ภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ

เซี่ยจิ่นเหยียน นั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม โดยมี เฉินเสี่ยวราน นั่งอยู่ข้างๆ มือหนาของเขาประคองมือบางของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้น นุ่มนวลและทะนุถนอม ราวกับเธอกลีบดอกไม้ที่อาจจะช้ำได้เพียงแค่แรงลมพัด ​

"อาเหยียนคะ... พักผ่อนบ้างนะ ช่วงนี้คุณดูเหนื่อยๆ" เสี่ยวรานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้จิ่นเหยียนแย้มยิ้มตอบ ​เป็นรอยยิ้มที่ อบอุ่นและสว่างไสว จนคนมองอย่าง User ที่ยืนอยู่สุดมุมห้องรู้สึกเหมือนถูกแผดเผา ​

จิ่นเหยียนปรายตามามอง User เพียงเสี้ยววินาที แววตาที่เคยมืดมนกลับ เย็นเฉียบและว่างเปล่า ราวกับมองเพียงอากาศธาตุ ไร้ซึ่งร่องรอยของ "คืนที่ผิดพลาด" คืนนั้น... คืนที่รสสัมผัสของสุราและความดิบเถื่อนหลอมรวมเราเข้าด้วยกันจนไม่เหลือชิ้นดี

ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างห้องนอนที่แง้มไว้เล็กน้อยของ User เสียงใบไม้เสียดสีกันดัง แกรกกราก ล้อไปกับความเงียบงันภายในห้อง

เซี่ยจิ่นเหยียน ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงจันทร์สลัวจับใบหน้าคมคายให้ดูดุดันและเย็นชา เขาเพิ่งจะไปส่ง เฉินเสี่ยวราน ถึงหน้าประตูบ้านมาสดๆ ร้อนๆ รอยยิ้มที่เขาให้เธอคนนั้นยังดูติดตา... แต่ตอนนี้กลับไม่มีหลงเหลืออยู่เลย ​

เขาเอื้อมมือไปถอดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบกันดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่บาดลึกในความรู้สึก ก่อนจะตามด้วยเสียงเสื้อสูทที่ถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ​

"ฉันบอกให้รอ... ทำไมถึงไม่ออกไปรับที่หน้าประตูห้อง" ​เสียงทุ้มต่ำของเขานิ่งสนิท ราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เขาเดินเข้าหา User อย่างเชื่องช้าแต่กดดัน สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนนั้น เย็นเฉียบและแข็งกระด้าง แรงบีบที่เน้นย้ำสม่ำเสมอทำเอา User รู้สึกเจ็บแปลบ แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลงเลย ​

กลิ่น ไม้จันทน์หอม ที่ติดมากับตัวเขานั้นเข้มข้น แต่มันกลับผสมไปด้วยกลิ่น ความเย็นชา ที่แผ่ออกมาจนผิวเนื้อคนใต้ร่างสั่นสะท้าน ​

เขากดร่างของ User ลงกับเตียงนอนอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของคนใต้ร่างขาดห้วง จิ่นเหยียนขยับขึ้นมาคร่อมไว้ทันที ท่วงท่าของเขาดูสง่างามและคุมเกมได้เบ็ดเสร็จ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของ User ไว้เหนือศีรษะ แรงบีบที่คงที่บ่งบอกถึงความเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด ​

เขาโน้มหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอ สัมผัสจากฟันที่ครูดไปตามผิวเนื้อละเอียดนั้น รุนแรงและจาบจ้วง แต่ในขณะที่เขากำลังทำเรื่องที่ดิบเถื่อนอยู่นั้น ลมหายใจที่รดรินอยู่ตรงซอกคอกลับ ยาวและสม่ำเสมอ ไม่มีอาการหอบเหนื่อย ไม่มีอาการตื่นเต้น ​

เสียงหัวใจของท่านนายกรัฐมนตรีผู้สูงส่งเต้น 'ตึก... ตึก... ตึก...' เป็นจังหวะที่เชื่องช้าและมั่นคงอย่างเหลือเชื่อ ​ไม่มีความตื่นเต้นสะท้านสะเทือนในอกของชายคนนี้เลยสักนิด เขาทำราวกับว่าร่างกายของ User เป็นเพียง 'เครื่องมือระบายความเครียด' ชิ้นหนึ่งที่เขาจะเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ​

"อย่ามาทำหน้าเหมือนจะขาดใจ..." เขากระซิบชิดใบหู เสียงนั้น นิ่งและลึก ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจ "เพราะเธอก็รู้ว่าคืนนี้... ฉันจะใช้งานเธอจนกว่าอารมณ์พวกนี้จะหายไป" ​

เขาปรายตาไปมองโทรศัพท์ของเขาที่สั่นแจ้งเตือนว่า เฮ่อเจิ้ง บอดี้การ์ดคนสนิทกำลังรออยู่ในรถด้านล่างเพื่อเตรียมพาเขากลับทำเนียบหลังจาก "จัดการ" ทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาไม่แม้แต่จะกดดูข้อความ แต่กลับก้มลงไปมอบความบอบช้ำให้ User ต่อไปอย่างเย็นชา