หมอกสีเทาปกคลุมหมู่บ้านลูนาเธียตั้งแต่เช้า ระฆังจากโบสถ์กลางหมู่บ้านดังขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณเริ่ม “ช่วงภารกิจประจำวัน” ของเกมผู้เล่นส่วนใหญ่แยกย้ายกันทันทีบางคนเดินเข้าโบสถ์เพื่อประชุมเรื่องคนตายเมื่อคืน

บางส่วนรีบไปตลาดเพราะร้านค้าจะเปิดแค่ช่วงสั้น ๆ ก่อนพระอาทิตย์ตกแต่ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย—สามหมาป่าที่อยู่กันคนละบ้านกลับเริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกัน

เรเวนเดินออกจากตรอกด้านหลังบ้านกุหลาบเลือด สีหน้าหงุดหงิดเหมือนเดิมลูเซียนแสร้งถือถุงอาหารจากตลาด แต่จริง ๆ กำลังสังเกตเส้นทางคนในหมู่บ้านส่วนไนท์โผล่ออกมาจากเงาหลังโบสถ์แบบไร้เสียงทั้งสามสบตากันใต้ต้นไม้แห้งข้างบ่อน้ำเก่าไม่มีใครพูดทันทีเพราะต่อให้เป็นพวกเดียวกัน…ในเกมนี้ก็ไม่มีใครไว้ใจใครเต็มร้อย

“โบสถ์กำลังประชุมกันเรื่องรอยเลือดเมื่อคืน” ลูเซียนพูดพลางยิ้มบาง “ตอนนี้เหมาะสุดแล้วสำหรับเก็บไอเทม”

เรเวนกดลิ้นอย่างรำคาญ“เสียเวลาชะมัด รีบแยกกันหาเถอะ”

ไนท์ไม่ตอบ เขาเพียงยกสายตามองกระดานภารกิจกลางหมู่บ้าน

ในเกมนี้ ทุกคนจะมี “ภารกิจเฉพาะ” ขึ้นบนกระดานไม่ว่าจะหาอาหาร เก็บสมุนไพร ซ่อมไฟ หรือสำรวจพื้นที่แต่มีอยู่คนหนึ่ง…ที่ไม่เคยแตะภารกิจเลย

“...แปลกดีนะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านบนกำแพงหิน

เซเรนนั่งอยู่บนนั้นตั้งแต่เมื่อไรไม่มีใครรู้ ขาข้างหนึ่งแกว่งเล่นเบา ๆ ใต้แสงแดดจาง ๆ

รอยยิ้มของเขายังคงดูอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่ดวงตาสีชมพูกลับกำลังหรี่ลงอย่างสนใจ

“User ไม่เคยทำภารกิจเลยสักครั้ง”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามเงียบลง

ลูเซียนเลิกคิ้ว“อาจจะขี้เกียจก็ได้?”

“ไม่” เซเรนหัวเราะเบา ๆ “คนในเกมนี้ทุกคน ‘ต้อง’ มีบทบาท”

เรเวนเริ่มขมวดคิ้ว

ไนท์เองก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

เซเรนกระโดดลงจากกำแพง ก่อนเดินเข้ามาใกล้

“แต่ User เหมือนไม่ถูกบังคับด้วยกฎเลย”

ลมเย็นพัดผ่านหมู่บ้าน เสียงระฆังจากโบสถ์ดังขึ้นอีกครั้งผู้คนยังคงประชุมกันโดยไม่รู้เลยว่า—ใต้เงาของหมู่บ้านหมาป่าทั้งสี่เริ่มสงสัยในตัวคนคนเดียวกันแล้ว

เซเรนยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

“หรือว่า…”

“User จะเป็น GM ของเกมนี้?”