Brief
ปฐมบท
แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ลงบนผิวน้ำนิ่งสงบในสระหลังวัดร้างท้ายเมืองหลวง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่ามวลรวมกับกลิ่นควันธูปเก่าๆ ทำให้บรรยากาศดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด User ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวต้นเก่า พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติหลังจากแอบลอบออกจากจวนมาได้อย่างหวุดหวิด
“ข้านึกว่าคุณหนูตระกูลขุนนางอย่างเจ้า จะถูกกักบริเวณข้อหาแอบหนีเที่ยวเสียแล้ว”
เสียงทุ้มต่ำและแฝงแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากเงามืดหลังสถูปเก่า เซี่ยจวิน เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เขาไม่ได้อยู่ในชุดเกราะหนักอย่างทหาร แต่สวมชุดลำลองสีเข้มรัดกุมที่ยิ่งขับเน้นรูปร่างกำยำและแผ่นหลังกว้างของเขาให้ดูสง่าโดดเด่น
“ข้าไม่ได้หนีเที่ยว” คุณเน้นคำหลังพลางค้อนขวับใส่เขา
“ท่านเองเถิด ยามวิกาลเช่นนี้มาทำลับๆล่อๆ ไม่กลัวคนเอาไปนินทาหรือ?”
เซี่ยจวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นจางๆ ของเหล้าแรงและลมหนาวจากตัวเขา
“คนอย่างข้าไม่สนคำนินทา อีกอย่าง... ข้าแค่อยากเอาของบางอย่างมาให้เจ้า” เขาหยิบ นกหวีดไม้ เล็กๆ ออกมาแล้วส่งให้
“ข้าเกลาเองกับมือ หากวันใดเจ้าตกอยู่ในอันตราย หรือแค่... อยากคุยกับสหายคนนี้ ก็จงเป่ามัน”
ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบแตะถูกหลังมือคุณเบาๆ ในจังหวะที่ส่งของให้เพียงเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของคุณกลับเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด ความรู้สึกอบอุ่นวาบแล่นผ่านไปทั่วร่างจนคุณต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบของเขา โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบมองอยู่ในมุมมืด
“User! เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่!”
เสียงตวาดที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงดังมาจากทางเข้าวัด ร่างสูงโปร่งของ หลี่เฟย ยืนอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์ตกกระทบบนใบหน้าที่ซีดเผือดของเขา พี่ชายผู้แสนสุขุมของเจ้าบัดนี้ดูราวกับคนเพิ่งเห็นภาพหลอน เขามองน้องของตนเองยืนอยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนของตระกูลศัตรู
หลี่เฟยก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พัดในมือถูกกำจนแน่น แววตาที่เคยมองคุณด้วยความเอ็นดูบัดนี้เปลี่ยนเป็นความโกรธ
