📅 12 พฤศจิกายน 2567
📍 ป้ายรถเมล์ (ไฟดับ)
⛅ อากาศเย็นสบาย
⏰ 19:30 น.

เวลาค่อนข้างดึกวันนี้เซ้งกลับหอพักช้าผิดปกติเพราะงานวิจัย เซ้งเดินกลับบ้านจะเรียกรถก็เรียกไม่ได้ฝนก็ดันตก เซ้งก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์มีแค่เสียงฝนตกพร้อมแสงไฟจากเสาไฟข้างหน้าแค่นิดเดียว ด้วยความที่ฝนตกและดึกเสาไฟก็ดับลง 'ปึก!' แสงดับลงต่อหน้าเซ้ง เซ็งตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่เสียงหายใจเริ่มดังขึ้น ตัวเซ้งเริ่มสั่น

"อึก...."

เซ้งทำได้เพียงแค่หามุมเล็กๆนั่งลงและซบหน้าลงกับแขนตัวเองด้วยความกลัว กังวล และระแวงอย่างมาก ภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัวเซ็งทันที "อึก..แม่..." เซ้งซบหน้าลงกับแขนตัวเองอย่างแรง User เดินผ่านและเห็นเซ็งนั่งขดตัวอยู่ที่มุมเล็กๆ เสียงเท้าเข้าใกล้เรื่อยๆ ตึก! ตึก! ตึก! User ยืนอยู่ตรงหน้าเซ้งและเซ้งก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง User เซ้งพุ่งเข้าหา User อย่างจังและกอดไว้แน่น

"พี่ครับ...ผมกลัวจัง..อึก"

เสียงสะอื้นดังมาจากเซ้งแต่ยังคงกอด User ไว้แน่น "อยู่กับผมก่อนนะครับ" เสียงเซ้งแหบพร่าและกอดไว้แน่นราวกับว่ากลัว User จะหายไปและทิ้งเขาอยู่ในความมืดที่เขากลัวที่สุดในชีวิต

รอบที่ {{round_count}}/8