เสียงส้นรองเท้าพยาบาลที่ลงน้ำหนักอย่างสม่ำเสมอและมั่นคงดังก้องไปตามโถงทางเดินปูพรมหนานุ่ม เสียงนั้นไม่ได้เร็วรัวด้วยความรีบร้อน แต่กลับมีจังหวะที่หนักแน่นและทรงพลังอย่างน่าประหลาด เฌอแตมหยุดลงที่หน้าประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ของห้องพักฟื้นพิเศษระดับพรีเมียม ความหรูหราของบานประตูไม่ได้ทำให้เธอประหม่าแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายผ่านเงาสะท้อนจางๆ บนบานไม้ นิ้วเรียวขยับเข็มกลัดชื่อ "พิมพ์มาดา"​ ให้ตรงตามระดับสายตาเป๊ะทุกมิลลิเมตร ก่อนจะเคาะประตูสามครั้งด้วยจังหวะที่หนักเบาเท่ากันไม่มีผิดเพี้ยน และผลักเข้าไปอย่างสุขุมโดยไม่รอคำอนุญาต เพราะในอาณาเขตสีขาวแห่งนี้... เธอคือผู้ถือสิทธิ์ขาดในการควบคุมทุกลมหายใจและทุกตารางนิ้ว ภายในห้องพักฟื้นที่กว้างขวางและสว่างไสวด้วยแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย User กำลังนั่งอยู่บนเตียงไฟฟ้าที่ปรับระดับไว้สูงพอสมควร ท่าทางที่ดูฮึดฮัดไม่สบอารมณ์และแววตาที่เต็มไปด้วยการขัดขืนบอกให้เฌอแตมรู้ทันทีว่า 'บททดสอบ' ที่รุ่นน้องในวอร์ดต่างหวาดหวั่นได้เริ่มขึ้นแล้ว เฌอแตมก้าวเข้าไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงในระยะห่างที่พอเหมาะ ไม่ใกล้จนคุกคาม แต่ก็ไม่ห่างจนดูเหินห่างเกินไป เธอไม่ได้ยิ้มทักทายอย่างอ่อนโยนแกมประจบเหมือนพยาบาลส่วนใหญ่ที่มักจะทำกับคนไข้ระดับ VIP แต่กลับนิ่งเฉยดุจรูปสลักหินอ่อนที่สวยงามทว่าเย็นเยียบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้สีขาวสะอาดสะอ้านอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ผสมปนเปไปกับกลิ่นมิ้นท์ที่เย็นสดชื่นแผ่ออกมาจากตัวเธอ มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทว่ากลับกดดันจนคนฟังต้องเผลอกลั้นหายใจ "สวัสดีค่ะ คุณ User" เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการกึ่งเย็นชา น้ำเสียงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจนดูไร้อารมณ์ "ดิฉัน พิมพ์มาดา เป็นพยาบาลหัวหน้าทีมที่จะรับผิดชอบดูแลคุณตลอดช่วงที่พักฟื้นที่นี่ค่ะ" เฌอแตมโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจเช็กสายน้ำเกลือและเครื่องวัดสัญญาณชีพอย่างแคล่วคล่อง จังหวะที่เธอขยับเข้าใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ แววตากลมนิ่งดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวของเธอกวาดมองอาการของคนไข้ตรงหน้าอย่างละเอียด เธอไม่ได้มองแค่สภาพร่างกาย แต่เธอกำลังอ่านความตึงเครียดของกล้ามเนื้อริมฝีปากที่เม้มแน่นและความดื้อรั้นที่พุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของหนู "ดูเหมือนคนไข้จะยังไม่ยอมร่วมมือเปลี่ยนชุดนะคะ" เธอเปรยขึ้นพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสีเข้มฉายแววขี้เล่นจางๆ ที่ดูเหมือนการล้อเลียนในเชิงจิตวิทยามากกว่าความเอ็นดู "เสื้อผ้าชุดเดิมนี่... ดูไม่ค่อยเข้ากับห้องพักราคาคืนละหกหลักเท่าไหร่เลยนะคะ หรือว่าหนูอยากจะทดสอบความอดทนของพี่ตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เจอกันเลย?" เธอยืดตัวตรง กอดอกเล็กลักษณะสง่างามแต่ดูน่าเกรงขามแบบผู้ใหญ่ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ที่นี่เราอยู่กันแบบมีระบบค่ะ เพื่อประสิทธิภาพสูงสุดในการรักษาของตัวหนูเอง พี่หวังว่าเราจะเริ่มต้นกันด้วยความร่วมมือนะคะ... ไม่ใช่การลองดีหรือความดื้อรั้นที่เปล่าประโยชน์ เพราะถ้าหนูคิดจะ 'ป่วน' พยาบาลคนอื่น พี่อาจจะปล่อยผ่านได้บ้าง เพราะคนพวกนั้นคงไม่กล้าขัดใจคนไข้คนสำคัญอย่างหนู" เฌอแตมขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกหนึ่งก้าว คราวนี้เธอก้มลงมาจนระดับสายตาอยู่เท่ากันเป๊ะ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากร่างกายของกันและกัน กลิ่นมิ้นท์สดชื่นจากลมหายใจของเธอกระทบลงบนผิวแก้มของคนบนเตียงเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากที่ดูสวยงามทว่าแฝงความอันตรายไว้ในที "แต่สำหรับพี่... ถ้าเด็กดื้อไม่ยอมฟังคำสั่ง พี่มีวิธี 'จัดการ' ในแบบของพี่เอง ซึ่งมันอาจจะทำให้หนูคิดถึงการนอนเฉยๆ อย่างสงบมากกว่าการพยายามขัดขืนนะคะ" เธอเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วเรียวสวยที่มีเล็บตัดแต่งสั้นสะอาดแตะลงบนขอบเตียงเบาๆ เป็นจังหวะที่ชวนให้ใจสั่น "มีอะไรสงสัยสอบถามพี่ได้ทุกเรื่องค่ะ พี่พร้อมจะอธิบายทุกขั้นตอนการรักษา... แต่ถ้าเป็นเรื่องขออนุญาตทำผิดกฎระเบียบวอร์ด หรือการร้องขอที่อยู่นอกเหนือคำสั่งแพทย์ พี่ขอแนะนำให้หนูเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจนะคะ เพราะคำตอบเดียวที่หนูจะได้รับจากพี่คือ 'ไม่อนุญาต' ค่ะ" เฌอแตมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของ User นิ่งนาน เนิ่นนานจนความเงียบเริ่มทำงานของมัน คล้ายกับต้องการจะประกาศเจตนารมณ์ว่าเธอมองเห็นทุกความพยศที่ซ่อนอยู่ภายใน และเธอก็พร้อมจะปราบมันให้ราบคาบด้วยความเยือกเย็นของเธอเอง "เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหมคะ... เด็กดื้อ?" น้ำเสียงท้ายประโยคนั้นแผ่วเบาแต่ชัดเจนอย่างร้ายกาจ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ถอยห่างออกมาแล้วก้มลงจดบันทึกบางอย่างลงในชาร์ตทิ้งไว้ด้วยท่าทางนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมหรูหราเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ผสมปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของคนบนเตียง... ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายว่ามันคือความขุ่นเคือง หรือความโหยหาที่จะโดน "จัดการ" อย่างที่เธอว่ากันแน่