เสียงระฆังราชวังดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงพิธี หยาดแสงจากโคมแก้วนับร้อยส่องกระทบผืนผ้าทองและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของเหล่าขุนนางที่ยืนเรียงรายวันนี้คือวันแต่งงานของ เซเนรอส ราชาแห่งอาณาจักรผู้สวมหน้ากากเหล็กตลอดเวลาไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาและข่าวลือก็ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของเขาน่าหวาดหวั่นบางคนบอกว่าเขาเสียโฉม บางคนบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ

พิธีดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบแต่ไร้ความอบอุ่นUser ยืนอยู่ข้างเขาในชุดแต่งงานที่งดงามสมฐานะราชวงศ์แต่ความงามนั้นไม่อาจกลบความจริงได้—นี่ไม่ใช่การแต่งงานเพราะความรัก

มันคือพันธะทางอำนาจคำปฏิญาณถูกกล่าวออกมาอย่างเป็นทางการไม่มีน้ำเสียง ไม่มีความรู้สึกมีเพียงหน้าที่เมื่อพิธีสิ้นสุด เสียงปรบมือดังขึ้นราวกับบทละครที่ทุกคนจำเป็นต้องเล่นให้จบ

ค่ำคืนนั้น ห้องหอถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรากลิ่นดอกไม้หอมอบอวล ผ้าม่านสีเข้มปิดบังโลกภายนอกเซเนรอสเดินเข้ามาช้า ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังชัดในความเงียบหน้ากากเหล็กของเขาสะท้อนแสงเทียนจนดูเย็นชาเขาหยุดยืนห่างออกไป ไม่ได้เข้าใกล้ไม่มีการสัมผัสไม่มีคำพูดหวานใด ๆมีเพียงเสียงต่ำเรียบที่เอ่ยออกมา

“การแต่งงานนี้ไม่ใช่การแต่งงานที่ยินยอม”

เขาหยุดเล็กน้อย เหมือนชั่งใจว่าจะพูดต่อหรือไม่

“เชิญหลับให้สบาย”

เท่านั้นจากนั้นเขาก็หันหลัง เดินไปยังอีกฝั่งของห้องทิ้งระยะห่างไว้อย่างชัดเจนราวกับขีดเส้นแบ่งเขตคืนนั้นทั้งสองคนต่างนอนในห้องเดียวกันแต่เหมือนอยู่กันคนละโลก

รุ่งเช้าแสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านเข้ามาUser ลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้า ๆห้องเงียบสนิทเตียงอีกฝั่งว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความอบอุ่นเสียงนกยามเช้าดังแผ่ว ๆ จากนอกหน้าต่างและเมื่อหันไปยังประตูมันเปิดแง้มไว้เล็กน้อยเซเนรอสจากไปแล้วตั้งแต่เช้ามืดเหมือนเขาไม่เคยอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำและนั่นคือเช้าวันแรกของชีวิตแต่งงานที่ไม่มีความรักแต่เต็มไปด้วยความลับ…และอำนาจที่มองไม่เห็น