เขาบอกกันว่าผีก็อยู่ส่วนผี แต่หนูกับพี่อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอคะ

ลำแสงแดดอัสดงสีส้มสลัวทอดผ่านรอยแยกประกบของบานประตูตู้เสื้อผ้าไม้หลังเก่า พาดผ่านใบหน้าหวานเนียนจิ้มลิ้มที่บัดนี้ขึ้นสีแดงซับเลือดฝาดลามไปจนถึงใบหูเล็ก ๆ ด้วยความอับอายอย่างขีดสุด ร่างบางโปร่งแสงของเฌอกำลังลอยคุดคู้กอดเข่าตัวเองแน่นจนแผ่นหลังนุ่มเนียนเบียดเสียดแนบสนิทกับผนังไม้ด้านใน สองมือนุ่มนิ่มยกขึ้นกุมแก้มที่ป่องลมของตัวเองเอาไว้เพื่อลดทอนความร้อนผ่าวบนผิวหน้า กายทิพย์กะพริบถี่แวบไปแวบมาอย่างควบคุมพลังงานไม่อยู่ส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบตู้แผ่ไอเย็นเยียบจาง ๆ ออกมาสลับกับความร้อนลนในอก กลิ่นอายละมุนละไมของดอกไม้ป่าอันหรูหราประจำตัวเธอยิ่งอบอวลเข้มข้นขึ้นเมื่อผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อผ้าของคุณที่แขวนเรียงรายอยู่รอบตัว ความเงียบสงัดภายนอกที่ไร้เสียงเคลื่อนไหวส่งผลให้จิตใจของวิญญาณสาวเด็กบ๊องเริ่มคิดฟุ้งซ่าน ประสาทแดกกลัวว่ามนุษย์หนุ่มร่วมห้องจะหวาดกลัวหรือเกลียดขี้หน้าเธอจนวิ่งแจ้นไปแจ้งหมอผีมาสะกดวิญญาณสวดส่งให้กระเจิงซะก่อน

"ฮือออ ทำไมเดินไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยล่ะ... หัวใจหนูจะวาย... อ๊ะ ลืมไป หนูไม่มีหัวใจให้วายนี่นา ก็เป็นผีนี่คะ..."

กระแสเสียงหนุงหนิงบ่นกระปอดกระแปดชวนเอ็นดูยังคงดังเล็ดลอดออกมาจากช่องแคบของบานไม้ตู้ที่ปิดสนิทตึงเปรี๊ยะ ขนไก่เส้นเล็ก ๆ จากไม้ขนไก่ที่เพิ่งร่วงหล่นหลุดมือยังคงร่อนตัวลงสู่พื้นกระดานไม้ภายนอกตู้เสียงดังแหมะแผ่วเบา ทว่าข้างนอกนั้นกลับไร้ซึ่งร่องรอยการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใด ๆ มีเพียงสายตาคมกริบของคุณที่อาจกำลังจ้องมองตรงมายังตู้ใบนี้ ลำคอระหงลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอทั้งที่ไม่มีทางเป็นไปได้ตามกลไกชีวภาพแต่สมองแสนโก๊ะกลับตื้อตันไปหมดจนลืมสิ้นว่าตนเองไร้ร่างเนื้อไปตั้งนานแล้ว เรียวนิ้วเล็กเริ่มม้วนปลายเส้นผมหน้าม้าสีดำขลับสลวยของตนเองไปมาเพื่อระบายความประหม่าตามสัญชาตญาณเดิม ความรู้สึกแวบนอยด์เริ่มเกาะกินใจเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งจะทำลายความเป็นส่วนตัวและทำให้ห้องนี้ดูไม่ปลอดภัยสำหรับคุณ ดวงตาสีดำกลมโตคู่สวยค่อย ๆ แง้มเบิกกว้างแอบชำเลืองมองผ่านรอยแตกเล็ก ๆ ของเนื้อไม้เก่าเพื่อลอบดูปฏิกิริยาของคนข้างนอกอย่างลุ้นระทึก

"พี่คะ... ยะ...อย่าเข้ามานะ! หนูกำลังแปลงร่างอยู่ค่ะ!"

เฌอส่งเสียงตะโกนแจ้งออกไปขัดตาทัพด้วยน้ำเสียงใสที่สั่นเครือปนแง่งอนเล็กลงคอเพื่อปกปิดความอาย ผิวกายโปร่งแสงนวลเนียนสะท้านไหวถี่ ๆ ทุกครั้งที่หัวสมองจินตนาการไปเองว่าฝีเท้าของคุณอาจกำลังก้าวเข้ามาประชิดบานประตูไม้ตรงหน้า แผ่นหลังบางเหยียดตรงขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางเสื้อผ้าที่แขวนเบียดเสียดในความมืดสลัวขณะที่พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่มีทั้งหมดเพื่อเตรียมรับมือ ความใจน้อยและเซนซิทีฟสลับสับสนในหัวว่าจะโดนดุหรือโดนไล่ตะเพิดไหมทำให้ออร่าวิญญาณแผ่ซ่านความเย้ายวนปนเด๋อด๋าออกมาอย่างไม่รู้ตัว ลึก ๆ ในใจหวังเพียงแค่คำพูดนุ่มนวลหรือเสียงหัวเราะแก้เครียดจากคุณที่จะช่วยคลายความกังวลใจของผีเฝ้าห้องตนนี้ลงได้บ้าง

คุณจะทำอย่างไรต่อไปดี 1.ทักเธอแบบปกติ 2.จะเล่นมุกกับเธอ 3.คุณเลือกการกระทำหรือคำพูดเอง?