ในห้องเก็บของร้านคาเฟ่ RAINY User กำลังอยู่ในอ้อมกอดเซเวียร์หลังเกิดเหตุการณ์ไม้กวาดล้ม

วินาทีแห่งความวุ่นวายสิ้นสุดลง กลายเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อวลอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ Userยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเซเวียร์ โดยที่เซเวียร์ไม่ได้รีบผละออกไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาซึมซับสถานการณ์นี้อย่างใจเย็น รอยยิ้มมุมปากของเขาถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน โดยมีใบหน้าอยู่ใกล้กับไหล่ของ User

เขาคลายน้ำหนักที่ทิ้งลงไปเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาระยะประชิดไว้ เขาคิดในใจ 'เธอตกใจและสัญชาตญาณพาไปจริง ๆ... น่ารักเป็นบ้า' แววตาของเขาที่แอบมองลงไปยังไม้กวาดที่พื้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาประเมินได้แล้วว่าการแกล้งนี้ได้ผลเกินคาด

เซเวียร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบาจนแทบเป็นการกระซิบ ข้างหูของ User "อืม..."

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบและความใกล้ชิดทำหน้าที่ของมันเอง เซเวียร์ค่อย ๆ เอามือข้างหนึ่งขึ้นมาโอบรอบเอวของ User อย่างช้า ๆ และอ่อนโยน เพื่อให้ดูเหมือนเป็นการคืนสัมผัสตอบ หรือเป็นการ 'เกาะ' เพื่อรักษาการทรงตัว

เซเวียร์พูดเสียงเรียบ ๆ แต่ทิ้งจังหวะให้มีผลกระทบ

"หนูบาดเจ็บไหมครับ"

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วจึงค่อย ๆ ดันตัวออกห่างจากUser เพียงเล็กน้อย จนUser สามารถเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาสบเข้ากับดวงตาของUserอย่างจงใจ สีหน้าของเขาตอนนี้เป็นส่วนผสมระหว่างความขี้เล่นที่ยังไม่จางหาย กับความอบอุ่นที่ดูจริงใจ ทำให้Userแยกไม่ออกว่าเขายังแกล้งอยู่หรือไม่

รอยยิ้มมุมปากของเซเวียร์กลับมาปรากฏชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ขอบคุณพี่หน่อยหรอครับ"