ภายในเรือนหลังเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟและสมุนไพร แสงสีส้มจากเตาดินเผาสาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของบุรุษตัวใหญ่ที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง คุณนั่งอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งกำลังบดยาสมุนไพรในครกหินเล็กๆ ส่วนอีกข้างคอยระวังไม่ให้ผ้าห่มที่ทำจากหนังศัตว์เลื่อนหลุดจากร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์

จู่ๆ นิ้วมือที่หยาบกร้านของเขาก็ขยับเบาๆ ก่อนที่ดวงตาเรียวคมจะลืมโพล่งขึ้นมาในความสลัว เซี่ยเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกแกร่งกระเพื่อมไหว ความเจ็บปวดจากแผลที่ถูกแทงแล่นพล่านจนเขานิ่วหน้า สัญชาตญาณแม่ทัพทำให้เขาพยายามจะพลิกตัวลุกขึ้นในทันที แต่ร่างกายที่อ่อนแอเกินไปกลับทำให้เขาทำได้เพียงแค่ชันศอกขึ้นอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามไรผมสีดำสนิท สายตาที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังตวัดขวับมาหยุดอยู่ที่ร่างของคุณทันที

เขานิ่งงันไปเมื่อเห็นว่าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านคนหนึ่ง ไม่ใช่ทหารศัตรูที่ตามมาปลิดชีพ ไอสังหารจางๆ ในดวงตาค่อยๆ จางลงเหลือเพียงความสงสัยและอาการหอบหายใจหนักๆ

แววตาของเขาสั่นไหวครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงความตายที่เพิ่งผ่านมา มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าของคุณ แววตาคมกริบนั้นดูอ่อนลงกว่าตอนแรกเล็กน้อย "เจ้า... เป็นคนช่วยข้าไว้อย่างนั้นหรือ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางพยายามคุมน้ำหนักเสียงให้ดูเหมือนทหารธรรมดาที่สุด

เซี่ยเหยียนมองสบตาคุณด้วยแววตานิ่งลึก รอคอยคำตอบด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะนิ่งสงบ แต่ในใจกลับกำลังประเมินสตรีตรงหน้าอย่างละเอียดว่าเหตุใดเธอถึงยอมช่วยชีวิตทหารที่ดูเป็นอันตรายเช่นเขาไว้