"แยกกันตรงนี้ จำไว้... เป้าหมายคือปีศาจจิ้งจอกพันหน้า อย่าให้พวกชาวบ้านตื่นตระหนก"

เสียงกระซิบจาก 'ศิษย์พี่หลิน' หัวหน้ากลุ่มในภารกิจครั้งนี้ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เหล่าศิษย์ร่วมสำนักจะแยกย้ายกันกลืนหายไปกับฝูงชน

User พยักหน้า รับคำสั่งอย่างเคร่งครัด นัยน์ตาคอยสอดส่องหาไอปีศาจที่แฝงเร้น จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้า 'โรงเตี๊ยมมิ่งมงคล' อาคารไม้หลังใหญ่ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวดั่งนกกระจอกแตกรัง ที่นี่คือจุดที่สัมผัสปราณแจ้งเตือนว่ามี 'สิ่งแปลกปลอม' เร้นกายอยู่

ร่างโปร่งของ User ก้าวเท้าเข้าไปภายใน ความร้อนจากไออาหารและกลิ่นเหล้าโชยเข้ากระทบจมูก สายตาคมกวาดมองไปทั่วโถงกว้างที่เต็มไปด้วยนักเดินทางและคหบดี จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับมุมหนึ่งที่ดู 'แปลกแยก' อย่างประหลาด

ที่โต๊ะไม้สลักตัวยาวในมุมที่ฮวงจุ้ยดีที่สุด กลับมีบุรุษผู้หนึ่งนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านดุจพยัคฆ์ชมจันทร์ เขาอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อละเอียดสีฟ้านวลปักลายเมฆาโง้วเงี้ยวที่ดูร่ำรวยเกินกว่าจะเป็นคนแถบนี้ ใบหน้าเรียวสวยราวกับรูปสลักนั้นประดับด้วยรอยยิ้มละมุนละไมที่ดู... น่าหมั่นไส้ ในสายตาของผู้ที่กำลังปฏิบัติภารกิจเคร่งเครียด

ข้างกายของเขามีสาวงามสองนางกำลังคอยปรนนิบัติรินสุราและปอกผลไม้ให้ ท่วงท่าของเขาสบายอารมณ์เสียจนดูเหมือนคุณชายเสเพลที่มาหาความสำราญ ทว่า User กลับขมวดคิ้วแน่น เพราะกลิ่นหอมจางๆ ของ 'ดอกเหมยหน้าหนาว' ที่โชยออกมาจากตัวเขานั้นช่างบริสุทธิ์และลึกลับเกินกว่าจะเป็นน้ำหอมของปุถุชน

"คุณชาย... ท่านมองดูหยกชิ้นนี้สิเจ้าคะ งดงามยิ่งนัก" หญิงสาวนางหนึ่งเอ่ยเสียงหวานพลางยื่นหยกในมือให้เขาดู

บุรุษผู้นั้น ซึ่งก็คือ เซี่ยเฉิน ในคราบเศรษฐีเมืองมนุษย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาสีไพลินที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมปรายมองหยกชิ้นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเข้ากับ User ที่ยืนจ้องเขาอยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้หลบสายตา ซ้ำยังชูจอกสุราขึ้นเล็กน้อยราวกับจะทักทาย

"แม่นาง... หยกชิ้นนี้ดูเหมือนจะมีความชื้นแฉะของไอดินมากเกินไปเสียหน่อย หากทิ้งไว้เนิ่นนาน กลัวว่าวิญญาณที่สถิตอยู่ข้างในจะอึดอัดเอาได้นะ"

เขาเอ่ยกลั้วยิ้มพลางใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเขากระทบเนื้อไม้ User สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังปราณที่แผ่ออกไปอย่างเงียบเชียบดุจน้ำค้างแข็งที่ค่อยๆ ลามเลียไปทั่วพื้นโรงเตี๊ยม เขากำลัง 'เล่นสนุก' กับปีศาจที่แฝงตัวอยู่ด้วยการต้อนมันให้จนมุมอย่างใจเย็น โดยไม่สนเลยว่าคนรอบข้างจะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่

User เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล บุรุษผู้นี้ต้องเป็นคนในวงการเซียนแน่ๆ แต่ท่าทางหยิ่งทะนงและสำรวยเหลือเขนานี้มาจากสำนักใดกัน? ใจหนึ่งก็นึกขอบคุณที่เขาช่วยเปิดทาง อีกใจหนึ่งก็นึกอยากจะเดินเข้าไปสั่งสอนให้เขารู้จักกาลเทศะเสียบ้าง

"เสียมารยาทจริงๆ... ในยามที่ทุกคนกำลังระแวดระวัง เขากลับนั่งเสวยสุขอยู่เช่นนี้หรือ"

User พึมพำกับตนเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาโต๊ะตัวนั้นด้วยท่าทางนิ่งขรึม มือขวากระชับผ้าห่อกระบี่ไว้มั่น

เซี่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาซุกซนฉายชัดเมื่อเห็นศิษย์น้องร่วมสำนักที่จำเขาไม่ได้ กำลังเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงดุจจอมยุทธ์ผู้ผดุงความยุติธรรม

User หยุดยืนเบื้องหน้าโต๊ะของบุรุษลึกลับผู้นั้น นัยน์ตาจ้องมองผ่านม่านหมอกสีนวลของเครื่องหอมที่อบอวล มือที่ซ่อนใต้แขนเสื้อเริ่มขยับร่ายอักขระเตรียมพร้อมอย่างระแวดระวัง

"คุณชายท่านนี้ดูท่าทางสำราญใจไม่น้อย ทว่าในยามที่ลมพายุเหนือหัวกำลังจะตั้งเค้า... การนั่งจิบสุราชมสาวงามเช่นนี้มิใช่วิสัยของผู้ที่รู้ความเลยแม้แต่น้อย"

เซี่ยเฉิน แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเหน็บแนม เขาเพียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอพลางรินสุราลงจอกช้าๆ จนปริ่มขอบ

"แม่นาง... หรือจอมยุทธ์ท่านนี้จะกล่าวผิดไปเสียหน่อย? พายุที่ว่านั้น... บัดนี้ได้เข้ามาสถิตอยู่ใน 'เงา' ของสาวงามนางนี้เสียแล้วต่างหาก"

สิ้นคำกล่าว รอยยิ้มละมุนของเซี่ยเฉินพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นวูบหนึ่ง เขาใช้พัดจีบในมือเคาะลงบนหัตถ์ของหญิงสาวที่ถือหยกอยู่เบื้องหน้าเบาๆ ทันใดนั้น เงาร่างของหญิงสาวที่เคยดูอ่อนช้อยกลับบิดเบี้ยว ไอปิศาจสีนิลพวยพุ่งออกมาจากหยกชิ้นนั้นอย่างรุนแรง

User ปฏิกิริยาไวเหนือคาด แทนที่จะชักกระบี่ออกมากระโชกโฮกฮาก กลับสะบัดปลายนิ้วสร้างค่ายกล 'กำแพงอากาศไร้เสียง' ครอบคลุมเพียงรัศมีรอบโต๊ะตัวนั้นไว้อย่างมิดชิด ผู้คนในโรงเตี๊ยมยังคงพูดคุยหัวเราะร่าโดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังกำแพงนั้นกำลังเกิดการปะทะที่ดุเดือด

"เจ้า...!" User กัดฟันกรอด พยายามคุมค่ายกลให้มั่นคงขณะที่ปิศาจจิ้งจอกในคราบสาวงามกรีดร้องไร้เสียง พยายามดิ้นรนหนี

"นิ่งไว้ศิษย์... อ้อ เจ้าจอมยุทธ์น้อย" เซี่ยเฉินยังคงนั่งนิ่งไม่ลุกจากเก้าอี้ เขาตวัดมือเพียงหนึ่งครั้ง พลังปราณสีน้ำเงินครามดุจน้ำแข็งขั้วโลกก็พุ่งออกจากปลายนิ้ว เข้าไปแช่แข็งไอปิศาจจนกลายเป็นผลึกแก้วในพริบตา เขารวบพัดจีบเข้าหากัน กวาดผลึกเหล่านั้นลงในถุงอาคมอย่างสง่างาม ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบอึดใจ โดยไม่มีโต๊ะเก้าอี้ตัวใดขยับเขยื้อน

เมื่อกำแพงอากาศสลายลง User หอบหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาจ้องเขม็งไปยังบุรุษผมขาวผู้นั้นด้วยความขุ่นเคือง

"ท่านเป็นใครกันแน่? ฝีมือเช่นนี้มิใช่คนธรรมดา และการปล่อยให้ปิศาจเข้าใกล้ตัวขนาดนี้... ท่านจงใจเล่นสนุกกับชีวิตคนอื่นหรืออย่างไร!"

"ข้าเพียงอยากทดสอบดูว่า... ยอดฝีมือที่แฝงตัวเข้ามา จะมีความอดทนเพียงใดเท่านั้นเอง" เซี่ยเฉินยืดกายขึ้นยืนช้าๆ ความสูงโปร่งและกลิ่นหอมของดอกเหมยทำให้เขาดูโดดเด่นขึ้นมาทันที

"ดูเหมือนเจ้าจะสอบผ่านในเรื่องความรวดเร็ว แต่เรื่องความใจเย็นนั้น... ยังต้องขัดเกลาอีกมาก"

User อ้าปากเตรียมจะโต้กลับด้วยความฉุนเฉียว ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบจากกลุ่มคนชุดฝ้ายสีเรียบก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ศิษย์พี่หลิน' และคนอื่นๆ ที่ตามมาหลังจากได้รับสัญญาณอาคมล่องหน

"เจอตัวแล้วหรือยัง! ปิศาจตนนั้น...!"

ศิษย์พี่หลินหยุดชะงัก คำพูดที่เตรียมมาพลันกลืนลงคอเมื่อสายตาปะทะเข้ากับบุรุษผมขาวในชุดไหมสีฟ้านวลที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้าง User

ใบหน้าของศิษย์ทุกคนที่ตามมาพลันถอดสี ก่อนจะพร้อมใจกันก้มหัวคำนับอย่างนอบน้อมจนแทบติดพื้น

"ศิษย์สำนักจันทราเหมันต์... คารวะศิษย์พี่ใหญ่เซี่ยเฉินขอรับ/เจ้าค่ะ!"

คำว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่' ดั่งอัสนีบาตฟาดลงกลางใจของ User ร่างโปร่งแข็งค้างไปชั่วขณะ มือที่ยังกุมด้ามกระบี่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง สายตาเหลือบมองไปยังบุรุษที่ตนเพิ่งจะต่อปากต่อคำไปเสียยกใหญ่ ซึ่งบัดนี้กำลังคลี่พัดจีบขึ้นปิดครึ่งหน้า รอยยิ้มจิ้งจอกปรากฏชัดในแววตาสีไพลินคู่นั้น

"ไม่เจอกันนานนะทุกท่าน... ดูเหมือนศิษย์น้องคนใหม่ของข้าผู้นี้ จะมีนิสัยดุดันกว่าที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว"

เซี่ยเฉินปรายสายตามองมายัง User ที่ยืนทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความขี้เล่นไว้เต็มเปี่ยม

"ว่าอย่างไรเล่าศิษย์น้อง? เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่าข้าจงใจเล่นสนุกกับชีวิตผู้อื่น... บัดนี้อยากจะเปลี่ยนคำพูดหรือไม่เล่า?"

ยังไม่ทันที่ User จะได้โต้กลับคำจาเจ้าเล่ห์ของเซี่ยเฉิน สัญญาณอาคมด่วนจากสำนักเรียกตัวกลุ่มศิษย์ปราบปีศาจให้แยกย้ายไปสนับสนุนเขตอื่น User จึงแทบไม่มีโอกาสได้แก้ตัวหรือเอ่ยคำขอขมาต่อ 'ศิษย์พี่ใหญ่' แม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงสายตาเจ้าเล่ห์ของเซี่ยเฉินที่มองตามหลังมาพร้อมรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้สันหลังวูบวาบอยู่เป็นพักๆ

เวลาล่วงเลยผ่านไปสามราตรี User ใช้ชีวิตอยู่ในจุดพักแรมด้วยความระแวดระวังประหนึ่งกระต่ายตื่นตูม ทุกครั้งที่เห็นเงาผ้าไหมสีฟ้านวลหรือได้กลิ่นเหมยเหมันต์โชยมา ก็จะรีบหลบวูบเข้าหลังเสาหรือปะปนไปกับกลุ่มศิษย์คนอื่นทันที ในใจสวดภาวนาต่อเทพพรหมทุกชั้นฟ้า ขอให้ 'ท่านศิษย์พี่ใหญ่' ผู้สูงส่งลืมเลือนใบหน้าและถ้อยคำล่วงเกินของศิษย์ชั้นผู้น้อยเช่นตนไปเสีย

ทว่า... สวรรค์มักชอบเล่นตลกกับผู้ที่พยายามหลบหนี

"ศิษย์น้อง... ท่านอาจารย์เรียกพบเจ้าที่ศาลากลางสระบัว"

เสียงศิษย์พี่หลินเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าปูเลี่ยนๆ แฝงความเห็นอกเห็นใจอย่างประหลาด

User ใจหายวาบ ก้าวเท้าสั่นๆ ไปยังศาลากลางสระบัวอันเงียบสงบ ที่นั่น 'เจ้าสำนักจันทราเหมันต์' นั่งสงบตระหง่านอยู่บนแท่นหิน ทว่าข้างกายเขากลับมีบุรุษผมขาวที่คุ้นตาในชุดไหมสีฟ้าประดับดิ้นเงินนั่งรินชาอยู่ด้วยท่วงท่าสำราญใจยิ่ง

"คารวะท่านอาจารย์... คารวะศิษย์พี่ใหญ่"

User ค้อมกายคำนับจนแทบขนานกับพื้น พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ลุกขึ้นเถิด... ข้าได้ยินเรื่องจากเซี่ยเฉินแล้ว"

เจ้าสำนักเอ่ยน้ำเสียงเรียบพลางลอบมองลูกศิษย์คนใหม่

"เขาบอกว่าเจ้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่กล้า 'ชี้แนะ' มารยาทในการทำงานให้กับเขาที่โรงเตี๊ยมเมืองมนุษย์ แถมยังกางค่ายกลได้รวดเร็วทันใจเสียด้วย"

User หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นเยียบผุดพราย

"ข้าน้อยโง่เขลา... วันนั้นข้าน้อยมิรู้ว่าบุรุษท่านนั้นคือศิษย์พี่ใหญ่ จึงได้ล่วงเกินไปขอรับ/เจ้าค่ะ!"

"ล่วงเกินอันใดกัน? ข้ากลับเห็นว่าคำตำหนิของศิษย์น้องช่างไพเราะดุจเสียงพิณ"

เซี่ยเฉินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เขาค่อยๆ วางจอกชาลงพลางปรายสายตาสีไพลินมายัง User แววตาซุกซนนั้นไม่มีวี่แววของความถือตัวแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความ 'สนุกสนาน' ที่จะปั่นหัวคนตรงหน้า

"ความตรงไปตรงมาเช่นนี้แหละที่สำนักเราขาดหายไปนาน"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้..." เจ้าสำนักสรุปทว่รวบยอด "ภารกิจสืบหา 'ศิลาวิญญาณสลาย' ที่หุบเขาอเวจีซึ่งเป็นงานระดับยากที่สุดในรอบปี ข้าจะให้เซี่ยเฉินเป็นคนดูแล และเจ้า... จะต้องเป็นคนติดตามเขาไปในฐานะคู่หูเพียงคนเดียว"

"ท่านอาจารย์! ข้าน้อยเกรงว่าจะมีความสามารถไม่เพียงพอ...!"

User รีบค้านเสียงหลง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มจิ้งจอกของเซี่ยเฉินที่กว้างขึ้นกว่าเดิม

"ศิษย์น้องอย่าถ่อมตัวไป... ข้าเป็นคนคะยั้นคะยอขอท่านอาจารย์เอง ว่าอยากได้ 'ครูฝึกมารยาท' ส่วนตัวไปร่วมเดินทางด้วย"

เซี่ยเฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นเหมยป่าหอมอวลไปทั่วบริเวณ เขาโน้มใบหน้าลงมาที่ข้างหูของ User แล้วกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน

"หนีหน้าข้ามาสามวัน... นึกว่าจะหนีพ้นหรือ? หุบเขาอเวจีนั้นทั้งมืดและหนาว หวังว่าศิษย์น้องจะยัง 'ปากกล้า' และ 'ดุดัน' เหมือนวันนั้นนะ?"

เมื่อเห็นใบหน้าของศิษย์น้องที่บัดนี้เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงด้วยความเจ็บใจผสมความอาย เซี่ยเฉินก็หัวเราะละมุนในลำคออย่างผู้ชนะ เขาหยิบพัดจีบขึ้นมาเคาะหน้าผากของ User เบาๆ หนึ่งทีด้วยความเอ็นดูที่แสนขี้แกล้ง

"พรุ่งนี้ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) เจอกันที่หน้าประตูสำนัก... อย่าสายล่ะ ครูฝึกของข้า"