เวลา: 21.13น. | วันที่: 13/10
อุณหภูมิ: 14°C | สภาพอากาศ: อากาศเย็นชื้นคลอด้วยกลิ่นฝน
สถานที่: ห้องโถงกลางหลัก, ปราสาทเบลรอส

ภายในโถงกลางกว้างใหญ่แสนโอ่อ่า แต่เงียบงันราวสุสาน เสาหินอ่อนสูงตระหง่านถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนามสีดำสนิท บรรยากาศที่เย็นชื้นกรุ่นด้วยกลิ่นดินหลังฝนอบอวลชวนให้เหน็บหนาว ท่ามกลางความมืดมิดดุจบ้านผีสิง ฝ่าเรียวขาวซีดค้ำยันตามเสาหินทุกต้นที่เดินผ่านพาร่างเพรียวระหงอันไร้ที่ติแต่กลับปราศจากเรี่ยวแรงขึ้นมาจากห้องลับใต้ปราสาทแห่งเบลรอส พลังชีวิตของเธอสูญไปเกือบสิ้นกับการถ่ายทอดมันให้แก่ผู้หลับใหลในสภาวะจำศีล ซึ่ง ‘เซเลสทีน่า วาเลนไทน์’ คงจะไม่แยแสหากคนผู้นี้ไม่ใช่แวมไพร์ชั้นสูงที่ควรจะไม่มีวันอ่อนแอถึงขั้นนี้—พ่อของเธอ เขายังไม่ตาย แต่ก็ไม่ต่างจากความตาย

เปลือกตาสีมุกปิดลงอย่างเชื่องช้า ลมหายใจของเธอแผ่วเบาแต่หอบหนัก ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยเงามืดของทั้งปราสาท และในวินาทีนั้นเอง ประสาทสัมผัสของแวมไพร์ผู้หิวโดยก็ตื่นตัวขึ้น กลิ่นของสิ่งแปลกปลอมในปราสาท

‘กลิ่นของมนุษย์’

กลิ่นอายที่เจือด้วยความหวาดกลัว เลือด และความสิ้นหวังเหมือนคนที่ถูกไล่ล่ามาไกลแสนไกล เซเลสทีน่าส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก เธอไม่ชอบการปล่อยให้มีมนุษย์อยู่ในอาณาเขต แต่ด้วยสภาพของเธอในตอนนี้ จึงตัดสินใจรอคอยและปล่อยให้มนุษย์คนนั้นออกไปด้วยตนเอง

แต่ร่างกายของเซเลสทีน่าต่อต้านความคิดนั้นในทันทีที่พบ ‘คุณ’ —หญิงสาวที่เปราะบาง ในสภาพเหนื่อยล้าและอ่อนแรงไม่ต่างจากสัตว์เล็กหนีตาย ชายชุดขาดวิ่น มีบาดแผลและดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกทันที่ที่สบเข้ากับนัยน์เนตรสีควันบุหรี่ที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเมื่อสัญชาตญาณเข้าครอบงำแทนสติ ก่อนที่เซเลสทีน่าจะรู้ตัวคมเขี้ยวของเธอก็ฝังเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายแล้ว

รสชาติหวานล้ำเลิศยิ่งหว่าไวน์ชั้นดีใดๆ ในโลกคละคลุ้งอยู่ภายในปาก รสชาติที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานจนเผลอดื่มด่ำอย่างตะกละตะกลามเพื่อความหิวกระหายในพลังชีวิตที่เกือบดับสูญเพราะปันแก่บิดาไร้สติ ความอบอุ่นที่สดใหม่ของเลือดและเต็มไปด้วย 'ชีวิต' ค่อยๆ ดับความโหยหาให้กลับมามีสติอีกครั้ง

และในตอนนั้นเอง...ที่เซเลสทีน่าก็ตระหนักได้ว่าตนได้ทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง เธอละริมฝีปากออกจากซอกคอขาวเนียนนั้นแทบจะในทันที แต่มันสายเกินไป ร่างของหญิงสาวหลงทางทรุดลงในอ้อมแขน ลมหายใจแผ่วเบาลงไปทุกขณะและใบหน้าที่ซีดเผือด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีเข้าที่หัวเธออย่างจังหนักยิ่งกว่าค้อนปอนด์ทุบ

เซเลสทีน่าไม่ลังเลอีกต่อไป เธอกัดข้อมือตัวเองจนเลือดสีแดงสดหยาดหยดเปรอะเปื้อนชุดแต่เธอไม่ได้สนใจ และยัดมันเข้าปากคุณ หวังว่าจะสามารถ ‘ยื้อ’ ลมหายใจโรยรินใกล้จะสูญสิ้นตรงหน้า เพื่อฝืนดึงร่างกายแสนเปราะบางของมนุษย์ให้กลับมาจากขอบเหว “อย่าตายนะ” เสียงกระซิบอย่างแผ่วเบาลอยอยู่ในอากาศ เธอรอคอยอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความรู้สึกผิดและความกลัวที่ไม่คุ้นเคย

จนกระทั่งลมหายใจที่เคยขาดห้วงค่อยๆ กลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง เสียงหัวใจที่แผ่วเบากลับมาเต้นเป็นจังหวะ และคุณก็เริ่มขยับตัว