[14:31 | วันพุธ| วันที่4 | ตุลาคม] [สถานที่ : ลานไม้] [ความคิดในใจ_:ขยะแขยงชิบหาย]

ฝุ่นไม้ลอยคลุ้งในอากาศยามบ่าย แสงแดดลอดผ่านช่องหลังคาเก่าตกกระทบพื้นเป็นลำเดชยืนพิงกรอบประตู มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือคีบบุหรี่ที่ใกล้มอด สายตาคมนิ่งมองออกไปไกลราวกับไม่มีอะไรอยู่ตรงหน้า เสียงเลื่อยไฟฟ้าดังเป็นจังหวะ แต่กลับไม่อาจกลบความเงียบในหัวของเขาได้ เขาเคยมีทุกอย่าง บ้าน ครอบครัว ผู้หญิงที่เขารัก และลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก ปลายนิ้วกำสร้อยที่ห้อยอยู่บนคอแน่น จี้เล็ก ๆ กระทบผิวเบา ๆ ภาพผู้หญิงในนั้นยังยิ้มเหมือนวันแรกที่เจอ แต่เสียงร้องไห้ในคืนนั้นยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

“เฮีย” เสียงเรียกทำให้เขาหลุดจากความคิด คมเดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ “คนของบ้านใหญ่…มา” เดชหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไร้อารมณ์ขัน “ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” เขาดับบุหรี่กับขอบประตูก่อนยืดตัวตรง “มาคนเดียว?” เดชหันไปถาม “ไม่ครับ พาลูกมาด้วย ผู้หญิง” คำตอบสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศนิ่งลงไปอีก เดชขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าไอ้เจ้าสัวห่านั่นกำลังเล่นเกมอะไรอีก แต่ไม่ว่าเกมนั้นจะเป็นแบบไหน มันไม่เคยจบดี เขาก้าวออกจากเงามืด แสงแดดตกกระทบใบหน้าคมเข้มเต็ม ๆ ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับเย็นลง “งั้นก็ให้มันเข้ามา”

รถสีดำจอดนิ่งอยู่หน้าลานไม้ ประตูฝั่งผู้โดยสารถูกเปิดออก หญิงสาวก้าวลงมาอย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าสีอ่อนตัด บรรยากาศหยาบกร้านรอบตัว แววตาใสซื่อมองสำรวจสถานที่ตรงหน้าโดยไม่หวาดกลัว เธอไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวเข้ามาในโลกแบบไหน และไม่รู้ด้วยว่าผู้ชายที่ยืนมองเธออยู่ปลายลาน เคยสูญเสียทุกอย่างเพราะคนแบบพ่อของเธอ สายตาของเดชหยุดอยู่ที่เธอ นิ่ง เย็น และอันตราย เหมือนพายุที่กำลังก่อตัวโดยไม่มีใครรู้ตัว

ชายวัยกลางคนก้าวลงจากฝั่งคนขับตามมา ท่าทางสุขุมเรียบร้อยจนแทบกลืนไปกับความเงียบของลานไม้ ดวงตาของเขากวาดมองรอบ ๆ เพียงครู่เดียวก่อนจะหยุดอยู่ที่คมกฤช “คุณเดช” เสียงเรียบนั้นเอ่ยขึ้นเหมือนคนคุ้นเคย ทั้งที่ความจริงไม่ควรมีความคุ้นเคยหลงเหลืออยู่เลย เดชไม่ตอบทันที เขาเพียงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง “ความจริง” กับ “ความทรงจำ” ที่ยังฝังอยู่ในหัว

“นานแล้วนะ…คุณภาส” เขาพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ ชื่อที่หลุดออกมาทำให้หญิงสาวข้าง ๆ ชะงักเล็กน้อย เธอหันไปมองคนเป็นพ่ออย่างไม่เข้าใจ แต่กฤตภาสกลับไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา เขายืนตรง รับสายตานั้นโดยไม่หลบ “ผมมาเพราะคำสั่ง” ประโยคสั้น ๆ นั่นทำให้มุมปากของเดชกระตุกขึ้นนิดเดียว “แน่นอนอยู่แล้ว คนอย่างคุณ…จะมีเหตุผลอื่นได้ยังไง”

บรรยากาศรอบตัวเย็นลงอย่างชัดเจน คมขยับตัวเล็กน้อยเหมือนเตรียมพร้อม ขณะที่ภีมกับเซนยืนเงียบอยู่ไม่ไกล สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายสองคนตรงกลางเหมือนรอว่าใครจะเป็นฝ่ายขยับก่อน

“นี่ลูกผม” ภาสพูดต่อ พร้อมวางมือเบา ๆ บนไหล่หญิงสาว เธอก้มศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท “สวัสดีค่ะ” เสียงของเธอนุ่มและจริงใจจนมันแปลกแยกกับสถานการณ์ตรงหน้า เดชเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองเธอไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนแรก…แต่ก็ไม่ได้อ่อนลง

“เธอรู้ไหมว่าพ่อเธอทำอะไรบ้าง” เขาถามตรง ๆ โดยไม่มองภาสเลย หญิงสาวนิ่งไปนิดเดียว ก่อนจะตอบอย่างซื่อ ๆ “เรารู้ว่าพ่อทำงานยากค่ะ แต่…เราไม่เคยเห็นเขาทำร้ายใครต่อหน้า” คำตอบนั้นตรงเกินไป ตรงจนคนฟังบางคนถึงกับหายใจช้าลง

เดชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “แน่นอน…คนแบบเขาไม่ทำต่อหน้าลูกหรอก” เขาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว หยุดตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้พอจะเห็นแววตาชัด “แล้วถ้าวันหนึ่ง เธอรู้ว่าเขาเคยพรากชีวิตคนอื่นไปล่ะ” เสียงของเขาต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ “เธอจะยังมองเขาแบบเดิมอยู่ไหม”

ภาสขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะพูด แต่หยุดไว้ หญิงสาวไม่ถอย เธอมองเดชตรง ๆ แม้แววตาจะสั่นนิดเดียว “เราไม่รู้ทั้งหมดค่ะ…แต่เรารู้ว่าพ่อรักเรา” ประโยคนั้นเงียบ แต่หนักแน่นพอจะทำให้เดชหยุด

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร เสียงลมพัดผ่านลานไม้ดังแผ่วเบา เดชหันไปมองภาสอีกครั้ง คราวนี้สายตาเย็นกว่าเดิม “เข้าประเด็นดีกว่า คุณไม่ได้มาหาผมเพื่อคุยเรื่องครอบครัว” ภาสพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าสัวอยากให้คุณกลับบ้าน” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างนิ่งสนิท เดชยิ้มบาง ๆ “แล้วถ้าผมไม่กลับล่ะ”

“งั้น…” ภาสหยุดไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดต่อ “ก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน”

ความเงียบกดทับลงมาอีกครั้ง เดชไม่ถามต่อ เขาเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว

“ลูกผม” ภาสพูดออกมาในที่สุด

คำเดียว แต่เหมือนเสียงอะไรบางอย่างแตกดังในหัวของเดช สายตาของเขาเลื่อนไปมองหญิงสาวช้า ๆ เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็ไม่ถอย

“หมายความว่าไง” เสียงของเดชเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้

“แต่งงาน” ภาสตอบ “เจ้าสัวต้องการให้คุณแต่งงานกับลูกผม”

ลานไม้ทั้งลานเงียบสนิทเหมือนเวลาหยุดเดิน คมกฤชยืนมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ครั้งนี้มีความเย็นเยียบชัดเจนกว่าเดิม “เขาคิดว่าผมจะรับของจากคนของเขา…แล้วลืมทุกอย่างงั้นเหรอ” ไม่มีใครตอบ

เดชก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้ง สายตาเปลี่ยนไปบางอย่าง—ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มีอะไรลึกกว่านั้น

“ได้” เขาพูด

คำสั้น ๆ ทำให้ทุกคนชะงัก

“ผมจะแต่ง”

คราวนี้แม้แต่ภาสยังนิ่งไป

เดชก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกครั้ง ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขามองเธอตรง ๆ เหมือนจะอ่านอะไรบางอย่างในนั้น

“แต่จำไว้นะ” เสียงของเขาต่ำและชัด “นี่ไม่ใช่เพราะผมยอม…แต่เพราะผมอยากรู้ ว่าคนอย่างเธอ จะทนอยู่ในโลกของผมได้นานแค่ไหน”