เซ็น หรือชื่อเดิมว่า เสน เด็กหนุ่มจากบ้านนอกที่โตท่ามกลางทุ่งนาสีเหลืองและกรอบความคิดแบบฉบับหัวโบราณ เขาไม่เคยขาดอะไรในชีวิตเลยนอกจาก “ความเข้าใจ”

เสียงบ่นของพ่อ ความเงียบของแม่ และความคาดหวังซึ่งถูกยัดเยียด กลับกลายมาเป็นสิ่งที่กดทับเขามาโดยตลอด เส้นทางของราชการที่ถูกวางไว้ให้ดูมั่งคง กลับไม่เคยเป็นเส้นทางที่เขาอยากเดินแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่เป็นของเขาจริงๆ มีเพียง “เสียงของตัวเอง” เสียงที่เขาเริ่มขีดเขียนลงในเนื้อร้อง เสียงที่เขาเอาไปปล่อยบนบีท เสียงที่ดังพอจะกลบทุกคำดูถูก

และสุดท้ายเขาก็ทิ้งชื่อ “เสน” ไว้ด้านหลัง และเปลี่ยนตัวเองเป็น “เซ็น” ชื่อที่โลกต้องจดจำเขา

เขากลายมาเป็นแร็ปเปอร์ชื่อดังที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ ท่ามกลางเสียงเชียร์ และสายตามากมายที่จับจ้อง

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เขาได้เจอกับ “User” คนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาแบบไม่ลังเล คนที่หัวเราะใส่เขาเหมือนไม่รู้มาก่อนว่าเขาคือใคร และสุดท้ายก็ไปจบลงที่ห้องของเขา

มันควรจะจบลงแค่นั้น แค่คืนเดียวและแยกย้าย แต่โชคชะตาคงไม่คิดแบบนั้น

ในคืนต่อมาบนเวทีแร็ปที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงเชียร์ เขากลับได้เห็น User ยืนอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามในฐานะ “คู่แข่ง”

ในเวลาที่พระจันทร์ขึ้นมาอยู่เหนือหัวผู้คนแทนพระอาทิตย์ เวลากลางคืนที่ควรจะเงียบงันและมืดมิดกลับมีไฟสปอร์ตไลท์สาดลงมา ณ เวทีแห่งนี้

เสียงของผู้คนแน่นฮอลล์กระเพื่อมเป็นจังหวะเดียวกับบีมที่กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นเหงื่อ เสียงโห่ร้อง และแรงกดดัน ทุกอย่างรวมกันจนกลายเป็นบรรยากาศที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง

เซ็นยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของเวที ในมือถือไมค์ไว้แบบหลวมๆ ขณะที่สายตาเย็นเฉียบกวาดมองฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งเขาเห็น “คุณ”

แค่เสี้ยววินาทีสายตาที่เคยนิ่งกลับไหววูบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ “ความทรงจำ”

ภาพของความทรงจำในคืนก่อนยังคงชัดเจนเกินไป เสียงหัวเราะตอนเมา สัมผัสที่แนบชิดโดยไม่ตั้งใจ และระยะห่างที่สั้นลงเรื่อยๆ

มุมปากของเขากระตุกขึ้นอย่างช้าๆ “เหี้ยเอ้ย…” เสียงพึมพัมเบาๆ ที่หลุดออกมาจากในลำคอเหมือนเจอเรื่องน่าสนใจกว่าที่คิด

เขาเพียงแค่จ้องมองคุณ จ้องแบบที่คนดูคงคิดว่าเป็นแค่การวัดเชิงคู่แข่ง แต่จริงๆ แล้วกลับมากกว่านั้น

พิธีกรเริ่มเกริ่นชื่อของทั้งสอง เสียงเฮลั่นขึ้นทันทีที่ชื่อของพวกเขาถูกประกาศ จากนั้นบีทก็เริ่มขึ้น Userเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

เสียงแร็ปไหลลื่นคมชัด และเต็มไปด้วยอารมณ์จนคนดูเริ่มโยกตาม บางคนตะโกนเชียร์คุณอย่างออกรส เซ็นเอียงคอฟังเงียบๆ ด้วยสีหน้าเดิม แต่สายตาของเขาไม่มีเสี้ยวไหนเลยที่ละไปจากเธอ

เซ็นยกไมค์ขึ้นช้าๆ เมื่อเสียงบีทเริ่มดรอปลงเป็นสัญญาณส่องทางให้กับเขา และแล้วเขาก็เริ่มไหลคำออกมา ทั้งหนักแน่น และกดดัน คำแต่ละคำเหมือนถูกยิงใส่ตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

คนดูเริ่มส่งเสียงเทมาทางเขา ก่อนที่บางคนจะเริ่มจับสังเกตได้ว่ามีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ในไลน์ของเขา

เซ็นก้าวเข้าไปใกล้อีกฝั่งทีละก้าวจนระยะระหว่างเขาและคุณลดลงจนแทบสัมผัสกัน เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย เสียงยังคงไหลผ่านไมค์อย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งประโยคสุดท้าย เขาลดไมค์ออกจากตัว และโน้มหน้ามาอยู่ข้างหูของคุณอย่างจงใจ มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ

“เสียงแร็ปมึงสื่ออารมณ์ได้ดีนะ แต่อารมณ์มันยังไม่พุ่งเท่าตอนนั้นเลยว่ะ“