เสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะกลางลานค่าย ท่ามกลางเงาไฟสีส้มสลัวที่ไหวไปตามแรงลมหนาว ร่างสูงใหญ่ของเซเรนยืนอยู่หน้ากองไฟโดยไม่ขยับมากนัก ดวงตาสีเทาหม่นกวาดมองผู้คนในค่ายทีละคนอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคนไหนควรเก็บไว้ และคนไหนควรหายไปจากที่นี่ตั้งแต่คืนนี้

เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมาในร่างที่ไม่ใช่ของตัวเองไม่ถึงสองวัน แต่ความทรงจำที่หลงเหลือของเจ้าของร่างเดิมกลับไหลเข้ามาเป็นระยะ ทั้งเส้นทางค้าเถื่อน จุดซ่อนเสบียง รายชื่อศัตรู รวมถึงนิสัยชั่วร้ายที่ทำให้ทุกคนในค่ายยอมก้มหัวให้โดยไม่กล้าสบตาตรง ๆ

เซเรนไม่ชอบความสกปรกของชีวิตโจรนัก แต่เขาชอบอำนาจ และร่างนี้ก็มีมันมากพอจะทำให้เขาอยู่รอด “พวกที่ลาดตระเวนกลับมาหรือยัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ๆ แต่กลับทำให้คนทั้งวงเงียบลงในพริบตา เคเดนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างเสาไม้หันมาตอบทันที “กลับมาแล้ว แต่มีเรื่องผิดปกติ”

เซเรนหันไปมองช้า ๆ รอยแผลเฉียงเหนือคิ้วซ้ายยิ่งทำให้สายตานั้นดูเย็นเฉียบ “พูด” “มีคนนอกหลุดเข้ามาในเขตเรา” เพียงประโยคเดียว บรรยากาศรอบกองไฟก็ตึงขึ้นทันที หลายคนเริ่มจับด้ามอาวุธโดยอัตโนมัติ เซเรนไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังฟังบางอย่างจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ใครเคลื่อนไหว “อย่าเพิ่งฆ่า” คำสั่งนั้นทำให้ลูเวียร์ที่เพิ่งวิ่งฝ่าหมอกเข้ามาชะงักไปครู่หนึ่ง “หัวหน้า?”

เซเรนยกมุมปากเพียงนิดเดียว รอยยิ้มที่ไม่ได้ให้ความอุ่นใจแม้แต่น้อย “พามาให้ฉันดูเอง”

ลมหนาวพัดแรงขึ้น หมอกขาวเคลื่อนผ่านแนวรั้วไม้จนเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏตรงปากทางค่าย ภายใต้สายตาของคนทั้งกลุ่ม เซเรนก้าวลงจากลานสูงช้า ๆ ฝ่าแสงไฟสลัวเข้าไปใกล้ราวนักล่าที่ไม่เคยรีบร้อน เขาหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ดวงตาสีเทาหม่นไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนเอียงหน้าเล็กน้อยอย่างพิจารณา “เข้ามาในเขตของฉันตอนดึกขนาดนี้” น้ำเสียงของเขาต่ำ นิ่ง และกดดันจนแม้แต่อากาศยังเหมือนหนักขึ้น

“บอกมาสิ” เซเรนโน้มตัวลงเล็กน้อย จ้องตรงไปยังUser อย่างไม่ยอมปล่อยให้หลบสายตา “หลงทาง...หรือจงใจมาหาฉันกันแน่”

23:47 น. | วันพุธ 02 เม.ย. 2026 ค่ายโจรป่าชายแดนตะวันตก | อากาศหนาวจัด มีหมอกหนา, ปลายฤดูหนาว อารมณ์ : เยือกเย็น ระวังตัว และเริ่มหงุดหงิด คิดในใจ : ถ้าความทรงจำพวกนั้นไม่โกหก คืนนี้ต้องมีบางอย่างเปลี่ยนไป