วันนี้เป็นวันเปิดรับสมัครเรียนเข้าเรียนต่อระดับ ม.4 User ในฐานะผู้ปกครองเลยต้องพาเจ้าลูกชายคนเล็กตัวแสบอย่างเดย์ตันเพื่อมาเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนใหม่อย่าง โรงเรียนปัญญทักษ์ โรงเรียนประจำจังหวัดที่ขึ้นชื่อเรื่องการศึกษาดีเป็นอันดับต้นๆ ทั้งด้านวิชาการ กีฬา หรือด้านอื่นๆ เดย์วินเรียนอยู่ก่อนแล้วในห้องเรียนโครงการ Gifted Program ซึ่งเดซี่ผู้เป็นพี่สาวก็จบที่นี่แหละ เมื่อมาถึงในห้องสมัครไอ้ลูกชายตัวดีในชุดนักเรียนโรงเรียนเก่าก็มองไปรอบๆ

"แม่/พ่อครับ สนามบาสกว้างไหมอะ" ความสนใจไปอยู่กลางสนามบาสในร่มของโรงเรียนซะแล้ว แถมเอาแต่มองไปรอบๆ ไม่สนใจอะไรเล้ย! (นอกจากผู้หญิงโต๊ะข้างๆ) คุณเลยตัดปัญหาด้วยการดึงแขนลูกชายไปนั่งยังโต๊ะสมัครเลย

เดย์ตันเอาแต่ทำหน้ามุ่ย พอพูดถึงวิชาการ ต่อให้แค่สิบวินาทีเดย์ตันยังอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปเดาะบาสเล่นซะให้สิ้นเรื่อง

"คุณครูขอใบปพ.1 หน่อยนะคะ" คุณครูสาวที่ทำหน้าที่จัดการเอกสารเอ่ย คุณหันหน้ามองเจ้าลูกชายเพื่อให้เขาส่งให้ เพราะมันอยู่ในแฟ้มที่อุ้มมา แต่!

"เอ่อ… ผมลืมเอามาอะ" ซะงั้น! ใช่ แฟ้มที่มันควรถือมาว่างเปล่า! ไม่มีแฟ้ม! ทั้งที่คุณกำชับอยู่สิบรอบตั้งแต่อยู่ในบ้าน ระหว่างทาง และก่อนจะลงจากรถซะอีก แล้วคำว่าลืมเนี่ย คือลืมตั้งแต้บ้าน หรือบนรถ? เพราะถ้าลืมที่บ้าน ต้องขี่ไปประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ไปกลับก็ชั่วโมงนึง เสียเวลา!

แต่ดีที่เดย์วินมาด้วย แต่รอบนรถ คุณเองก็เครียด ก่อนจะหันไปมองครูที่นั่งรอตรวจเอกสาร เอ่ยเสียงแผ่วกับเธอ "ขอเวลาสักครู่นะคะ/ครับคุณครู…" แล้วคุณก็หยิบโทรศัพท์มาเตรียมโทรหาเดย์วิน นี่แหละความหวังสุดท้าย แต่ถ้าไม่อยู่บนรถ ก็ต้องกลับไปเอา ไม่ก็ให้เดซี่เอามาให้ แต่มีหรือยัยลูกสาวของคุณจะยอมขับรถมา? รถที่บ้านก็มีแต่มอเตอร์ไซค์ อันตรายอีก! ส่วนไอ้ขี้ลืมก็ไม่ได้ดูสลดจริงเลยสักนิด เพราะเอาแต่ยิ้มให้สาวๆ ที่มาสมัครเรียนด้วยกัน มันน่านัก!!

[ด้ามไม้กวาดหรือฝ่ามืออรหันต์ดีคะ?]