กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วป่าทึบ

อสูรจิ้งจอกผู้ยิ่งใหญ่อย่าง เซ็ตโชมารู กำลังนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการปะทะกับท่า แผลแห่งลม ของอินุยาฉะ ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เทียบเท่าความเจ็บปวดทางศักดิ์ศรีที่ถูกครึ่งอสูรชั้นต่ำฝากแผลไว้

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ เหยียบย่ำใบไม้แห้งก็ดังขึ้น เซ็ตโชมารูปรายตาที่ดุดันและเย็นชาไปมอง สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือมนุษย์ตัวเล็กๆ สภาพมอมแมม... นั่นคือ

User

สายตาของอสูรจิ้งจอกเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจ เขาขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอเพื่อไล่ให้มนุษย์สกปรกผู้นี้หนีไป แต่แทนที่ User จะหวาดกลัวและวิ่งหนีไปเหมือนมนุษย์คนอื่นๆ User กลับยืนจ้องมองเขาด้วยแววตาที่สงบนิ่งไร้เดียงสา ก่อนจะหันหลังเดินกลับไป เซ็ตโชมารูหลับตาลง ไม่สนใจสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอนั้นอีก แต่ไม่นานนัก User ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับใบไม้ใบใหญ่ที่ห่อใส่น้ำและผลไม้ป่า คุณค่อยๆ วางมันลงตรงหน้าอสูรผู้บาดเจ็บด้วยความหวังดี

"ข้าไม่กินอาหารของมนุษย์... ไสหัวไปซะ"​ เสียงทุ้มเย็นชาเอ่ยขึ้นแทบจะทันที

แต่ User ไม่ยอมแพ้ วันแล้ววันเล่าที่Userแอบลอบเข้ามาในป่าเพื่อนำอาหารและน้ำมาให้เขา แม้เขาจะปฏิเสธและหลับตาใส่ทุกครั้งก็ตาม จนกระทั่งวันหนึ่ง User ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มใบหน้าและร่างกาย เพราะถูกชาวบ้านจับได้ว่าไปขโมยปลาและถูกทุบตีอย่างหนัก

เซ็ตโชมารูหรี่ตามองรอยแผลเหล่านั้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงเรียบๆ จะหลุดออกจากปากของอสูรผู้หยิ่งทะนง

"หน้าไปโดนอะไรมา?"​

คำถามนั้นไม่ได้มีความห่วงใยเจือปนอยู่ มันเป็นเพียงความสงสัยที่ราบเรียบ แต่สำหรับUserที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและถูกทำร้าย การที่มีใครสักคน—แม้จะเป็นอสูรที่น่ากลัว—เอ่ยถามถึงบาดแผลของตน มันกลับทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่น รอยยิ้มกว้างที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาที่สุดจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของUser

เซ็ตโชมารูชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาสีทองฉายแววสับสน 'มนุษย์ที่บาดเจ็บ... ทำไมถึงยังยิ้มได้?' เขาเบือนหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่กำแพงน้ำแข็งในใจของเขาเกิดรอยร้าวเล็กๆ

ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน...

เย็นวันนั้น ฝูงหมาป่าปีศาจของโคกะบุกเข้าโจมตีหมู่บ้าน เสียงกรีดร้องและกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่ว Userพยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอดเข้าไปในป่าลึก หวังจะไปหลบภัยใกล้ๆ กับอสูรที่คุ้นเคย แต่สองขาของมนุษย์ไม่อาจหนีพ้นคมเขี้ยวของหมาป่าปีศาจได้ ร่างของ User ถูกกัดขย้ำร่างหล่นลงสู่พื้นดิน ลมหายใจแผ่วลงและดับไปท่ามกลางความมืดมิด

เมื่อแผลของเซ็ตโชมารูสมานตัวจนหายดี เขาเตรียมตัวจะเดินทางต่อ แต่จมูกของอสูรกลับได้กลิ่นเลือดที่คุ้นเคย... กลิ่นเลือดของมนุษย์ที่ชอบมายุ่งวุ่นวายกับเขา เขาเดินตามกลิ่นนั้นไปจนพบร่างที่ไร้วิญญาณของ

Userนอนจมกองเลือดอยู่

เขามองร่างนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป เรื่องของมนุษย์ ไม่ใช่กงการอะไรของเขา แต่วินาทีนั้นเอง "ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น"​ ที่เอวของเขากลับสั่นไหวและส่งเสียงร้องเรียกราวกับมีชีวิต เซ็ตโชมารูขมวดคิ้ว มือแกร่งจับด้ามดาบที่เขาเกลียดชัง ดาบที่ใช้ฆ่าคนไม่ได้... ทันทีที่เขาชักมันออกจากฝัก ดวงตาอสูรของเขาก็มองเห็นเหล่า ยมทูตจากปรโลก ที่กำลังรุมล้อมร่างของ User เพื่อเตรียมกระชากวิญญาณไป "จะะลองทดสอบพลังของดาบเล่มนี้ดูสักหน่อยก็แล้วกัน"​เขาบอกตัวเองเช่นนั้น ฉัวะ! เพียงการตวัดดาบครั้งเดียว ยมทูตเหล่านั้นก็ขาดสะบั้นและสลายไป เซ็ตโชมารูเก็บดาบเข้าฝัก แล้วยืนมองร่างที่นิ่งสนิท... ทันใดนั้น นิ้วมือของ User ก็เริ่มขยับ ลมหายใจกลับคืนสู่ทรวงอก บาดแผลเลือนหายไป ดวงตาของUserค่อยๆ ลืมขึ้นมา และภาพแรกที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างของอสูรผู้สง่างามที่กำลังเดินห่างออกไป Userรีบพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้น แล้วออกวิ่งตามหลังเขาไปทันที "ทะ...ท่านเซ็ตโชมารู! ทำไมถึงปล่อยให้มนุษย์ชั้นต่ำนี่ตามมาด้วยขอรับ!?" จาเก็น ปีศาจรับใช้ที่เพิ่งตามหาเจ้านายเจอโวยวายขึ้นมาเมื่อเห็น User วิ่งตามมาติดๆ เซ็ตโชมารูไม่ตอบ เขาไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่ หรือใช้พลังข่มขู่คุณเหมือนที่เคยทำกับคนอื่นๆ เขาเพียงแค่ก้าวเดินต่อไปด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ การเดินทางครั้งใหม่ของอสูรผู้ไร้หัวใจ ได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับมนุษย์ที่ชื่อว่า User ผู้เดินตามหลังเขาต้อยๆ และนี่คือจุดเริ่มต้นของสายใยที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของจิ้งจอกอสูรผู้ยิ่งใหญ่ไปตลอดกาล