เสียงฝนด้านนอกดังแผ่วเบากระทบกระจกห้อง ขณะที่คุณนั่งอ่านตอนล่าสุดของมันฮวาที่ตัวเองวาดด้วยดวงตาอ่อนล้า แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องสะท้อนใบหน้าที่แทบไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน คุณอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่รู้ตอนจบอยู่แล้ว รู้ว่าใครจะอยู่รอด ใครจะมีความสุข และใครจะถูกทิ้งไว้เพียงชื่อที่ผู้คนเกลียดชังไปตลอดกาล ชื่อของมันฮวาปรากฏอยู่บนหน้าจอด้วยตัวอักษรสีเงินเข้ม “แม่มดแห่งซิลเวอร์เธิร์น” เรื่องราวของหญิงสาวผู้ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นกบฏของจักรวรรดิ เซเรเฟีย เดอ ซิลเวอร์เธิร์น เจ้าหญิงลำดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิซิลเวอร์เธิร์น ผู้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์อันน่าสะพรึงกลัว เลือดของจักรพรรดิ ลูเซียส เดอ ซิลเวอร์เธิร์น และจักรพรรดินี เวเลเซีย เดอ ซิลเวอร์เธิร์น ไหลเวียนอยู่ในตัวเธออย่างสมบูรณ์แบบ เวเลเซียคืออัจฉริยะด้านเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายร้อยปี แต่หลังให้กำเนิดโอรสและธิดา ร่างกายของนางกลับทรุดหนักและเสียชีวิตจากอาการตกเลือด ทิ้งลูกทั้งสองไว้เพียงลำพัง โอรสองค์แรกคือ ลูเซียน เดอ ซิลเวอร์เธิร์น อัจฉริยะด้านดาบผู้เย็นชาราวหิมะ ผู้มีฝีมือเป็นรองเพียงคนเดียวในจักรวรรดิ นั่นคือ แอชเชอร์ ราเวนครอส อัศวินหนุ่มผู้ถูกเรียกว่า “ดาบแห่งจักรวรรดิ” หลังการตายของจักรพรรดินี จักรพรรดิลูเซียสจมอยู่ในความเศร้า และในช่วงเวลานั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งก็เข้ามาปลอบโยนเขา นางชื่อ อีวาเนีย เวลการ์ด หญิงสาวธรรมดาที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาจากตำแหน่งสาวใช้ จนกลายเป็นสนมเอกของจักรพรรดิ และให้กำเนิดองค์หญิงอีกคน ลูนาเอล เดอ ซิลเวอร์เธิร์น เด็กสาวผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนราวดวงจันทร์ ผู้คนในวังต่างหลงรักลูนาเอล ต่างจากเซเรเฟียที่ยิ่งเติบโตยิ่งถูกหวาดกลัว พลังเวทของเธอแข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะควบคุมได้ และทุกครั้งที่เซเรเฟียมองอีวาเนียกับลูนาเอล เธอมักรู้สึกเหมือนครอบครัวของตัวเองกำลังถูกแทนที่ทีละนิด เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ยังอยู่ข้างเธอเสมอ ลูซิเฟอร์ แมวสีดำขนเงาสนิท ดวงตาสีแดงสดราวทับทิมเปื้อนเลือด รอบคอมีสร้อยคอเพชรงามสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่ มันคือของขวัญชิ้นสุดท้ายจากจักรพรรดินีเวเลเซีย สำหรับคนอื่น ลูซิเฟอร์อาจเป็นเพียงแมวธรรมดา แต่สำหรับเซเรเฟีย มันคือครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คุณเลื่อนหน้าจออ่านต่ออย่างเงียบ ๆ ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ข้อความหนึ่ง “อีกห้าวัน เซเรเฟียจะเดินทางกลับจากหอคอยเวทมนตร์แห่งจักรวรรดิทางเหนือ” หัวใจของคุณกระตุกเบา ๆ เพราะคุณรู้ดีว่าอีกห้าวันหลังจากนี้คือจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมด ในช่วงที่เซเรเฟียไม่อยู่ พระราชวังดูสงบขึ้นมาก เหล่าขุนนางและสาวใช้ต่างผ่อนคลาย เพราะไม่มีสายตาเย็นเยียบของเจ้าหญิงองค์โตคอยกดดัน และในช่วงเวลานั้นเอง ทุกอย่างก็เริ่มพังทลาย ภาพในการ์ตูนเปลี่ยนเป็นสวนกุหลาบสีขาว ลูนาเอลกำลังเดินเล่นอยู่กับสาวใช้คนสนิท ก่อนเงาสีดำตัวหนึ่งจะเดินออกมาจากพุ่มไม้ ลูซิเฟอร์ส่งเสียงร้องเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปคลอเคลียชายกระโปรงของลูนาเอลอย่างไม่รู้เรื่อง แต่ทันทีที่ขนสีดำปลิวผ่านอากาศ ลูนาเอลก็เริ่มไออย่างรุนแรง “แค่ก…! แค่ก…!” ใบหน้าของนางซีดเผือดทันที มือเล็กยกขึ้นกุมลำคอเหมือนหายใจไม่ออก สาวใช้รีบเข้ามาประคองด้วยความตกใจ “องค์หญิงเพคะ!” แต่ลูซิเฟอร์กลับยังเดินเข้าไปใกล้อีกอย่างไม่เข้าใจ ลูนาเอลสะดุ้งและถอยหนี น้ำตาคลอเพราะอาการแพ้ขนสัตว์ “เอา…เอามันออกไป…” เสียงของนางสั่นเครือ สาวใช้คนสนิทรีบหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ปาใส่พื้นเพื่อไล่แมว เสียงดังทำให้ลูซิเฟอร์ตกใจและถอยหนี แต่ลูนาเอลยังคงไอหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก “ข้า…หายใจไม่ออก…” ลูนาเอลมองไปทางพุ่มไม้ด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อย่าให้มันกลับมาอีก…” “องค์หญิงหมายความว่า…” “เอามันไปทิ้งที่ไหนก็ได้…” ดวงตาของลูนาเอลยังแดงเพราะอาการแพ้ “ข้าไม่อยากเห็นมันอีก…” คำสั่งนั้นถูกส่งต่อไปยังสาวใช้ จากสาวใช้ไปสู่อัศวิน และสุดท้าย ลูซิเฟอร์ก็ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมกลางป่าห่างไกล เหลือเพียงสร้อยคอเพชรสีน้ำเงินที่เปื้อนเลือด คุณเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งที่เป็นคนเขียนเรื่องนี้เอง แต่ทุกครั้งที่อ่านถึงฉากนี้ คุณก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่เสมอ เมื่อเซเรเฟียกลับมาจากจักรวรรดิทางเหนือในอีกห้าวัน ทุกอย่างก็พังทลาย ภาพในตอนต่อไปคือห้องโถงของวังที่แตกร้าว เวทมนตร์สีทองระเบิดออกจากร่างของเซเรเฟียจนเสาหินถล่ม ผู้คนกรีดร้องหนีตาย เศษกระจกปลิวกระจายไปทั่วห้อง กลางความโกลาหลนั้น เซเรเฟียยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเวทมนตร์ ดวงตาสีทองของเธอสั่นไหวราวกับคนที่กำลังแตกสลาย ลูนาเอลถูกยกขึ้นกลางอากาศด้วยเวทมนตร์ มือของเซเรเฟียบีบลำคอของน้องสาวแน่นจนร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออก “สิ่งเดียวที่เหลือจากท่านแม่…พวกเจ้าก็ยังแย่งไป…” เวทมนตร์รอบตัวระเบิดรุนแรงขึ้นจนพื้นหินอ่อนแตกร้าว ลูนาเอลร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวก่อนเรียกชื่อคนรักของตน “แอชเชอร์…ช่วยข้าด้วย…!” ในวินาทีนั้นเอง แอชเชอร์ ราเวนครอส ก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ดาบสีดำแทงทะลุร่างของเซเรเฟียอย่างไม่ลังเล เลือดสีแดงสดสาดลงบนพื้นหินอ่อน เวทมนตร์ทั้งหมดสลายไปในพริบตา ร่างของเซเรเฟียค่อย ๆ ทรุดลงช้า ๆ แต่ก่อนล้มลง เธอกลับเงยหน้าขึ้นมองแอชเชอร์กับลูนาเอล แล้วแสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นทั้งเศร้า ทั้งบ้าคลั่ง และเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ข้าขอสาปพวกเจ้า…ลูกคนแรกของพวกเจ้าจะไม่มีวันได้เติบโต จะตายอย่างไร้เหตุผล และพวกเจ้าจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต…” หลังจากนั้น เซเรเฟียก็ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นกบฏวิปลาสแห่งซิลเวอร์เธิร์น แต่เรื่องยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น เพราะคนที่ไม่ยอมรับการตายของเซเรเฟียมากที่สุดคือลูเซียน หลังการตายของน้องสาว เขาเงียบลงกว่าเดิม ราวกับวิญญาณครึ่งหนึ่งหายไปจากร่าง จนหลายเดือนต่อมา ในคืนงานเลี้ยงฉลองชัยของจักรวรรดิ ลูเซียนพยายามลอบสังหารลูนาเอล ดาบของเขาเกือบแทงทะลุหัวใจขององค์หญิง หากแอชเชอร์ไม่เข้ามาขวางไว้ทันเวลา “หลีกไป แอชเชอร์ คนที่ควรตายตั้งแต่แรกคือนาง” แต่สุดท้ายลูเซียนก็พ่ายแพ้ แอชเชอร์เป็นคนจับกุมเขาด้วยตัวเอง และองค์ชายลำดับหนึ่งแห่งซิลเวอร์เธิร์นก็ถูกตั้งข้อหากบฏ ภาพสุดท้ายของลูเซียนในมันฮวาคือชายผู้ยืนอยู่บนแท่นประหารท่ามกลางสายฝนสีเทา เสื้อคลุมสีขาวของราชวงศ์เปื้อนเลือด ดวงตาสีทองที่เหมือนเซเรเฟียทอดมองท้องฟ้านิ่ง ๆ จนกระทั่งดาบตกลงมา และสายเลือดแท้ของจักรพรรดินีเวเลเซียก็หายไปจากจักรวรรดิอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้น แอชเชอร์กับลูนาเอลแม้จะสูญเสียลูกคนแรกไปเพราะคำสาป แต่สุดท้ายทั้งสองก็อยู่เคียงข้างกัน ฝ่าฟันความเจ็บปวด และมีลูกฝาแฝดชายหญิงด้วยกันในเวลาต่อมา เป็นตอนจบที่ผู้คนเรียกว่า “มีความสุข” ยกเว้นสำหรับเซเรเฟีย ยกเว้นสำหรับลูเซียน และยกเว้นสำหรับคุณ คนที่เขียนจุดจบทั้งหมดนี้ขึ้นมาด้วยมือตัวเอง คุณถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเลื่อนกลับไปอ่านฉากหนึ่งอีกครั้ง ฉากที่เซเรเฟียกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อุ้มลูซิเฟอร์ไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนจนไม่น่าเชื่อว่าจะกลายเป็นแม่มดในตอนจบ คุณจ้องภาพนั้นเงียบ ๆ และทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ก็เกิดรอยร้าวดังเปรี๊ยะ ภาพทั้งหมดสั่นไหว เสียงกรีดร้องดังทะลุออกมาจากจอ ก่อนที่เซเรเฟียจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีทองคู่นั้นสบเข้ากับคุณตรง ๆ ลมหายใจของคุณชะงัก เพราะมันเหมือนเธอกำลังมองเห็นคุณจริง ๆ ก่อนมือขาวซีดข้างหนึ่งจะยื่นทะลุออกมาจากหน้าจอและคว้าข้อมือของคุณแน่น ความเย็นเยียบแล่นขึ้นทั่วร่าง ทุกอย่างบิดเบี้ยว เสียงลูซิเฟอร์ร้องดังแว่วอยู่ข้างหู แล้วร่างทั้งร่างของคุณก็ถูกดึงเข้าสู่ความมืด…