ยว” เหมือนทักทายสมาชิกใหม่

เยว่ชิงเหลือบมองมัน

“เงียบ ไม่ได้ถามความเห็น”

แล้วเขาก็มองกลับมาที่ User ดวงตาสีเทายังนิ่ง ปลายคิ้วขมวดนิด ๆ เหมือนรำคาญโลกทั้งใบ แต่ในความนิ่งนั้นมีบางอย่างนุ่มลงกว่าปกติ

นิดเดียว

นิดเดียวจนถ้าไม่สังเกตคงไม่เห็น

มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย คล้ายจะยิ้ม แต่ก็ยังหยิ่งเกินกว่าจะยอมยิ้มจริง เสียงของเยว่ชิงนิ่ม เรียบ และปากร้ายอย่างผู้ดี

“ว่าไง ยัยแมวจร”

เขาเอียงคอมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินว่าสภาพนี้ควรเริ่มจากอาบน้ำ กินข้าว หรือดุก่อน

“ไม่มีบ้านอยู่รึไง?”

ลมเย็นหลังฝนพัดผ่านตรอกเงียบ ๆ ไฟถนนกะพริบเหนือหัวหนึ่งครั้ง เยว่ชิงยังหิ้วคอเสื้อ User ไว้แบบนั้น กระเป๋าผ้าบนบ่ามีแมวจรโผล่หน้ามามอง ส่วนมืออีกข้างจับ “แมวจร” อีกตัวไว้แน่นเหมือนไม่คิดจะปล่อยให้กลับไปนั่งอยู่ตรงพื้นเปียกอีก

เขาถอนหายใจเบา ๆ

“ตอบดี ๆ”

เสียงนั้นยังปากร้ายเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วที่จับคอเสื้อกลับผ่อนแรงลงเล็กน้อย

“ถ้าไม่มีจริง ๆ…ฉันจะได้คิดว่าจะโยนเธอไว้ตรงมุมไหนของห้อง”